ตอนที่14.ศิษย์อันดับหนึ่งเมืองหยวนหยาง
ฤทธาวิ่งออกกำลังกายแถวบ้านเห็นบรรยากาศตอนเช้าของชาวเมือง
ผู้คนเตรียมตัวไปทำงาน มีทั้งพวกนายพราน พวกทหาร พ่อค้าแม่ค้าเตรียมเปิดร้าน
วันนี้ซูคิมพาฤทธาไปที่หอคอยิญญายุทธ์ เป็อาคารขนาดใหญ่สามชั้นตั้งอยู่ในใจกลางเขตเมืองชั้นใน มีรั้วสูงล้อมรอบ
ด้านนอกมีสวนหย่อมล้อมรอบอาคาร มีคนลักษณะเหมือนทหารยาม มีผ้าคลุมสีเทากับเหรียญติดที่อก ยืนเฝ้าจุดต่างๆ ทั้งในและนอกอาคาร
เห็นทหารยามกับสัตว์ิญญาเดินตรวจตราที่ต่างๆ มีคนวิ่งเข้าออกดูคึกคักมาก
พอเดินเข้ามาในอาคารชั้นแรกเห็นเ้าหน้าที่มากมาย แม้ตกแต่งในโทนสีเทาดำ แต่มีแสงสว่างทุกที่ ฤทธาสังเกตเห็นจุดรับลงทะเบียนและป้ายภารกิจ รวมถึงป้ายประกาศจับและค่าหัว
“ไหนๆ ก็จะไปล่าสัตว์อสูรอยู่แล้ว เลยพามารู้จักที่นี่ ข้าจะมาดูเผื่อมีภารกิจจะได้อาสาไปทำ”
ซูคิมบอกเหตุผลที่พามา
“ข้าเคยรู้แค่ว่าที่นี่รับซื้อทุกอย่างที่เราไปล่ามา ไม่เคยรู้ว่ามีภารกิจด้วย”
ฤทธายังคงมองไปรอบๆ อย่างตื่นตา
“ถ้าเป็สมาชิกก็จะรับภารกิจได้ แล้วก็เก็บสะสมคะแนนเพื่อเลื่อนระดับ มันดีกว่าเราไปล่าแล้วเอามาขายอย่างเดียวน่ะ”
ซูคิมอธิบายต่อ
“นอกจากได้หินิญญาก็ได้แต้มสะสมด้วยไง”
เขายื่นป้ายสมาชิกที่จุดลงทะเบียน
“ที่ป่าจงโจวตะวันตกมีภารกิจอะไรบ้างขอรับ”
ซูคิมถามพนักงาน
“มีหน่อแพะเขี้ยวเสือระดับสองหนึ่งอัน หนึ่งแต้ม สิบหินิญญา เขี้ยวแมงมุมตาไฟระดับสอง หนึ่งอันหนึ่งแต้ม สิบหินิญญา ที่เหลือมีแต่สัตว์ระดับสี่ พวกเ้าคงไม่ไหวหรอก”
พนักงานแจงรายละเอียด
ซูคิมไม่อยากโต้แย้งอะไร ที่จริงแล้วเขาสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับสี่ได้ไม่ยาก แต่ก็ไม่อยากเข้าไปป่าด้านใน
“ฤทธาเ้าจะสมัครสมาชิกเลยมั้ย จะได้ทำทีเดียว”
ซูคิมหันถามฤทธาก่อนรับภารกิจ
“เอาไว้ก่อนศิษย์พี่ ท่านรับของท่านก่อนเดี๋ยวข้าช่วย”
ฤทธายังอยากรู้ข้อมูลของที่นี่มากกว่านี้ก่อนที่เขาจะตัดสินใจอะไร
“งั้นข้ารับทั้งสองภารกิจเลยครับ”
ซูคิมบอกพนักงานพร้อมรอรับป้ายสมาชิกคืน
หลังจากนั้นทั้งคู่ไปเช่ารถม้า แล้วไปล่าสัตว์อสูร
ตอนนี้ทุกวันฤทธากับศิษย์พี่ซู พากันไปลงทะเบียนที่หอคอยิญญายุทธ เพื่อจะชวนกันไปล่าสัตว์อสูรที่ป่านอกเมือง
ชีต้าร์ก็ได้โชว์ความสามารถในการต่อสู้ให้เห็นบ้าง เย็นๆ ก็จะกลับกันมาส่งภารกิจและรับหินิญญา ถึงบ้านก็มาหลอมยา เขียนยันต์ ฝึกควบคุมหุ่นเชิด ฝึกค่ายกลในกำไล แล้วก็นั่งบ่มเพาะ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป…
ถึงวันนัดไปเยี่ยมจิมมี่ที่มณฑลหยวนหยาง
จิมมี่มารอซูคิมและฤทธาที่วงเวทเคลื่อนย้าย แล้วพาทั้งสองไปเยี่ยมบ้านตัวเองที่เป็โรงตีเหล็กขนาดใหญ่
จิมมี่อยู่กับแม่สองคน แม่เป็ช่างตีเหล็กระดับหกเป็ขั้นปรมาจารย์ ที่นั่นตีอุปกรณ์วิศวกรรมขนาดใหญ่ให้หอคอยิญญายุทธ์และราชสำนัก
จิมมี่พาเพื่อนๆ ดูโรงตีเหล็กของบ้านเขา มีช่างกับคนงานรวมสามร้อยคน ด้านหลังมีบ้านพักคนงานขนาดใหญ่ ฤทธาดูสนใจมาก
จิมมี่พาเพื่อนมาแนะนำให้แม่เขารู้จัก และพาไปมาชมเมืองและร้านค้าต่างๆ
ทั้งสี่รวมชีต้าร์ แวะกินอาหารกลางวัน ั้แ่มาถึงสิ่งที่ฤทธาสังเกตได้ชัด คือในเมืองมีคนเดินกับสัตว์ิญญาและสัตว์อสูรมากมาย เขาจึงให้ชีต้าร์ออกมา จิมมี่สังเกตเห็นฤทธาที่มองอย่างสงสัย
“ที่นี่นอกจากมีโรงตีเหล็ก ก็มีโรงฝึกสัตว์อสูรที่ขึ้นชื่อน่ะ เขาจึงไม่ห้ามเหมือนที่เมืองหลวง พวกสัตว์อสูรที่ขึ้นทะเบียนแล้วจึงพาเดินในเมืองได้”
จิมมี่กล่าว
“มีสนามประลองด้วยนะ ข้าจะพาไปดูพอดี ตอนนี้กินข้าวกันก่อน”
จิมมี่พาทุกคนกินข้าวที่ร้านอาหาร
“มีการประลองก็ต้องมีเดิมพันน่ะสิ ข้าล่ะชอบจริงๆ”
ชีต้าร์รู้สึกคึกคักขึ้นมา
ทั้งสามมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะ
หลังกินอาหารเสร็จจิมมี่พาทุกคนไปดูโรงขายสัตว์อสูรที่ฝึกแล้ว ส่วนใหญ่จะเป็สัตว์ที่ไม่ค่อยดุร้าย สัตว์ฝึกไว้ใช้งาน เช่นช่วยเฝ้าบ้าน ลากจูงรถม้า ช่วยแบกของ สัตว์พาหนะ สัตว์เลี้ยงและสัตว์ช่วยสู้ อย่างหลังจะเป็สัตว์ประเภทดุร้ายที่ถูกฝึกมาั้แ่ยังเล็ก ฤทธาดูสนใจสัตว์ประเภทช่วยเฝ้าบ้าน แต่บ้านเขาเป็ร้านค้าด้วยคงไม่สะดวก
เสร็จแล้วจิมมี่พาไปสนามประลองผู้ฝึกสัตว์อสูร วันนี้มีการแข่งพอดี
“พวกเ้ามาได้จังหวะพอดี ที่นี่จะจัดประลองทุกสัปดาห์ รอที่นี่นะข้าจะไปซื้อตั๋ว”
จิมมี่วิ่งไปซื้อตั๋วให้ทุกคน
ฤทธามองสังเกตรอบๆ บรรยากาศคึกคักมาก
คนที่จะเข้าไปดูจะพาสัตว์อสูรไปไว้ที่โรงฝาก
โรงประลองเป็อาคารทรงกลม มีหลังคา ส่วนประลองเป็ลานกลางแจ้ง หลังจากเดินเข้าไปมีอัฒจันทร์วงกลมเป็ชั้นๆ ให้นั่งดู ภายในอาคารทรงกลมชั้นแรกแบ่งเป็ครึ่งหนึ่งให้คนดูซื้อตั๋ว ซื้ออาหารเครื่องดื่ม อีกครึ่งเป็ส่วนผู้จัดและคนที่เตรียมประลอง มีที่ให้ทายผลการแข่งขัน มีคอกให้เดินดูสัตว์ที่จะแข่ง มีประวัติการแข่งของแต่ละตัว
มีผู้คนมากมายต่อแถวซื้อตั๋วทายผล มีช่องบริการยี่สิบช่อง ฤทธาสังเกตดูแล้วมีแต่นักพนันขาประจำ
หลังจากได้ที่นั่งตามเบอร์แล้วฤทธาก็ขอไปเดินดูรอบๆ ชีต้าร์ก็ขี่คอฤทธาไปด้วย
จิมมี่ให้เบอร์ที่นั่งกับฤทธา
“เ้าเอาตั๋วไปด้วย เดี๋ยวข้ากับซูจะไปซื้อน้ำกับขนม แล้วค่อยมารวมกันที่นี่”
จิมมี่บอก แล้วจิมมี่ก็ไปกับซูคิม ฤทธาไปกับชีต้าร์ที่นั่งอยู่บนบ่าเขา
ฤทธาอยากไปเดินดูสัตว์ที่จะประลอง
เขาดึงผ้ามาคลุมหัวแล้วเดินไปที่คอกสัตว์ มีทางเดินตรงกลาง ฝั่งซ้ายและขวาเป็คอก แต่ละคอกจะมีผู้ฝึกดูแลอยู่
สัตว์ที่จะลงแข่งต้องอยู่ระดับเดียวกัน เพื่อพิสูจน์ว่าควบคุมสัตว์ได้ จึงห้ามทำร้ายถึงตาย สั่งให้หยุดตอนสัตว์กำลังดุร้ายสุดขีด ถ้าตายอีกฝ่ายต้องรับผิดชอบและชดใช้ค่าเสียหาย
ฤทธาสนใจหลายตัวที่เดินผ่าน และสังเกตเห็นกอริลลาขนแดงตัวหนึ่ง ที่อยู่คอกซ้ายมือด้านหน้าจึงกำลังเดินไปดู สังเกตเห็นคนสองสามคนดูอยู่เช่นกัน
“อืม..เ้านี่ธาตุสายฟ้างั้นหรือ”
ฤทธาพึมพำ สังเกตเห็นกอริลลาตัวเล็กพอๆ กับเขา
“ใช่แล้วล่ะ กำลังโตเลย ถ้าอีกสักสองสามปีคงแข็งแกร่งขึ้นมาก” ชีต้าร์บอกกับฤทธา
ฤทธาเดินไปถึงคอก เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังดูแลกอริลลาตัวนั้นอยู่ เขาดูประวัติ
กอริลลาขนแดง อายุสี่สิบสองปี ระดับสี่ธาตุสายฟ้า การต่อสู้ ครั้งแรก
“อายุสี่สิบสองปีไม่แก่ไปเหรอ” เค้ากระซิบถามชีต้าร์
“กอริลลาขนแดงอายุสี่ปี จะเท่ากับมนุษย์หนึ่งขวบ ตอนนี้มันเพิ่งสิบขวบเองถือว่าเด็กไปด้วยซ้ำ” ชีต้าร์อธิบาย
ขณะเดียวกันเขาสังเกตเห็นด้านหน้าถัดไปอีกสองคอก ฝั่งตรงข้ามกัน มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมาหยุดที่คอกนั้นแล้วทักทายกัน
ฤทธาไม่ได้สนใจ ขณะที่เขากำลังจะเดินต่อไป ก็เห็นคนกลุ่มนั้นเดินมาทางนี้พอดี
“แหมๆๆ ศิษย์อันดับหนึ่งเมืองหยวนหยาง เอาสัตว์มาประลองด้วยหรือ”
วัยรุ่นชายคหนึ่งอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดอยู่คอกตรงข้าม เยื้องไปทางด้านขวา เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนวัยเดียวกันมาทักคนดูแลกอริลลา คนดูแลกอริล้าก้มหัวคำนับ
ฤทธาดึงผ้าคลุมหัวให้กระชับ แล้วไปดูสัตว์คอกข้างๆ แฝงกับฝูงชน
เขาคือนายน้อยมู่หยวน บุตรชายแม่ทัพมู่ เพิ่งจบปีสี่ที่สำนักเย่วจี ปีหน้าเตรียมฝึกงานที่กองทัพ ชอบมาพนันสัตว์ที่สนามประลองทุกทีที่มีโอกาส
“คารวะนายน้อย”
เขาพูดด้วยเสียงสุภาพ พร้อมประคองหมัดคารวะ
“ใครหรือศิษย์พี่?”
เด็กหนุ่มจากคอกฝั่งตรงข้ามเข้ามาถามรุ่นพี่ของตน
ฤทธาจำได้ว่านั่นคือ เซี่ยงหลง รุ่นพี่ที่สำนัก
“ลูกชายพ่อบ้านของข้าน่ะ จบปีสี่สำนักสาขาได้อันดับหนึ่งของเมืองนี้”
นายน้อยมู่หยวนกล่าว
เซี่ยงหลงมองสัตว์ในคอกแล้วเหมือนนึกอะไรออก
“ตัวนี้ได้จับคู่กับสัตว์ข้านี่นา ดีเลยเรามาเดิมพันกันดีหรือไม่?”
เซี่ยงหลงชวนวางเดิมพัน
“มันจะเอาอะไรมาเดิมพันกับเ้า มันก็แค่เอาสัตว์มาประลองหวังรายได้จากนักพนันแค่นั้นแหละ”
นายน้อยมู่หยวนบอกกับเซี่ยงหลง
ฤทธาในชุดคลุม ที่ปะปนอยู่กับคนแถวนั้นฟังแล้วก็พอเดาได้ว่า
สัตว์ที่มาประลองจะมีรายได้จากโรงประลอง และสัตว์ที่ชนะอาจมีรายได้เพิ่มจากนักพนัน ที่ทำให้นักพนันมีรายได้จากการพนัน
“เป็เช่นนั้นขอรับ ข้าน้อยไม่มีหินิญญามาวางเดิมพันหรอกขอรับนายท่าน”
อเล็กซ์บอกเซี่ยงหลง
ฤทธาส่ายหัวเล็กน้อย ในใจพลางคิด
“ที่สำนักก็สอนเื่การข่มเหงผู้ด้อยกว่า ไม่น่าเชื่อว่ายังมีคนจากสำนักใหญ่ ทำตัวเหมือนวายร้ายในนิยายอยู่อีก”
ฤทธาถอนหายใจ
แล้วฤทธาเดินไปเดิมพัน เค้าเดิมพันฝั่งกอริลลาขนแดงแปดพันหินิญญา ผลสุดท้ายกอริลลาชนะ ฤทธาได้เดิมพันมา เขาให้คนไปมอบให้กอริลลาทั้งหมด
ขณะพวกฤทธากำลังเดินออกจากสนามประลอง คนฝึกกอริลลามาดักรอพบฤทธา
ทั้งคู่แยกไปคุยกัน
“นายน้อย..เอ่อ..ข้าอยากขอบคุณที่มอบรางวัลให้กับกอมมี่ สัตว์ฝึกของข้าน่ะขอรับ”
คนฝึกสัตว์ขอบคุณฤทธา
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกขอรับ หวังว่าจะหายจากาเ็โดยเร็วนะครับ”
ฤทธาตอบอย่างสุภาพ
“ข้าจะขอทราบชื่อท่านจะได้หรือไม่ขอรับ ข้าชื่ออเล็กซ์ เป็ศิษย์สาขาสำนักเย่วจีขอรับ” เขาแนะนำตัว
“ข้าชื่อฤทธา คารวะศิษย์พี่นะครับ” ฤทธาแนะนำตัว
“ศิษย์สำนักใหญ่สินะขอรับ ข้าจะขอจดจำการช่วยเหลือครั้งนี้ไว้ มีโอกาสข้าจะต้องตอบแทนท่านให้ได้”
เขาบอกอย่างมุ่งมั่น
ทำความรู้จักกันแล้วก็แยกกันไป
หนึ่งวันก่อนเปิดเทอมใน่เช้า…
ฤทธากำลังแก้ค่ายกลของกำไลอยู่ในพื้นที่จำลอง
ลักษณะพื้นที่จำลองนั้นเป็เหมือนพิมพ์เขียวของพื้นที่ในกำไล เพียงแต่เป็แค่รูปโครงสร้าง เห็นบ้าน สวนและสระน้ำเป็เส้นแบบสามมิติ
มีละอองแสงลอยนำเป็ทางเข้าไปในบ้าน ในบ้านมีห้องนั่งเล่นเล็กๆ ด้านในมีประตูสองบาน ละอองแสงนำไปที่ประตูทางด้านซ้าย แต่มีค่ายกลเวทห้ามเข้าขวางอยู่ มีลักษณะเป็วงกลมเวทสีทองหมุนอยู่ ด้านในวงกลมมีอักษรรูนและรูปสามเหลี่ยมอยู่ด้านใน ตรงมุมสามเหลี่ยมแต่ละมุม มีวงกลมเล็กๆ และมีอักษรรูนอยู่ในวงกลม
“ค่ายกลห้ามผ่านล็อกสามชั้นรึ”
ฤทธาแก้ค่ายกลและปลดล็อกประตู
เมื่อเปิดเข้าไปพบว่าเป็อีกห้อง ที่มีอุปกรณ์อุปกรณ์วิศวกรรมต่างๆ มากมาย ละอองแสงนำไปที่ประตูด้านหลังห้องนั้น ฤทธาเดินตามไป
เปิดประตูออกไปพบว่าด้านนอกนั้น มีคริสตั้นิญญาขนาดใหญ่ลอยอยู่ ด้านนอกก็ยังมีลักษณะเหมือนภาพวาดพิมพ์เขียว ถัดไปมีต้นไม้ใหญ่
ละอองแสงลอยนำไปผ่านทางต้นไม้ ลอยไปจนถึงกำแพงหินผาขนาดใหญ่ มีค่ายกลเวทห้ามเข้าขวางอยู่ แต่คราวนี้เป็การล็อกสี่ชั้น ลักษณะเหมือนอันแรก แต่ตรงกลางสามเหลี่ยมมีวงเวทเพิ่มมาอีกอัน พอฤทธาแก้ค่ายกลได้ ก็เห็นเป็ปากถ้ำ แล้วก็มีแสงสว่างวาบจนฤทธาลืมตาตื่น
“ชีต้าร์ ข้าเจอบางอย่างในกำไล เราเข้าไปดูกันเถอะ”
เขาบอกชีต้าร์ที่นั่งเล่นอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ
พอทั้งสองเข้ามาในบ้านที่รก มีหยากไย่และฝุ่นมากมาย ฤทธาไปที่ประตูด้านซ้าย แก้ค่ายกลแล้วเปิดประตูเข้าไป
“นี่เป็ห้องทำงานน่ะ นายเก่าข้าเขาเอาไว้สร้างโน่นสร้างนี่” ชีต้าร์กำลังอธิบาย
ฤทธาเดินไปด้านหลังแล้วเปิดประตูออกไป เขาเดินนำไปที่ต้นไม้ แล้วเดินเลยไปถึงกำแพงหินผา
ชีต้าร์พยายามมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นอะไร
ฤทธาทำท่าร่ายเวทแก้ค่ายกล ทันใดก็เห็นปากถ้ำ ทั้งสองหันมองหน้ากัน
ฤทธาเดินนำเข้าไปชีต้าร์เดินตาม
ในถ้ำพบโครงกระดูกนั่งพิงกำแพงถ้ำอยู่ เสื้อผ้ามีริ้วรอยฉีกขาดบางส่วนเพราะการต่อสู้ ด้านข้างโครงกระดูก มีป้ายหลุมศพวางนอนอยู่
“นายท่าน!!!”
ชีต้าร์ะโแล้ววิ่งเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าศพนั้น
มือซ้ายศพนั้นกำหยกบันทึกเคล็ดวิชาไว้ในมือ
พอฤทธาเดินเข้าไปมือซ้ายก็คลายออก ทำให้ของในมือนั้นร่วงลงพื้น
ทันใดนั้นมีแสงสีฟ้าลอยออกมาจากโครงกระดูก แสงนั้นกลายเป็ดอกบัวสีฟ้าหมุนลอยอยู่ แล้วพุ่งเข้าหาฤทธา ฤทธาถูกแสงสีฟ้าห่อหุ้มร่างกาย
บัวห้าสีในหัวของฤทธาก็ลอยออกมา ดอกบัวทั้งคู่รวมกันเป็อันเดียวแล้วขยายใหญ่ขึ้นมาห่อหุ้มตัวฤทธา
ชีต้าร์หันมามองอย่างใ แต่เขาทำอะไรไม่ถูก
ที่โครงกระดูกของจอมโจร มีกระดูกส่วนขาสองข้างจนถึงสะโพกลอยขึ้นมา กระดูกนั้นมีอักขระสีทองสลักอยู่เต็มไปหมด
กระดูกลอยเข้าไปในดอกบัว
สลายเป็ผงละอองสีทองเล็กๆ แล้วเข้าไปในตัวฤทธา
ฤทธาที่อยู่ในดอกบัว รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังแหวกเนื้อเขาเข้ามา เขารู้สึกเ็ปมาก
กระดูกิญญากำลังผสานเข้ากับกระดูกของฤทธา มีสายฟ้าแลบเป็ประกายไปทั่วกระดูกนั้น ขณะกำลังหลอมรวมกัน ฤทธารู้สึกเ็ปมากขึ้นไปอีก
“เหมือนมีบางอย่างกำลังแทรกซึมเข้าตัวข้า เจ็บมาก มันคืออะไร”
ฤทธากำลังสับสนกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
เขาะโร้องออกมาอย่างสุดเสียง “อ๊ากกกก!!!!”
นอกดอกบัว ชีต้าร์ที่ยืนมองดอกบัวอยู่แต่กับไม่ได้ยินเสียงอะไร
เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที แต่สำหรับฤทธานั้นรู้สึกเหมือนผ่านไปเป็ชั่วโมงๆ เขาเ็ปจนหมดสติไป พอกระดูกรวมกันเสร็จดอกบัวก็หายไป
ฤทธาก็นอนหมดสติอยู่ที่พื้น
ชีต้าร์วิ่งไปดูฤทธาตรวจพบว่าแค่หมดสติไป พอหันมาที่โครงกระดูกนายเก่า ก็พบว่ามันกำลังเป็ละอองสีทองแล้วลอยกระจายหายไป
“นายท่านคงไปสู่สุคติได้แล้วสินะ ขอบคุณนะฤทธาที่พบที่นี่ ให้ข้าได้ส่งนายท่านเป็ครั้งสุดท้าย”
ชีต้าร์พูดทั้งน้ำตา
เขาเช็ดน้ำตาเสร็จ ก็ลุกไปที่ชุดนายเก่าที่กองอยู่ที่พื้น ทำการขุดหลุมฝังแล้วตั้งป้ายิญญาให้เรียบร้อย
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปฤทธาก็รู้สึกตัว ฤทธาลืมตามาเห็นชีต้าร์นั่งมองอยู่
“ชีต้าร์ เกิดอะไรขึ้นกับข้า” ฤทธาถามอย่างสงสัย
“นายเก่าข้าได้ทิ้งกระดูกิญญาไว้ แล้วเ้ามีปราณอัตลักษณ์เช่นเดียวกับเขา กระดูกิญญาเลยเลือกเ้า”
ชีต้าร์อธิบายให้ฤทธาคลายสงสัย
“กระดูกิญญาคืออะไร?”
ฤทธาถามเพราะสงสัยอย่างมาก เพราะมันทำให้เขาเ็ปขนาดนี้ เขาจึงอยากรู้
“มันอยู่เหนือกว่าระดับอาวุธิญญาขึ้นไปอีกน่ะ สามารถหลอมรวมเข้ากับร่างกาย แล้วช่วยเพิ่มความสามารถอย่างมาก เป็ของหายากมากๆ”
ชีต้าร์ยังคงอธิบายพร้อมกับเดินไปยื่นเคล็ดวิชาให้ฤทธา
“นี่คือเคล็ดวิชาที่เขาทิ้งไว้ให้”
ชีต้าร์บอกฤทธาทำท่าให้เขารับไป
“ข้าได้กระดูกิญญาแล้ว เ้าเรียนมันเถอะ”
ฤทธาบอกชีต้าร์
“ข้าเรียนไม่ได้ มันเป็ของธาตุสายฟ้า เมื่อก่อนข้าเคยฝึกท่าร่างมันแล้ว มันไม่เหมาะกับแมว”
ชีต้าร์บอกด้วยสำเนียงเคืองนิดๆ ฤทธารับมาแล้วเอาไว้ที่หน้าผาก พอปล่อยพลังิญญาไป ข้อมูลมากมายก็หลั่งไหลเข้าหัวเขา ทั้งท่าร่าง การฝึกและเคล็ดลับต่างๆ
“นั่นคือเคล็ดวิชาก้าวพันลี้ เ้าลองค่อยๆ ฝึกดูมันจะช่วยเ้าได้มาก”
*ข้าก็อยากฝึกแต่มันไม่เหมาะกับแมวอย่างข้า บ้าเอ้ยย* ชีต้าร์นึกเสียดาย
“ข้าไม่เห็นแตกต่างอะไรไปจากแต่ก่อน นอกจากรู้สึกว่าขาแข็งแรงขึ้นเล็กน้อย”
ฤทธายกขาซ้ายทีขวาทีสำรวจดู
“เ้าเพิ่งอยู่ระดับกำเนิดตันเถียนขั้นหนึ่ง ตามที่ข้ารู้มาเมื่อเ้าแข็งแกร่งพอ ทักษะของกระดูกิญญาจะใช้ได้เอง ตอนนี้ควรตั้งใจฝึกท่าแรกของเคล็ดวิชาที่ได้มาให้สำเร็จก่อน”
ชีต้าร์แนะนำ
ผู้ที่จะสร้างกระดูกิญญาได้ต้องอยู่ระดับสิบ พรหมิญญายุทธ์ขึ้นไป ส่วนมากเป็พวกที่กลัววิชาหรือองค์ความรู้ที่สั่งสมมาจะหายไป จึงสละกระดูกส่วนใดส่วนหนึ่งสร้างกระดูกิญญาไว้ให้ชนรุ่นหลัง ถือเป็สิ่งหายากมากในยุคนี้
วันนั้นฤทธาไปซื้อของร้านอุปกรณ์ ไปร้านขายยาซื้อของมากมายเตรียมไปฝึก
่บ่ายก่อนกลับเข้าสำนัก พี่ซูพาเรโซ่จิมมี่และยอนมินมารับฤทธาที่ร้าน ทุกคนได้รู้จักครอบครัวฤทธา และได้ลองชิมบะหมี่ ที่ทำให้ทุกคนใมากกับรสชาติและการฟื้นฟูกำลังกาย โดยเฉพาะเรโซ่ที่กินไปสามชาม ยอนมินเองปรกติเป็คนกินน้อย วันนี้กินไปสองชาม
่เย็นก็พากันไปที่จุดวงเวทเคลื่อนย้ายกลับสำนักกัน.
3K
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
