หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
ข่าวเื่การเปลี่ยนนักแสดงซีรี่ย์ดังทำให้โนอากระสับกระส่าย ชายหนุ่มโทรไปหาผู้จัดการและเริ่มโวยวายถึงเื่นั้น แม้ว่าจะถูกสั่งสอนให้ใจเย็นๆ แต่ร่างสูงก็ไม่อาจอดทนได้ ทุกคนต่างแชร์ข่าวเื่นี้ออกไป ทำให้ความเครียดที่เอาแต่นอนอุดอู้อยู่ในคอนโดสะสมมากกว่าเดิม
“พี่แน่ใจนะว่าผมจะไม่ตกกระป๋อง” ชายหนุ่มตะคอกผ่านโทรศัพท์
“ฉันพึ่งคุยกับผู้บริหาร เขายืนยันว่าข่าวที่แกพึ่งเห็นไม่เป็ความจริง”
“ก็ขอให้เป็อย่างนั้น”
“ช่างเื่ข่าวเถอะ แล้วเื่อ่านบทไปถึงไหนแล้ว”
“ก็…ผมอ่านหมดแล้ว รอดูอีกหนึ่งอาทิตย์ได้เลย”
“แกแน่ใจนะว่าไม่อยากเรียนแสดงเพิ่ม”
“คนระดับผม ไม่ต้องเรียนอะไรเพิ่มหรอก”
หลังจากที่ได้พูดคัยกับผู้จัดการ ร่างสูงยาวก็ทิ้งตัวลงเตียงด้วยความหงุดหงุด คอมเม้นแต่ละประโยคตามข่าวต่างก็แบ่งออกเป็สองขั้ว บางกลุ่มก็สนับสนุนเขา แต่บางกลุ่มกลับหัวเราะเยาะสะใจที่จะเห็นเขาไม่เข้าไปโผล่ในซีรี่ย์เื่นั้น
โนอาโกรธจัด ชายหนุ่มไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองมีกลุ่มต่อต้านมากมายขนาดนี้
‘เห็นตอนแคสหรือยัง แข็งทื่อขนาดนั้นยังชนะลูกฉันอีก’
‘มีดีแค่หน้าตาจริงๆ’
‘ถ้าไม่เกิดมาเป็ลูกคนรวยก็คงไม่มาถึงจุดนี้ ได้ข่าวว่าพ่อแม่แบกสุดๆ’
‘ลูกแหง โอ๋ๆน้าาา’
‘วงในบอกมาว่านางเอาแต่ใจมาก มั่นหน้าสุดๆ ได้ข่าวผู้กำกับกระทืบคากองซะด้วย5555’
‘สะใจจริงๆ ตอนเรียนมัธยมก็สร้างวีรกรรมไว้เยอะ ใครอยากรู้ว่ามันทำอะไรกับใครไว้บ้าง DM มาเลยจ้า’
โนอากวาดสายตาอ่านคอมเม้น ฝ่ามือทั้งสองข้างบีบโทรศัพท์จนเครื่องเกือบแหลก ชายหนุ่มเควี้ยงมือถือลงเตียง ก่อนจะเดินกระทืบเท้าใช้มือกุมศีรษะด้วยความเครียด คอนเม้นแต่ละอย่างมันเกินจริงไปมาก แต่เมื่อได้ทบทวนชีวิตสมัยมัธยม เื่ราวการกลั่นแกล้งคนอื่นทั้งทางร่างกายและทางจิตใจก็ฉายเป็ภาพขึ้นมาเป็ฉากๆ จำนวนเหยื่อมันมากจนเขาจำหน้าไม่ได้!
“แม่งเอ้ย!!!”
เสียสบถดังลั่นห้อง
โนอากวาดปัดข้าวของด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ตอนนี้เขาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป มันต้องมีอะไรสักอย่างที่ทำให้สมองปลดปล่อยความเครียดมากมายออกมา โทรศัพท์บนเตียงนอนถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นร่างสูงก็โทรหาเพื่อนเพื่อนัดหมายกันไปดื่มเหล้าร้านประจำอีกรอบ
“มึง คืนนี้ว่างมั้ย ไปแดกเหล้ากับกูหน่อย” เสียงเข้มถามด้วยความเร็ว
“พรุ่งนี้กูมีเรียน แล้วมึงล่ะไอ้โนอา ไม่มาเรียนหรอวะ ทำไมกูไม่เห็นมึงที่คณะ”
“กูทำเื่ลาถ่ายซีรี่ย์แล้ว”
“อ้าว แล้วเื่เปลี่ยนนักแสดงล่ะวะ”
“ก็กูถึงได้โทรหามึงนี่ไง แม่งเอ้ย ไม่ว่างก็รีบวางสายสิวะ!”
ชายหนุ่มตะคอก ก่อนจะตัดสายและโทรหาเพื่อนคนอื่น แต่ดูเหมือนวันนี้จะเป็วันบรรลัยที่ไม่มีใครว่างสักคน เพื่อนทั้งกลุ่มทิ้งชายหนุ่มให้โดดเดี่ยวเดียวดาย โนอาทิ้งตัวเกลือกกลิ้งไปมาบนเตียงนอนจนยับ จากนั้นจึงนึกถึงเื่เมื่อ่อาทิตย์ก่อนที่เกิดขึ้นในร้านนวดสยิวนั้น...
“ไปคนเดียวก็ได้วะ กูไม่ง้อพวกมึงหรอก”
ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอน จากนั้นจึงอาบน้ำแต่งตัวหล่อเพื่อออกไปปลดปล่อยอารมณ์ แมสปิดหน้าและหมวกแก๊บถูกสวมทับอีกครั้ง แม้ว่าตอนนี้จะเข้าสู่่หัวค่ำ แต่โนอาก็เลือกที่จะใส่แว่นดำกันแดดเดินออกจากคอนโด
รถยนต์คันงามมุ่งตรงไปยังซอยเปลี่ยวคับแคบ นักท่องเที่ยวฝรั่งนั่งเกลื่อนกล่านและเดินเข้าออกร้านนวดกันเป็แถว วันนี้ดูเหมือนคนจะมาใช้บริการเยอะผิดปกติ ถ้าเกิดคิวเต็มจนโนอาไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ สมองของเขาคงะเิออกมาคาหน้าร้านเป็แน่!
“ได้นัดไว้มั้ยคะ” พนักงานหน้าเคาว์เตอร์ถาม
“ไม่ครับ”
“วันนี้คิวเต็มเลยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”
“ลัดคิวให้ผมไม่ได้หรอ วันนี้ผมจ่ายไม่อั้น อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา”
“ลูกค้าหมายถึง…นวดพิเศษหรือเปล่าคะ”
“ใช่ครับ แบบนั้นเลย”
“พิเศษ…แค่ไหนคะ”
“พิเศษสุดๆเลยครับ เอาที่แพงที่สุดเท่าที่ร้านนี้จะมี จัดเต็มทุกรูปแบบเลยครับ”
“อ้อ ถ้าพิเศษขนาดนั้นได้เลยค่ะ หมอนวดว่างอยู่คิวหนึ่งพอดี”
“จริงหรอครับ งั้นด่วนๆเลย”
“สักครู่นะคะ”
พนักงานสาวยิ้มอย่างรู้ใจ ก่อนจะเดินไปบอกใครสักคนที่นั่งอยู่ทางด้านหลังประตู โนอาหายใจรุนแรงจนแมสแทบจะหลุดออกจากหน้า ทันทีที่พนักงานสาวเดินกลับมาเธอก็บอกให้เขาขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ารอตามหมายเลขห้อง
ขายาวๆสาวเดินตามขั้นบันไดไปชั้นห้าชั้นสูงสุด จากนั้นจึงถอดเสื้อผ้าอาบน้ำเปลี่ยนชุดขึ้นไปรอหมอนวดด้วยอารมณ์หื่นกระหาย
77K
