ใช้เวลาสิบวันพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง มีคนมารอรับพวกเขาอยู่ที่ประตูเมือง
“น้องสี่ น้องห้า น้องหก” เสียงเรียกพวกเขา ดังมาจากรถม้าที่จอดอยู่ข้างหน้า
“พี่สาม ท่านออกมานอกวังในเวลาอย่างนี้จะไม่เป็การสร้างความลำบากให้กับองครักษ์มากเกินไปหรือขอรับ” ฉู่เหลียงแสร้งต่อว่าพี่ชาย
“น้องหก ไม่เจอกันตั้งนาน หรือเ้าไม่คิดถึงข้าบ้างเลย เสียแรงที่ข้าแอบหนีออกมารอรับพวกเ้า”
ฉู่ฉือ ฉู่อัน ฉู่เหลียง เดินไปทำความเคารพองค์ชายสาม 'ฉู่เฉิง' หรือก็คือองค์รัชทายาท เดินตามหลังพวกเขามาคือหลิวจางิ่และฉู่เฟยหรง
องค์รัชทายาทมองดูทั้งสองด้วยความสนใจแล้วอมยิ้มมองไปทางองค์ชายหก เพราะฉู่เฟยหรงหน้าตาคล้ายกับฉู่อันผู้เป็พ่อ ทำให้เขาเข้าใจผิด
“พี่สามไม่ต้องมองข้าอย่างนั้น ท่านถามคนโน้นเถอะขอรับ” ฉู่เหลียงชี้ไปทางฉู่อัน
“จางิ่ทำความเคารพองค์รัชทายาทเพคะ” หลิวจางิ่กำลังจะย่อตัวทำความเคารพ แต่ก็ถูกองค์รัชทายาทห้ามไว้เสียก่อน
“ไม่ต้องมากพิธี”
“พี่สาม นี่คือหลิวจางิ่ชายาของข้า และฉู่เฟยหรงบุตรชายของข้าขอรับ” ฉู่อันกล่าวแนะนำ
“เ้าเดินเข้ามาหาข้า” องค์รัชทายาทเรียกฉู่เฟยหรง
ฉู่เฟยหรงหันไปมองหน้าบิดา เมื่อเห็นบิดาพยักหน้าจึงเดินไปหยุดตรงหน้าองค์รัชทายาทแล้วทำความเคารพ
“รูปร่างท่าทางองอาจ กล้าหาญเหมือนกับพ่อของเ้า ท่าทางไม่เกรงกลัวผู้ใดอย่างนี้ ทำให้ข้านึกถึงเ้าเมื่อตอนเด็กจริงๆ น้องห้า” องค์รัชทายาทพูดพร้อมกับใช้มือลูบหัวฉู่เฟยหรงเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
“ฟ้าใกล้มืดแล้ว พี่สามรีบเสด็จกลับวังเถิด อยู่นานกว่านี้ ข้าเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย” ฉู่ฉือเอ่ยเตือนทุกคน
“พวกเ้าจะเข้าวังไปพร้อมกันข้าเลยหรือไม่” องค์รัชทายาทถามพวกเขา
“ข้ากับน้องหกจะกลับจวนของตนเอง ส่วนน้องห้าจะไปที่จวนของท่านอาจารย์ขอรับ” ฉู่ฉือตอบแทนน้องชาย
“ถ้าเช่นนั้นอีกสามวัน พวกเ้าต้องไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ” องค์รัชทายาทบอกพวกเขา พร้อมกับหันไปหาฉู่อัน “เ้าพาชายาและโอรสของเ้าไปเข้าเฝ้าด้วย เ้าไม่ต้องกังวลสิ่งใด เสด็จพ่อทรงเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเ้า”
ชายชราหนวดเคราขาวนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตำแหน่งประธานกลางห้องโถงหลัก กำลังมองไปที่บุคคลทั้งสามที่กำลังเดินเข้าประตูมา
'จ้าวป๋อเหวิน' เป็ท่านตาขององค์ชายห้า เคยดำรงตำแหน่งเป็พระอาจารย์สอนหนังสือให้กับเชื้อพระวงศ์ในราชสำนัก แต่เวลานี้อยู่ในวัยเกษียณแล้ว
“หลานคารวะท่านตาขอรับ” ฉู่อันเดินเข้าไปคำนับชายชรา
“องค์ชายห้า นานเท่าใดแล้วที่ตาไม่ได้พบหน้าเ้า” ชายชราทักทายด้วยน้ำเสียงยินดี เขาเรียกหลานชายเพียงคนเดียวของเขาว่าองค์ชายห้าจนเคยชิน
“หลานขออภัยท่านตาขอรับ” ฉู่อันคำนับอีกครั้ง “นี่คือหลิวจางิ่ ชายาของหลาน และนี่คือฉู่เฟยหรง โอรสของหลานขอรับ”
“คารวะท่านตาเ้าค่ะ” หลิวจางิ่ทำความเคารพชายชราด้วยท่าทางเรียบร้อย
“คารวะท่านตาทวดขอรับ” ฉู่เฟยหรงทำความเคารพอย่างเรียบร้อยเช่นกัน
“เ้าเข้ามาใกล้ๆ ตา” ชายชราเรียกฉู่เฟยหรง
ฉู่เฟยหรงเดินเข้าไปหาชายชราอย่างว่าง่าย ชายชราชื่นชมกับกิริยามารยาทของเด็กน้อยมาก
“มีลูกจนโตขนาดนี้แล้ว เหตุใดเพิ่งพามาหาตา” ชายชราใช้มือลูบหัวและพิจารณาเด็กน้อยไปด้วย “ท่าทางองอาจเหมือนพ่อของเ้า หน้าตาหล่อเหลา ดวงตากลมโตเหมือนแม่”
“ท่านตาทวดขอรับ ข้าอยากเรียนหนังสือกับท่าน ท่านพ่อเคยเล่าให้ข้าฟังว่าท่านตาทวดเป็อาจารย์ที่เก่งที่สุด” ฉู่เฟยหรงบอกกับชายชรา
“พ่อเ้าพูดอย่างนั้นหรือ หากเ้าเรียนหนังสือกับตา ต่อไปเ้าจะไม่มีเวลาเที่ยวเล่นเหมือนเด็กคนอื่นอีก แล้วเ้าจะทำอย่างไร” ชายชราลองเชิงถามด้วยความเอ็นดู
“เวลาท่านพ่อสอนข้าคัดลายมือ ท่านพ่อก็ไม่ให้ข้าไปเล่นที่ไหนเช่นกันขอรับ ให้คัดอักษรวันละหลายคำ แต่ละคำคัดหลายหน้าเลยขอรับ” ฉู่เฟยหรงตอบด้วยท่าทางมั่นใจ
“เ้าอยากให้ข้าสอนหนังสือให้กับเขาอย่างนั้นหรือองค์ชายห้า”
“หากท่านตาไม่เหนื่อยจนเกินไป ข้าอยากให้เขาเรียนกับท่านก่อนขอรับ เมื่อถึงวัยที่เหมาะสมจึงค่อยส่งเขาเข้าสำนักศึกษาหลวง”
“เช่นนั้นก็ทำตามที่เ้าว่า” ชายชรามีอาการอ่อนเพลียและไอเล็กน้อย
“ท่านตาไม่สบายหรือขอรับ ได้เชิญหมอมาตรวจดูอาการหรือยังขอรับ”
“ตอนกลางคืนตานอนไม่ค่อยหลับ คงเป็โรคคนแก่ เ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก พักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”
“ท่านหมอเคยมาตรวจดูอาการให้ท่านตาหรือไม่เ้าคะ” หลิวจางิ่ถามชายชราอีกครั้ง
“หมอเคยมาตรวจดูอาการข้า บอกว่าข้าไม่เป็อะไร เพียงแต่มีลมในกระเพาะมาก ทำให้นอนไม่หลับ จึงให้ยาบำรุงมากินเท่านั้น”
“หลงเป่า เ้าไปเอาล่วมยาเข้ามาให้ข้าที”
“เ้าเป็วิชาแพทย์ด้วยหรือ” ชายชราถามอย่างสนใจ
“ไม่เป็หรอกเ้าค่ะ ข้าเพียงแต่รู้วิธีใช้สมุนไพรอยู่บ้างเท่านั้น” หลิวจางิ่ตอบและพูดต่อ “ระยะนี้ท่านตามีอาการนอนไม่หลับ และมีลมในกระเพาะมาก อาจเพราะท่านตาดื่มชามากเกินไปเ้าค่ะ”
“อ่านตำรา เดินหมาก ดื่มชา เป็สิ่งที่คนแก่อย่างข้าทำอยู่เป็ประจำ” ชายชราตอบยิ้มๆ
“อ่านตำรา เดินหมาก ท่านตายังทำได้เป็ปกติเ้าค่ะ” หลิวจางิ่ตอบยิ้มๆ “แต่่นี้ขอให้ท่านตางดดื่มชาตัวเดิมของท่านไปก่อน ข้ามีชาดอกคาโมไมล์[1] มาให้ท่านตาดื่มแทนเ้าค่ะ ชาตัวนี้มีสรรพคุณช่วยขับลม และยังช่วยลดอาการนอนไม่หลับได้อีกด้วยเ้าค่ะ เพียงแต่ข้าจะให้ท่านดื่มชานี้เพียงแค่่เวลาหนึ่งเท่านั้น”
“เหตุใดจึงดื่มไปตลอดไม่ได้เล่า” ชายชราถามด้วยความสงสัย
“ของบางอย่างใช้ไปนานๆ ก็อาจไม่เป็ผลดีเ้าค่ะ” หลิวจางิ่ยิ้มตอบ
______________________________________________________
[1] ในประเทศทางตะวันตก คาโมไมล์เป็ที่นิยมใช้เป็ยามานานนับพันปีย้อนกลับไปถึงสมัยอียิปต์ ในปัจจุบันนิยมใช้คาโมไมล์ในเื่เกี่ยวกับ การผ่อนคลาย, ปัญหากระเพาะอาหาร, กล้ามเนื้อกระตุก, ปัญหาเกี่ยวกับิั เป็ต้น(ที่มา :https://www.orientalmed.net/16564755/เอี่ยกำเก็ก-洋甘菊-chamomile)
3K
![[จบ] ระบบแหวนสุดโกงสร้างตำนานในสองโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711009026_4679105.webp)
![[จบ] ยอดยุทธ์ทลายฟ้า ท้าลิขิตไร้ขอบเขต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763436491_8008067.webp)
