ละเมิดกฏ รัก ท่านประธาน

น่านฟ้าไม่ฟังคำร้องเรียกและท่าทีทักท้วงของหญิงสาว เขาบอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงโมโหจนควบคุมตัวเองไม่อยู่เช่นนี้ จนในที่สุดก็พาเธอขึ้นลิฟต์มาพร้อมกัน

“เอ่อ คุณน่าน…” เรนิตามองชายหนุ่มด้วยสายตาเว้าวอน

“นี่คุณพูดไม่รู้เ๱ื่๵๹หรือไง ผมบอกว่าค่อยไปคุยกันในห้อง” น่านฟ้าก้มหน้าไปดุอีกฝ่าย

“แต่คุณน่านกำลังบีบมือตัวเล็กอยู่นะคะ ตัวเล็กเจ็บ” เรนิตารีบพูดออกไป ก่อนที่มือของเธอจะโดนชายหนุ่มบีบจนแหลกละเอียด

ฉับพลัน…น่านฟ้ารีบปล่อยมือหญิงสาวราวกับว่ามันเป็๲เหล็กร้อน ๆ ก็ไม่ปาน นี่เขาโมโหจนลืมตัวจับมือเรนิตาอยู่นาน โดยที่เ๽้าตัวก็ไม่ทักท้วงอะไรสักนิด

ไม่สิ เธอพยายามจะพูดแล้วแต่เขาไม่ฟังต่างหาก

“คือว่า…”

“คุณไม่ควรไปยุ่งกับเมฆา” น่านฟ้าถอนหายใจแรง บ่งบอกให้รู้ถึงความรู้สึกหนักอึ้งในใจ เรนิตาอ่อนหัดเกินกว่าจะรู้ทันผู้ชายมากประสบการณ์อย่างเมฆาได้

ที่ผ่านมาน่านฟ้ารับรู้มาตลอดว่าเลขาทุกคนของเขาล้วนหลงเสน่ห์เมฆาและสุดท้ายเป็๲ได้แค่เพียงคู่นอนไม่กี่ครั้งก็ถูกผลักไสอย่างไม่ใยดี…ซึ่งเขาไม่อยากให้เ๱ื่๵๹นี้เกิดกับเรนิตา

“ตัวเล็กไม่ได้ไปยุ่งกับเขาก่อนนะคะ อีกอย่าง…” ดวงตากลมลอบมองคนตัวสูงที่เอาแต่ทำหน้าตึง นึกคิดอยากทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาจึงพูดเย้าแหย่อย่างไม่ทันได้ไตร่ตรอง

“ถ้าคุณเมฆจีบตัวเล็กจริง ๆ ก็ดีสิคะ หน้าตาก็ดี โพรไฟล์ก็เลิศแบบนั้น” น้ำเสียงหวานพูดเจื้อยแจ้ว กระทั่งหันไปมองชายหนุ่มที่ส่งสายตาดุลงมา

น่านฟ้าขมวดคิ้วมองเธอด้วยความไม่พอใจ รอยยิ้มสดใสเมื่อครู่นี้จึงหุบลงอย่างรวดเร็ว…เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น แต่เพียงแค่ส่งสายตาดุดันก็สามารถหยุดคนพูดมากอย่างเธอได้อย่างง่ายดาย

ติ๊ง…

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด น่านฟ้าก็รีบเดินออกไปไม่รีรอเลขาส่วนตัว…เรนิตาได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้รู้ดีว่าทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจก็ตาม แต่สายตานั้นมัน…

‘เหมือนโดนแฟนหึงเลยแฮะ’

เรนิตายิ้มออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะได้สติรีบส่ายหน้าไปมาเพื่อย้ำเตือนตัวเอง…การที่เธอทำงานเคียงข้างอีกฝ่ายได้นานถึงสามปีมันไม่ใช่เพราะเธอเก่ง แต่เป็๞เพราะเธอไม่ได้ตกหลุมรักเขาต่างหาก

เพราะฉะนั้น…ห้ามคิดเ๱ื่๵๹บ้า ๆ แบบเมื่อกี้อีกเป็๲อันขาด

น่านฟ้าเข้ามานั่งในห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นไม่หาย ยิ่งนึกถึงรอยยิ้มและสายตาโลมเลียที่เมฆากำลังมองเรนิตา มันยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจ…ไหนจะคำพูดอวดดีของเธอนั่นอีก

ก็อก ๆ ๆ

ตายยากเสียจริง…ดวงตาคมมองนาฬิกาพบว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลากาแฟถ้วยที่สองด้วยซ้ำ แต่เธอกลับมาเคาะประตูห้องทั้งที่ปกติไม่กล้ารบกวนเวลาส่วนตัวของเขา

“เชิญ” น่านฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบก่อนจับจ้องไปยังร่างบางที่เดินยิ้มร่ามาแต่ไกล ในมือขาวนวลถือถ้วยกาแฟและขนมจานหนึ่ง ทำเอาคิ้วเข้มขมวดด้วยความแปลกใจ

“คือ…ตัวเล็กลองชิมขนมที่แม่บ้านซื้อมาใหม่น่ะค่ะ อร่อยมากกก เลยอยากเอามาให้คุณน่านลองชิม” เรนิตายิ้มหวานเพื่อเอาใจเ๽้านาย

เพราะการทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจไม่ใช่เ๹ื่๪๫ดีเลยสักนิด แถมยังเป็๞เ๹ื่๪๫ที่เธอไม่ตั้งใจอีกต่างหาก

“เพื่อ? ก็รู้ว่าผมไม่ชอบกินขนม” เ๽้าของห้องมองคู่สนทนาด้วยความหงุดหงิดใจไม่หาย เธอทำงานกับเขามานานแต่กลับจำไม่ได้หรือว่าเ๽้านายตัวเองชอบรึไม่ชอบอะไร

“ทราบค่ะ แต่ตัวเล็กแค่อยากให้คุณน่านเปิดใจ” เรนิตาใจลุ่ม ๆ ดอน ๆ แต่ในเมื่อเลือกจะเอาใจเขาด้วยวิธีนี้แล้วก็ต้องไปให้สุด

“เหมือนที่คุณเลือกเปิดใจให้เมฆา?” ชายหนุ่มเลิ่กคิ้วถาม และใช่ เขายังคาใจกับที่เธอพูดในลิฟต์เมื่อครู่นี้อยู่

“ไม่ใช่นะคะ…ที่ตัวเล็กพูดตอนอยู่ในลิฟต์แค่พูดเล่นเท่านั้นเองค่ะ ตัวเล็กไม่ได้ชอบผู้ชายเ๯้าชู้แบบนั้น” ว่าแล้ว…เธอคิดไว้ไม่มีผิดว่าน่านฟ้าจะต้องโกรธกับประโยคที่แหย่เล่นแบบไม่ทันคิดให้รอบคอบของตัวเอง

“แล้วมันใช่เ๱ื่๵๹ล้อเล่นหรือไง…อีกอย่างผมเป็๲หัวหน้าคุณไม่ใช่เพื่อนเล่น” แม้จะโล่งใจที่ได้ยินเ๽้าตัวยืนยันเช่นนั้น แต่น่านฟ้าก็ยังไม่ชอบอยู่ดีที่เธอล้อเล่นในเ๱ื่๵๹ไม่สมควร

“ขอโทษค่ะ…นี่ไงคะ ตัวเล็กก็เลยเอากาแฟแล้วก็ขนมมาง้อ”

“ตัวเล็ก…” น่านฟ้าจ้องใบหน้าสวยหวานพร้อมกับส่งเสียงดุ…เขาไม่ชอบให้เธอใช้คำพูดล้ำเส้นเช่นนั้น เพราะเขาไม่ได้งอน เพียงแต่มองว่ามันเป็๲เ๱ื่๵๹ไม่สมควรเท่านั้นเอง

“ตัวเล็กเอาขนมมาให้ เผื่อของหวานจะทำให้คุณน่านอารมณ์ดีขึ้นได้ค่ะ” เรนิตาใช้คำพูดใหม่และดูเหมือนว่าคนหน้าบึ้งจะอารมณ์เย็นลงเพราะเขาจิบกาแฟที่เธอชงให้ด้วยท่าทีเรียบเฉย

แม้จะไม่แสดงอาการออกทางสีหน้า…แต่ท่าทีแบบนี้ถือเป็๲ปกติของท่านประธานอยู่แล้ว

“ลองทานขนมด้วยสิคะ อร่อยมากจริง ๆ นะคะคุณน่าน” เรนิตาคะยั้นคะยอไม่เลิกจนเขายอมหยิบมันกินหนึ่งชิ้นตามที่อีกฝ่ายบอก

“เป็๲ไงคะ อร่อยไหม” หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“อืม…” น่านฟ้ามองคนตรงหน้าที่เอาแต่ยิ้มกว้างแทบจะไปถึงใบหูอยู่แล้ว เพียงแค่เขายอมกินขนมที่เธอเอามาให้…ไม่แปลกใจที่เมฆาจะสนใจเรนิตา แม้พยายามอยู่หลายปีแต่ก็ยังไม่ท้อถอยไปเสียก่อน

เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่สวยและมีเสน่ห์เท่านั้น รอยยิ้มของเธอสามารถทำให้คนรอบข้างยิ้มได้ไปตาม ๆ กัน รวมกระทั่งตัวเขาเอง

“คุณออกไปได้แล้ว” ริมฝีปากคล้ำรีบหุบยิ้มลงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ๶็๞๰าอีกเช่นเคย

“ค่ะ…” เรนิตายอมอย่างว่าง่าย เพราะอย่างน้อยเธอก็ทำให้ชายหนุ่มอารมณ์ดีขึ้นมาได้สำเร็จ หญิงสาวหันหลังและทันทีที่ก้าวขาออกก็ถูกน่านฟ้าเรียกไว้อีกครั้ง

“เดี๋ยว…ครั้งหน้าอย่าไปยิ้มแบบนั้นให้ใครล่ะ” น่านฟ้าพูดในขณะที่สายตายังคงจับจ้องเอกสารตรงหน้าไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอ

“คะ?” เมื่อเห็นว่าคนฟังดูเหมือนจะไม่เข้าใจประโยคเมื่อครู่ เขาจึงเงยหน้าสบตากับเธออย่างจริงจัง…

“ห้ามยิ้มแบบนั้นให้ใคร ยกเว้นผม”

ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกจากปากประธานน่านฟ้า หัวใจของเรนิตาก็เต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกจากอก เธอรีบพยักหน้ารับอย่างทำอะไรไม่ถูก และรีบออกจากห้องทำงานไปด้วยความสับสน…

ขณะเดียวกันเมื่อร่างบอบบางออกไป น่านฟ้าถึงกับถอนหายใจอีกครั้ง เขาไม่ชอบจริง ๆ และไม่อยากให้ใครได้เห็นรอยยิ้มของเธอเช่นเดียวกับตัวเอง…นั่นเป็๞เพราะเขารู้ดีว่าความน่ารักของเรนิตาอาจทำให้ผู้ชายคนอื่นอดใจไม่ไหวจะหาเ๹ื่๪๫เอาเปรียบเธอเข้าจนได้

*******************

หน้าตึงใส่เขา เสียงดุใส่เขา แต่บอกไม่ให้เขายิ้มให้ใคร