รุ่งอรุณยามเช้าที่เจิดจ้า หมู่มวลเมฆบนนภาดูเบิกบานแจ่มใส เหมือนเป็สัญญาณดีต้อนรับวันใหม่ ตรงจุดยืนรอใกล้ๆ กับทางม้าลาย มีกลุ่มเด็กวัยรุ่นกำลังยืนรอเพื่อที่จะข้ามทางม้าลาย
ในกลุ่มเด็กวัยรุ่นมีเด็กหนุ่มสองคนที่ดูโดดเด่นกว่าคนอื่น นอกจากลักษณะทางกายภาพของทั้งสองที่สามารถสยบสาวน้อยใหญ่แล้ว กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากทั้งสองก็น่าหลงใหลชวนดึงดูดใจไม่น้อย พวกเขาทั้งสองคนนี้ก็คือวินเทอร์กับเมฆานั่นเอง แต่ในวันนี้มาแปลกหน่อย เพราะพวกเขาทั้งคู่กำลังใส่ชุดนักเรียนประเทศช้าง
ชุดนักเรียนที่พวกเขาสวมอยู่ เป็เสื้อนักเรียนแขนสั้น กางเกงสีกากีขาสั้นเหนือเข่า บนไหล่ข้างขวาของพวกเขาก็สะพายกระเป๋าเป้ที่มีตราของโรงเรียน และรองเท้าที่พวกเขาสวมก็ไม่ใช่รองเท้าผ้าใบ แต่เป็รองเท้าหนังสีดำเงา เวลาที่พวกเขาเดินบนพื้นกระเบื้องจะส่งเสียงดัง กึก กึก กึก
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนรอเพื่อข้ามทางม้าลาย ทันใดนั้นเอง ก็มีเด็กสาวตัวเล็กไซซ์มินิในชุดนักเรียนหญิงของระดับมัธยมต้น เธอใส่แว่นกลมกับผมที่สั้นบ๊อบทำให้ดูน่ารักไม่น้อย เด็กสาวคนนี้กำลังเดินก้มหน้าก้มตาจ้องโทรศัพท์ นิ้วที่เรียวเล็กของเธอกดไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความเร็วจนสายตาปกติของมนุษย์แทบจะมองไม่ทัน แต่เพราะว่าเธอมัวแต่จดจ่อกับการพิมพ์อะไรบางอย่างบนโทรศัพท์อยู่ มันเลยทำให้เธอเดินชนเข้ากับวินเทอร์อย่างจัง
แต่ด้วยร่างกายที่บอบบางของเธอ จะไปสู้แรงของชายหนุ่มหุ่นล่ำสันอย่างวินเทอร์ได้ยังไง ร่างเล็กๆ ของเธอกระเด็นไปจนเกือบตกลงไปบนถนน แต่วินเทอร์ก็ดึงเธอกลับเข้ามาในอ้อมกอดไว้อย่างทันท่วงที ทำให้เธอรอดพ้นจากรถที่กำลังพุ่งมาชน
"เป็อะไรไหมครับ?" วินเทอร์มองเด็กสาวที่กำลังสั่นงกๆ เป็ลูกนกในอ้อมอกของเขาด้วยความเป็ห่วง
"ม..ไม่เป็อะไรค่ะ หนูขอโทษด้วยนะคะ... (╥﹏╥) " เด็กสาวดีดตัวออกจากอ้อมอกวินเทอร์ด้วยความเขิน จากนั้นเธอก็ก้มหัวลง
"ขณะที่เดินบนถนนอย่ามัวแต่เล่นโทรศัพท์แล้วไม่ดูทางสิครับ มันอันตรายนะ ถ้าเกิดว่าโลกนี้ได้ขาดคนน่ารักๆ แบบหนูไป โลกใบนี้คงได้หม่นหมองแน่เลย" วินเทอร์ลูบหัวปลอบเด็กสาวด้วยความอ่อนโยน
สีหน้าของเมฆาดูเรียบเฉย แต่มือของเขาถือโทรศัพท์หันกล้องไปทางวินเทอร์ พร้อมอัดคลิปไว้เป็หลักฐานอย่างเสร็จสรรพ หลังจากจบงานนี้ไป เขาจะส่งคลิปนี้ให้กับคุณหนูซัมเมอร์
"ค่ะ... (O// ▽ //O) " เด็กสาวไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมา เวลานี้เธอรู้สึกเขินไม่น้อยเลย จู่ๆ เธอก็ถูกจีบเหรอเนี่ย!
"ว่าแต่...หนูกำลังทำอะไรอยู่ พี่เห็นหนูพิมพ์ไปมาบนจอเร็วมากเลย กำลังแชทคุยกับแฟนอยู่เหรอ?" วินเทอร์มองไปยังโทรศัพท์บนมือเด็กสาว
"น..หนูยังไม่มีแฟนค่ะ!!! หนูกำล-"
ขณะที่เธอกำลังอธิบายให้วินเทอร์ฟัง ก็มีเด็กสาวสองคนเดินเข้ามาหาพวกเขา พร้อมพูดจาแซะ กระแหนะกระแหนขึ้นมา
"อุ๊ย! ตายแล้ว! นี่มันยัยเฉิ่มนี่นา..."
"พี่ชายสุดหล่อ อย่าไปคุยกับคนบ้าเลย ยัยนี่มันสติฝันเฟื่องหลุดโลกสุดๆ"
วินเทอร์ที่ได้ยินคำดูถูกจากสองสาวที่พึ่งเดินเข้ามา เขาก็มองไปที่พวกเธอด้วยความสงสัย
เมื่อเด็กสาวทั้งสองเห็นว่าวินเทอร์ดูงงๆ พวกเธอจึงอธิบายให้ฟังว่า "พี่ชายรู้ไหมคะ ยัยนี่มันไม่ปกติ ดูเพ้อฝัน เวลาว่างก็ชอบทำตัวไร้สาระอย่างการนั่งเขียนนิยาย"
"ใช่ค่ะๆ นิยายของยัยนี่มันดูเพ้อเจ้อสุดๆ ไม่รู้ว่าคิดมาได้ยังไง พี่ชายอย่าไปคุยกับยัยเฉิ่มนี่นะคะ เดี๋ยวจะคุยไม่รู้เื่"
เมื่อเด็กสาวตัวเล็กได้ยินคำดูถูกถากถางจากเพื่อนร่วมห้องต่อหน้าคนอื่น มันก็ทำให้เธอรู้สึกโกรธอย่างมาก เธอกำหมัดแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"เอาเวลาว่างไปทำอย่างอื่นยังจะดีกว่า อย่ามัวแต่เขียนเื่ราวไร้สาระเลย อยากรู้จริงๆ ว่าใครจะมาอ่าน ยอดวิวร้อยกว่าคนคงเป็พวกบอทจากทางเว็บนั่นแหละ โฮะๆ"
"เขียนไปก็เสียเวลา ดูไม่มีอนาคตเลย ไปหางานอย่างอื่นทำดีกว่า..."
เด็กสาวทั้งสองคนยังคงหัวเราะเยาะเย้ย พูดจากดูถูก เด็กสาวตัวเล็กไม่หยุด จนทำให้ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นเทาด้วยความเศร้าแล้วโกรธ น้ำตาค่อยๆ ไหลนองออกมาช้าๆ เวลานี้ เธอกำลังจะร้องไห้แล้ว
แต่ว่า ทันใดนั้นเอง วินเทอร์ก็เอื้อมมือไปลูบหัวเด็กสาวตัวเล็กเบาๆ ด้วยความนุ่มนวลทะนุถนอม เต็มไปด้วยความอ่อนโยน และพูดขึ้นมาว่า "คนบางคนก็ดีแต่พูด อย่าพูดถึงการลงมือทำเลย ขนาดตัวเองยังไม่กล้าที่จะฝันเลยด้วยซ้ำ แม้แต่อนาคตของตัวเองยังไม่รู้เลยว่า้าจะเป็อะไร ได้แต่พูดจาดูถูกความฝันคนอื่นเท่านั้น"
"อึก...!" สองสาวที่ถูกวินเทอร์ตอกหน้า ถึงกับใบหน้าแดงขึ้นมาด้วยความอาย
"คนที่มีความฝัน และกล้าที่จะลงมือทำตามความฝันตัวเอง คนแบบนี้สิถึงจะน่ายกย่อง!" วินเทอร์สังเกตเด็กสาวทั้งสองคน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเธอเป็คนแบบไหน "ส่วนคนแบบพวกน้องทั้งสอง ก็คงเป็ประเภทที่เอาแต่ละเมอเพ้อฝันไปวันๆ ไม่กล้าที่จะลงมือทำอะไร แต่พวกเธอก็มีดีอยู่อย่างหนึ่งนะ ดีแต่ใช้ปากพูดจาถากถางคนอื่น!"
วินเทอร์แสยะยิ้มออกมาอย่างเ็า คนประเภทแบบนี้เขาเห็นมาเยอะแล้ว อย่าได้ดูถูกสายตาของเ้าพ่อมาเฟียที่ได้มองผ่านโลกมามากกว่าห้าสิบกว่าปีไปละ
ผู้คนรอบๆ ที่ได้ยืนอยู่ก็ได้ยินเื่ราวั้แ่ต้น ต่างก็พากันหัวเราะใส่สองสาวปากจัดด้วยความสะใจ พวกเขาที่ยืนฟังกันมาตั้งนานแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าบนโลกนี้จะมีคนที่ปากแซ่บจัดจ้านแบบนี้อยู่ ถ้าไม่ติดว่านี่เป็สังคมที่สงบสุข ดำเนินไปตามทำนองคลองธรรม พวกเขาคงได้ไปรุมตบสองสาวปากจัดคนนี้ให้หุบปากเงียบๆ ไปแล้ว
"ระ..ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!" สองสาวพูดทิ้งท้าย พร้อมพากันวิ่งหนีไปอีกทางโดยเร็ว เวลานี้พวกเธอรู้สึกอับอายเป็อย่างมาก พวกเธอไม่้าที่จะข้ามถนนตรงทางม้าลายนี่แล้ว
"แน่นอน! ฉันจะระวังตัวไว้ ฉันชื่อ วินเทอร์ ม.4/4 ข้องใจอะไร ก็มาหาได้!" วินเทอร์ะโไล่หลังตามสองสาวที่วิ่งหนีไป
เมื่อผู้คนได้ยินชื่อวินเทอร์ก็ถึงกับสะดุ้ง รีบเดินหนีห่างออกไปทันที เหมือนคล้ายกับว่าพวกเขาได้เจอตัวภัยพิบัติ ส่วนสองสาวปากจัดที่ได้ยินชื่อวินเทอร์กับเลขห้องของเขา ก็ทำให้พวกเธอวิ่งสะดุดขาหน้าล้มคะมำกับพื้นทันที ก่อนหน้านี้พวกเธอไม่ทันสังเกตให้ดี ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็ใคร
แต่ตอนนี้พวกเธอได้ทราบประวัติความเป็มาของเขาแล้ว พวกเธอที่สะดุดล้มนอนอยู่กับพื้น ก็เกิดอาการแข้งขาอ่อนแรงลุกยืนไม่ขึ้น กระโปรงนักเรียนที่สวมอยู่ก็ปรากฏคราบน้ำแฉะเปียกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด พวกเธอรู้สึกอับอายและหวาดกลัวกันเป็อย่างมาก ได้แต่พากันนอนก้มหน้ากันอยู่อย่างนั้น
วินเทอร์ไม่สนใจสองสาวปากจัดอีกต่อไป เขาได้หันมาคุยกับเด็กสาวตัวเล็กคนนี้ต่อ "เธอกำลังเขียนนิยายอยู่เหรอ?"
"ใช่ค่ะ..." เด็กสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความอาย เพราะเธอกลัวว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะดูถูกที่เธอเป็นักเขียนนิยาย
และอีกเื่หนึ่งก็คือ เธอไม่ได้มาเรียนภาคฤดูร้อน เพราะชั้นม.3 ของเธอไม่ได้บังคับเรียน เธอเลยไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเธอคือใคร ทำไมผู้คนถึงรู้สึกหวั่นเกรงเขา เพียงแค่ได้ยินชื่อก็ขี้หดตดหายกันหมดแล้ว
"นิยายชื่อเื่ว่าอะไรละ?" วินเทอร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อเตรียมจะค้นหาชื่อนิยายของเด็กสาว
"แต่เื่ของหนูมัน...ไม่ได้ดัง แถมคนอ่านก็น้อยอีกด้วย..." เด็กสาวไม่อยากจะบอกชื่อเื่ให้กับวินเทอร์ เพราะเธออายเป็อย่างมาก ถ้าวินเทอร์เห็นว่านิยายของเธอมียอดวิวนิดเดียว เขาต้องดูถูกเธอแน่ๆ เลย
"พี่ไม่สนใจหรอกครับ ก็พี่อยากอ่านนิยายของหนู หนูบอกชื่อเื่มาเลย" วินเทอร์ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
"เื่ ▇▇▇ ค่ะ"
วินเทอร์กดค้นหา พร้อมโชว์หน้าจอให้เธอดูว่าเื่ที่เขาเปิดอยู่เป็นิยายของเธอใช่หรือไม่ เมื่อเห็นว่าเด็กสาวพยักหน้ายืนยัน เขาก็กดหัวใจ และกดเก็บเข้าคลัง
เมื่อเห็นว่าทางม้าลายสามารถข้ามได้แล้ว วินเทอร์ก็พูดทิ้งท้ายกับเด็กสาวว่า "สู้ๆ นะครับ สักวันความพยายามของหนูจะได้รับผลตอบแทน ขุดลงไปถ้าเจอแต่หิน ก็ขุดจนกว่าจะเจอกับทองคำ สักวันหนูจะต้องไปถึงฝันได้แน่นอน อย่าหมดกำลังใจยอมแพ้ไปกลางทางซะก่อนละ!"
วินเทอร์โบกมือลาเด็กสาว ก่อนที่เขาจะเดินไปยังตึกมัธยมปลายพร้อมกับเมฆา เมื่อเด็กสาวเห็นว่าวินเทอร์เดินขึ้นตึกมัธยมปลายไปแล้ว ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้านิยายของเธอ และก็ได้เห็นว่ามีคนกดหัวใจให้กับนิยายของเธอ
เ้าลาเต้เย็น ❤️ 1 นาทีที่ผ่านมา
"เอ๊ะ? เอ๋~~~~~~~~~~~? พี่คนนั้นก็แต่งนิยายด้วยเหรอ???" เด็กสาวจิ้มเข้าไปดูโปรไฟล์ ก็เห็นว่าเขาก็แต่งนิยายเหมือนกัน เธอก็รู้สึกใจนุ่มฟูขึ้นมา ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอคนที่ชอบอะไรเหมือนกัน
ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า "พี่เขาชื่อวินเทอร์ อยู่ห้อง ม.4/4 สินะ!!! (≧ ◡ ≦)"
Writer : สู้ๆ นะไรต์ทุกคนนนนนน วินเท- เอ้ย! เ้าลาเต้เย็นของเป็กำลังใจให้ทุกคนเลยน้า ไม่ว่าจะเื่เขียนนิยาย หรือสายงานด้านอื่นๆ ขอให้ทุกคนประสบความสำเร็จทำตามฝันกันให้ได้น้าาาา จุ๊ฟม๊วฟ~❤️
2K
