ชั้นล่างยังคงพูดคุยกันเสียงอึงอลจนฟังไม่ได้ศัพท์ แมทธิววิ่งจากชั้นบนสุดลงมาด้านล่างด้วยความรวดเร็วราวกับเหาะลงมา เขาวิ่งเข้าไปในห้องหมายเลขหนึ่งที่ชั้นสอง ในห้องจะหลงเหลือเงาของเด็กหนุ่มที่แสนอวดดีคนเมื่อกี้อยู่อีกที่ไหนกัน
แมทธิวหันซ้ายมองขวาอย่างลุกลี้ลุกลน ในที่สุดก็เหลือบมองไปเห็นพนักงานสาวที่เหมือนยืนรออะไรบางอย่างอยู่หน้าห้องหมายเลขสอง
"เอลิน่า! เด็กหนุ่มคนเมื่อกี้ไปไหนแล้ว" แมทธิวรีบถามขึ้นด้วยเร่งร้อน
เอลิน่าถอนสายบัวโค้งคำนับด้วยความสุภาพ "ตอบท่านจอมเวทย์ ตอนนี้เด็กหนุ่มที่ท่านถามถึง อยู่ด้านในห้องหมายเลขสองนี้เ้าค่ะ"
แมทธิวผลักประตูห้องหมายเลขสองให้เปิดออกในทันที แต่ก่อนที่เขาจะก้าวขาเข้าไปด้านใน ออร่าสีแดงดำก็ปะทะเข้ากับร่างของเขาเสียก่อน แมทธิวตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออก ั้แ่ศีรษะจรดเท้าของเขาสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว
ความรู้สึกที่เหมือนกับมีเคียวของมัจจุราชมาจ่ออยู่ที่คอหอย มันค่อยๆกัดกินความกล้าภายในจิตใจของเขา ขาทั้งสองข้างของเขาค่อยๆทรุดลงไปกับพื้นใบหน้าที่เคยตื่นเต้นบััดนี้ซีดเซียวราวกับกระดาษ เหงื่อเย็นไหลออกมาทั่วทั้งร่างกายของเขา
เอลิน่าพนักงานสาวต้อนรับ ในตอนนี้เธอกำลังนอนหมดสติอยู่ที่พื้น แต่ร่างกายของเธอยังคงกระตุก สั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว
ตู้ม!
เสียงะเิจากชั้นบนสุดของสำนักงานกิลด์ดังสนั่นไปทั่วทั้งป้อมปราการฟอร์ทลูมิน่า ร่างเงาสูงใหญ่พร้อมชุดเกราะรบเต็มยศ ดาบทมิฬขนาดใหญ่ในมือของเขามองดูแล้วช่างน่าเกรงขามเป็อย่างมาก
ร่างนั้นกระโจนลงมาจากชั้นบนสุดของสำนักงานกิลด์เพื่อลงมายังชั้นที่สอง จากนั้นเขาก็เปล่งเสียงที่เคร่งขรึมและน่าเกรงขามออกมาว่า
"ใครกันถึงกล้าปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงขนาดนี้ในสำนักงานกิลด์ของข้า"
ออร่าสีเหลืองทองแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา มันพุ่งเข้าปกคลุมทุกส่วนของสำนักงานกิลด์ เหล่านักผจญภัยที่กำลังคุยกันจ๊อกแจ๊กอยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง บัดนี้ต่างก็คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความกดดัน
มีเพียงแค่นักผจญภัยชั้นสูงบางคนเท่านั้นถึงจะสามารถฝืนหยัดยืนต่อต้านแรงกดดันเอาไว้ได้ เหล่านักผจญภัยทั้งหลายที่บ้างก็นอนหมอบอยู่กับพื้น และมีบางคนที่คุกเข่าลงโขกศีรษะ บัดนี้ทั้งหมดค่อยๆแหงนหน้า มองขึ้นไปที่ชั้นสอง ไม่รู้ว่าชั้นนั้นเกิดความโกลาหลอะไรขึ้น ถึงทำให้คนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างกิลด์มาสเตอร์ต้องลงมาจัดการด้วยตัวเอง
"ข้ากำลังรวบรวมสมาธิ อย่ามาสร้างความวุ่นวาย" น้ำเสียงที่เ็าดังออกมาจากชายหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาหมดจด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นะเื ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกหนาวสั่นเข้าไปถึงกระดูก
เพียงแค่คลื่นเสียงประโยคเดียว ก็สามารถสะกดข่มออร่าของเซียนดาบอย่างกิลด์มาสเตอร์แห่งกิลด์นักผจญภัยลงได้
"หยุดการกระทำของเ้าซะ! อย่าบีบให้ข้าต้องลงมือ" กิลด์มาสเตอร์กุมดาบใหญ่ทมิฬ ในมือของเขาเอาไว้อย่างมั่นคง น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดอย่างถึงที่สุด หากเด็กหนุ่มมีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติเขาสามารถปลดปล่อยกระบวนดาบได้ทุกเมื่อ
เด็กหนุ่มยังคงวางมือขวาของเขาอยู่บนผลึกคริสตัลโปร่งใสเก้าแฉก เขาไม่ได้หวั่นไหวหรือรู้สึกหวาดหวั่นกับคำขู่ของผู้ชายตัวใหญ่ที่อยู่ในท่าเตรียมพร้อมเื้ัเขาเลย
เออิจิยังคงตั้งสมาธิควบแน่นออร่าของเขาต่อไป
เปรี๊ยะ!
เสียงผลึกคริสตัลโปร่งใสเก้าแฉกค่อยๆเกิดการแตกร้าวขึ้น เสียงนั้นค่อยๆดังชัดขึ้นและถี่ขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ
กิลด์มาสเตอร์มองการกระทำของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าอย่างไม่ละสายตา ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ขณะเดียวกันในส่วนลึกของจิตใจเขา ก็บังเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่แว๊บเดียวเท่านั้น เขาสะบัดหน้าของตัวเองอย่างแรง จากนั้นก็คำรามขึ้นมาอีกคำรบหนึ่ง
"หยุดมือของเ้าซะ! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าลงมือโเี้"
คลืน!
ออร่าสีเหลืองทองถูกควบแน่นเข้าไปในดาบใหญ่ทมิฬ และในระหว่างที่เขากำลังจะตวัดดาบนั่นเอง จู่ๆก็มีใครบางคนพุ่งตัวเข้ามากอดขาของเขาเอาไว้
กิลด์มาสเตอร์ค่อยๆก้มหน้าลงมอง ในที่สุดก็มองเห็นว่าคนที่พุ่งเข้ามากอดขาของเขาเอาไว้ก็คือจอมเวทย์แมทธิวนั่นเอง
"อย่า! อย่าลงมือกับเขา เขาคือคนที่มีคุณสมบัติของมหาปราชญ์เวทมนตร์" แมทธิวพยายามเปล่งเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ภายใต้ออร่าอันน่าเกรงขามของกิลด์มาสเตอร์แห่งกิลด์นักผจญภัย และกลิ่นอายแห่งจิตสังหารที่มองเห็นจนแทบจะจับต้องได้ของเด็กหนุ่มผู้แสนจะอวดดี บอกตามตรงตัวของเขาที่เป็ถึงจอมเวทย์เก้าวงแหวนยังรู้สึกไร้กำลังจะต่อต้าน
กิลด์มาสเตอร์เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาหมดจดอีกครั้ง เขาตัดสินใจระงับออร่าของตัวเองลง ขณะเดียวกันก็ปิดประตูห้องหมายเลขสองให้สนิท เขายืนคุมเชิงอยู่ที่หน้าประตู ไม่ยอมให้กลิ่นอายแห่งจิตสังหารแผ่กระจายออกไปเป็วงกว้างอย่างเด็ดขาด
และด้วยออร่าสีเหลืองทองที่บางเบาลง ทำให้แรงกดดันภายในสำนักงานกิลด์ผ่อนคลายลง แล้วก็เป็ตอนนี้เองที่บุคลากรชั้นสูงของสำนักงานกิลด์นักผจญภัยแห่งป้อมปราการฟอร์ทลูมิน่าลงมารวมตัวกันอยู่ที่ชั้นสอง
"วันนี้! ทุกคนที่อยู่ในกิลด์ห้ามก้าวขาออกไปจากกิลด์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้าโดยเด็ดขาด หากมีผู้ใดฝ่าฝืน ฆ่า!" น้ำเสียงของกิลด์มาสเตอร์ดังะเืไปทั่วสำนักงานกิลด์ น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดอย่างถึงที่สุด
นักผจญภัยที่รวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่งในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่มีใครมีความกล้าที่จะเอ่ยถามออกมาในสถานการณ์เช่นนี้ เพราะออร่าสีเหลืองทองที่ปล่อยออกมาจากกิลด์มาสเตอร์ อานุภาพของมันช่างยิ่งใหญ่ไพศาล พวกเขาไม่กล้าขัดขืนเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม แม้ในใจจะรู้สึกสับสนงุนงงและหวาดกลัวก็ตาม
ด้านในห้องหมายเลขสอง ตอนนี้ผลึกคริสตัลโปร่งใสเก้าแฉกได้แหลกสลายไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เบื้องหน้าของเออิจิมีชายที่ร่างกายบึกบึนคนหนึ่ง กำลังนอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัว
เออิจิไม่ได้ให้ความสนใจกับชายคนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาสังเกตดูที่หลังมือขวาของตัวเองในตอนนี้ เออิจิมองเห็นผลึกคริสตัลสีน้ำเงินเก้าแฉกปรากฏขึ้นที่หลังมือขวาของเขา
"นี่คือออร่าคอร์ของจอมดาบอย่างงั้นเหรอ? เหอะเหอะ คนที่คิดวิชาเช่นนี้ขึ้นมาได้ช่างหัวหมอเสียจริง" เออิจิหัวเราะขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็าขณะมองดูผลึกคริสตัลสีน้ำเงินเก้าแฉกที่หลังมือขวาของเขา "ความคิดที่จะใช้ออร่าในการฝึกฝน ในยุคสมัยของข้าก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีมาก่อน แต่น่าเสียดายที่คนในยุคนั้นทำไม่สำเร็จ ไม่อย่างนั้นคงมีบุคคลที่น่าหวาดกลัวปรากฏตัวขึ้นเหมือนกับดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างแน่นอน"
เออิจิค่อยๆควบรวมออร่าของตัวเองเข้าไปด้านในผลึกคริสตัลสีน้ำเงินเก้าแฉก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆจากนั้นก็ผ่อนลมหายใจของตัวเองออกมา ไม่นานจิตสังหารที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างของเขาก็สลายหายไปในที่สุด
"ไม่สามารถเลื่อนไประดับขั้นต่อไปได้ ทั้งที่ยังมีออร่ามหาศาลในร่างกาย" เออิจิสั่นศีรษะอย่างเสียดาย "แม้ว่าจะได้ร่างห้าธาตุมาไว้ใน แต่ร่างกายนี้ก็ยังระดับต่ำเกินไป ความแข็งแกร่งของร่างกายแทบไม่ได้ถูกยกระดับขึ้นเลย หากมีโอสดหลอมกายเหมือนกับในยุคสมัยของข้า เช่นนั้นคงจะดีกว่านี้ไม่น้อยเลย"
เออิจิหันหลังแล้วก้าวขาออกไปเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออกสิ่งแรกที่เขามองเห็นก็คือ ชายร่างบึกบึนที่สวมเกราะรบสีดำทั้งตัว ในมือของเขาถือดาบใหญ่ทมิฬเอาไว้เล่มหนึ่ง เขายืนขวางหน้าเออิจิราวกับั์ปักหลั่น กลิ่นอายที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเขา เต็มไปด้วยความหนักหน่วงมันหนักอึ้งเหมือนกับขุนเขาหนึ่งลูก
เออิจิจ้องมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ดวงตาของเขาไร้ระลอกคลื่นปราศจากซึ่งความหวาดกลัว จากนั้นเขาก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เ็าว่า
"เ้าเหรอ? คือคนที่เกือบจะทำลายเื่ดีๆของข้า"
ควับ!
ฝ่ามือขนาดใหญ่ของกิลด์มาสเตอร์คว้าจับไปที่ร่างของเด็กหนุ่มด้วยความรวดเร็ว แต่สิ่งที่กิลด์มาสเตอร์ััได้ก็คืออากาศที่ว่างเปล่า
กิลด์มาสเตอร์มองเด็กหนุ่มที่หลบฝ่ามือของเขาไปอยู่ด้านข้างด้วยสายตาที่เหลือชื่อ เขาค่อยๆปลดกลิ่นอายอันน่าเกรงขามของตนเองออก ไม่นานออร่าสีเหลืองทองก็ถูกเก็บกลับเข้าไปภายในร่างของเขา
"ตามข้ามา พวกเรามีเื่ต้องคุยกัน" กล่าวจบกิลด์มาสเตอร์ก็เดินแหวกฝูงชนตรงนั้นออกไป เขาเดินนำออกไปก่อนจะทำให้เกิดเส้นทางที่มีผู้คนยืนอยู่สองฝั่งเกิดขึ้น
เออิจิจ้องมองแผ่นหลังที่ใหญ่โตของกิลด์มาสเตอร์ เขาหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อไตร่ตรองกับเื่ราวในอนาคต และเมื่อตัดสินใจได้เขาก็สืบเท้าก้าวเดินตามหลังกิลด์มาสเตอร์ไป
ทิ้งให้คนทั้งหลายที่มองดูเหตุการณ์ตกตะลึงจนอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น
คอมเมนต์เป็กำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
1K
