สอบตกครั้งแรกในชีวิต
แต่ไม่น่าเชื่อผลการเรียนปีหนึ่งเทอมสองสอบวิชาเคมีสองตก นับว่าเป็ครั้งแรกของชีวิต
"อั้วสอบตกหนึ่งวิชานะ อาม้า"อาฮ้งบอก รู้สึกวูบเหมือนกัน
"วิชาอะไรนะ อาฮ้ง"แม่ถาม
"เคมีสอง"อาฮ้งบอก เกรดเฉลี่ยก็ตํ่ากว่าสองด้วยนะ “อาฮ้งบอกด้วยสีหน้ากังวล
"สอบตกได้ยังไง อาฮ้ง"แม่ถามต่อ
"วิชานี้หนังสือหนาปึ๊กเลย พอดี่สอบรถเสียเยอะ ซ่อมรถจนลืมว่ามีสอบ อั้วมารู้ว่ามีสอบวิชานี้ตอนเย็นซ่อมรถเสร็จ ดูตารางสอบถึงรู้ว่าพรุ่งนี้มีสอบวิชานี้ ใช้เวลาอ่านแค่คืนเดียวเลยเตรียมตัวไม่ทัน"อาฮ้งพูดอธิบาย เคมี2หนังสือหนามากใช้ความจำมาก ถึงแม้อาจารย์จะให้นำหนังสือเข้าห้องสอบได้ แต่อาจารย์จะใช้วิธีออกข้อสอบโจทย์เหมือนแแบบฝึกหัด ถ้าใครไม่ทำแบบฝึกหัดก็น็อคเลย บางข้อง่ายแต่ใช้เวลาทำมากจนหมดเวลาก็ทำข้อสอบไม่เสร็จ สอบตกวิชาเคมีสองทำให้ใจเสียบ้าง นึกถึงตอนเด็กเรียนชั้นประถมต้นโรงเรียนเอกชน ความจริงค่าเล่าเรียนก็ไม่แพงมาก แต่พ่อไม่ได้จ่ายค่าเล่าเรียนเลยถูกห้ามทำข้อสอบวันแรก วันรุ่งขึ้นพ่อรีบเอาเงินค่าเล่าเรียนมาให้ถึงได้สอบ เทอมนั้นสอบผ่านได้ห้าสิบกว่าเปอร์เซนต์ ผ่านได้เฉียดฉิวทั้งที่ปกติสอบได้แปดสิบกว่าเปอร์เซนต์ทุกครั้ง ตอนที่นั่งอยู่ในห้องสอบ ครูให้นั่งเฉยๆเห็นคนอื่นได้ทำข้อสอบแล้วนํ้าตาไหลซิบๆ ตอนเรียนมักจะได้ใบเตือนบ่อยๆให้นำเงินค่าเทอมมาชำระ พอนำใบเตือนไปให้พ่อทุกครั้งจะเห็นพ่อนั่งกลึงแกนนาฬิกาบางเท่าเส้นผมทั้งวันรีบไปส่งตามร้านซ่อมนาฬิกา เพื่อรวบรวมเงินค่าเล่าเรียนให้ แต่ครั้งนี้อาจจะรวบรวมเงินไม่ทันเผลอลืมไป พ่อเล่าว่าเครื่องกลึงแกนเป็ของเยอรมันใช้ขาถีบปั่นเหมือนจักรเย็บผ้า ซื้อต่อเขามา เคยเข้าไปดูเวลากลึงมือพ่อที่จับมีดกลึงป้อนเข้าได้นิ่งมาก ประกอบกับเป็คนกระดูกแข็งโครงสร้างใหญ่แขนจึงนิ่งไม่เมื่อยง่าย เป็คุณสมบัติของช่างนาฬิกาที่หายาก นอกจากกลึงแกนตัวจักรแล้วการต่อซ่อมซี่เฟืองที่หักก็เก่งน่าทึ่งแค่ใช้ผงประสาน ไฟพ่นเชื่อม ใช้ตะไบแต่ง เพราะอะไหล่ตัวจักรหาไม่มี นาฬิกาที่มีตุ้มแกว่งไปมาไขลานเป็ของหรูประดับบ้านร้านค้า สมัยแรกๆสั่งจากนอกของยุโรปทั้งนั้นช่างคนไหนถ้าหมดทางซ่อมไม่มีอะไหล่เปลี่ยนก็เอามาให้พ่อแก้ไข
ตอนเรียนประถมโดนครูดุ”ทำไมมาสายบ่อย”
ตอนเริ่มแด็กข้าเรียนเตรียมประถมที่โรงเรียนนี้แม่บอกว่าโรงเรียนนี้ดีเป็โรงเรียนคริสต์ ค่าเล่าเรียนถูก แต่ไกลหน่อยพี่สาวไปส่งให้ พี่สาวก็เข้าเรียนโรงเรียนใหม่ แต่โรงเรียนพี่สาวใกล้กว่าหน่อย ตอนเช้าไปโรงเรียนถ้าเป็หน้าหนาวท้องฟ้ายังเช้ามืดไม่สว่างเลย ขึ้นรถที่ป้ายแรกท่ารถสวนมะลิ แล้วไปลงที่เกือบป้ายสุดสายแถวสาธุประดิษฐ์ แรกๆพี่สาวไปรับส่งใกนักเรียนห้ แต่หลังๆพี่สาวบ่นว่ามาส่งตอนเช้ามักเข้าเรียนสายเลยตอนมารับ ก็ติดทำเวรความสะอาด ติดงานเลยมารับสาย บ่อยครั้งที่มองกวาดไปสนามในโรงเรียนไม่มีเด็กนักเรียนแล้ว ใจมันโหวงเหวงว้าเหว่จริง เฝ้าจ้องแต่ประตูหน้าโรงเรียนเห็นพี่สาวโผล่มาดีใจสุดๆ แต่พี่สาวมักจะมาด้วยขนมชิ้นอร่อยๆปลอบใจเสมอ
“ไชโยมาแล้ว”ทันทีที่พี่สาวโผล่มาที่หน้าโรงเรียน อาฮ้งมีความสุขที่สุขในโลกเลย
มีครั้งหนึ่งตัดสินใจเดินออกไปปากซอยดีกว่าเพราะในโรงเรียนไม่มีใครแล้วแต่เดินออกไปปากประตูโรงเรียนเจอม้าตัวโตบะเร่อกำลังกินหญ้าข้างทางถอยกลับมาดีกว่ากลัวม้าเตะ รอพี่สาวมารับดีกว่าเพิ่งเห็นม้าตัวจริงๆครั้งแรกในชีวิตน่ากลัวจริง ไม่เหมือนในรูปตัวเล็กน่ารักเลยเดินผ่านกลัวมันดีดขาเตะเอา เ้าของก็ไม่อยู่ ถ้าเดินผ่านม้าคนเดียวในวัยเด็กไม่กล้าแน่นอนแต่พี่สาวปลอบว่าไม่เป็ไร แล้วก็จูงเดินผ่านแบบสบายๆ
ตอนหลังพอชินทางหน่อยให้มาลงรถเข้าโรงเรียนคนเดียว และนั่งรถไปหาพี่สาวเอง เพราะเลิกเรียนก่อน ดีกว่ารอพี่สาวด้วยความว้าเหว่ แต่ไม่เคยร้องไห้งอแงและเป็เด็กซนเตะบอลนอกบ้านอยู่แล้ว เื่ขึ้นรถเมล์เองไม่มีปํญหา จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งจะลงป้ายหน้าโรงเรียนพี่สาวรถเมล์ไม่ยอมจอดป้าย แต่ชะลอรถเหมือนจะจอดแต่ไม่ยอมจอด รถเมล์ชะลอใกล้สี่แยกไฟแดงอาฮ้งเลยตัดสินใจะโลง เ้ากระเป๋าเป้ใส่หนังสือที่อยู่หลังทำเอาตัวเซกลิ้งลงบนพื้นถนนทำเอาแม่ค้าหน้าตลาดร้องวีดวาด ร้องบอก”ดีนะที่หัวไม่กลิ้งเข้าล้อรถ” ที่รถไม่ยอมจอดป้ายหน้าโรงเรียน เพราะถ้ารับเด็กนักเรียนแล้วไม่ได้ค่าโดยสารเพราะเด็กเล็กขึ้นฟรี ไม่ต้องเสียค่ารถ เลยทำให้ไม่ยอมจอดรถรับ ถ้าเห็นมีกลุ่มเด็กนักเรียนยืนรอที่ป้ายเยอะก็จะเลยป้ายไปไกล
พอพี่สาวเรียนได้สามปีก็จบ คราวนี้ต้องไปกลับโรงเรียนเองคนเดียว อาการไปสายเริ่มเป็ดาวประจำห้อง บางทีก็เตะบอลเล่นโปลิศจับขโมยเตะบอลกับเพื่อนแถวบ้านจนดึก ทำให้ตื่นสาย ต้องเลือกที่นั่งเรียนหลังห้องสุดหาจังหวะที่คุณครูหันหน้าเข้ากระดานแล้วแวบเข้าห้องเรียน แต่บ่อยครั้งก็ไม่พ้นสายตาคุณครู เสียงตวาดลั่นตามมา
"ทำไมมาสายบ่อยจัง บ้านอยู่ไหน" ครูเสียงดุ
"อยู่วรจักรครับ"อาฮ้งตอบแบบเสียงลีบๆ แต่คุณครูก็ทำหน้างง
"ไหนนักเรียนใครรู้จักวรจักรมั่ง"นักเรียนในห้องเงียบหมดทั้งห้อง เพราะมันไกลเด็กจะรู้ได้ไง คุณครูเลยยอมอ่อนให้ คงเห็นว่าไกลจริง
"ทีหลังตื่นเช้าๆมาโรงเรียนนะ" ดีนะที่คุณครูไม่หวดก้นเหมือนทำโทษนักเรียนถ้าท่องศัพท์ภาษาอังกฤษวันละสิบคำไม่ได้แต่อาจเป็เพราะอาฮ้งสอบได้เลขตัวเดียวตลอด เลยรอดตัวไป
พอขึ้นชั้นประถมปลายก็ย้ายมาโรงเรียนวัดใกล้บ้าน โรงเรียนวัดพลับพลาชัยไม่ธรรมดานะ ต้องสอบเข้าแต่ต้องเรียนภาษาอังกฤษเริ่มABCใหม่เพราะเด็กนักเรียนบางคนเรียนประถมต้นที่โรงเรียนจีน ไม่ได้เรียนภาษาอังกฤษ เรียนชั้นมัธยมก็โรงเรียนวัดและมหาวิทยาลัยก็ของรัฐบาลเลยหมดปัญหาเื่ค่าเล่าเรียน