บันทึกราชันย์เทพอสูร

        อันที่จริงเนี่ยหลีมิได้กังวลใจมากมายนักเขาคิดไม่ถึงว่าโชคของตนจะน้อยปานนี้มาเยี่ยมเยี่ยจื่ออวิ๋นครั้งแรกก็เจอท่านเจ้าเมืองเสียแล้ว

        อย่างไรก็ตาม เยี่ยจงมิได้ทำอะไรเขา เดาว่าคงรู้ข่าวจากสมาคมนักปรุงยาวิเศษมาบ้างแล้วหากเป็นเช่นนี้ เนี่ยหลีก็ไม่มีอะไรต้องหวาดกลัว ใช้เวลาอีกเพียงไม่นานนักเขาก็จะเอาชนะเยี่ยจงได้อย่างสมบูรณ์รับรองว่าเยี่ยจงจะต้องจูงสองมือของบุตรสาวส่งมาให้เขาอย่างว่าง่าย...

        ครุ่นคิดมาถึงตรงนี้ เนี่ยหลีก็คลี่ยิ้มบางขึ้นมาบนใบหน้าเพื่อเป้าหมายและความฝันอันสูงส่งยาวไกล เขาจะต้องขยันหมั่นเพียรทุ่มสุดตัว

        เนี่ยหลีกลืนยาวิเศษหลายอย่าง นั่งลงขัดสมาธิโคจรลมปราณเดินเคล็ดวิชาเทียนเต้าเพื่อจะพยายามทะลวงเข้าสู่ระดับเงินสี่ดาว

        ภายในสวนเล็ก ตั้งแต่ได้ฝึกเคล็ดวิชาหงส์น้ำแข็งเก้าวัฏจักรและหลอมรวมกับจิตอสูรราชินีวายุเหมันต์อัตราเร็วในการฝึกยุทธ์ของเยี่ยจื่ออวิ๋นก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างก้าวกระโดดเทียบกับเนี่ยหลีแล้วก็ไม่ช้าไปกว่ากัน ก้าวขึ้นถึงระดับเงินสามดาวแล้วไม่ว่าอย่างไร เคล็ดวิชาของนางมีอัตราก้าวหน้าเร็วกว่าเคล็ดวิชาลับศักดิ์สิทธิ์เทียนเต้าของเนี่ยหลีอานุภาพของเคล็ดวิชาเทียนเต้านั้น ต้องฝึกจนถึงช่วงท้ายจึงจะเห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจน

        ในบรรดาเพื่อนทุกคน เยี่ยจื่ออวิ๋น เซียวหนิงเอ๋อ ตู้เจ๋อ ลู่เพียวและพวกเคล็ดวิชาเทียนเต้าของเนี่ยหลีถือว่าช้าที่สุดและมีความยากในการฝึกมากกว่าเคล็ดวิชาอื่นๆอีกหลายเท่าตัว ทว่าแน่นอน เมื่อฝึกเคล็ดวิชานี้ได้สำเร็จย่อมจะกลายเป็นผู้มีพลังอำนาจที่กล้าแกร่งที่สุดต่อให้เป็นเยี่ยจื่ออวิ๋นและเพื่อนๆเจ็ดคนรวมกันก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเนี่ยหลีแล้ว ความยากลำบากในการฝึกเคล็ดวิชานี้ย่อมมากที่สุดทว่าความก้าวหน้าที่เกิดขึ้น สามารถไล่ตามผู้อื่นได้นี่ถือว่าเป็นข้อได้เปรียบจากการเกิดใหม่ของเนี่ยหลี

        “ราชาเทพอสูร รอให้ข้าฝึกเคล็ดวิชาเทียนเต้าสำเร็จหลอมรวมกับจิตอสูรทั้งเจ็ดตนได้สำเร็จก่อนเถอะ ถึงเวลานั้นพวกเราจะได้เห็นว่าผู้ใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน!” เนี่ยหลีแอบครุ่นคิดอยู่ในใจ ในชีวิตหนก่อน เหตุผลหนึ่งที่เขาพ่ายแพ้เป็นเพราะเคล็ดวิชาที่เขาฝึกนั้นมีอานุภาพต่ำเกินไปนอกจากนี้ยังมีสัตว์อสูรระดับเทพอีกหลายตนคอยช่วยเหลืออยู่ข้างกายราชาเทพอสูร คอยประดังประเดเข้ามาและตัดกำลังเขาไม่หยุดเขาจึงพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เขาจะไม่ทำพลาดเหมือนเดิมอีกแล้วนอกจากการบ่มเพาะกำลังของตน เขายังจะพาผู้ช่วยที่แข็งแกร่งอีกหลายคนไปด้วยกันไม่โดดเดี่ยวเดียวดายดังเช่นชาติที่แล้วอีก 

        หลังจากที่นั่งขัดสมาธิฝึกอยู่ราวชั่วโมงหนึ่งอาการบาดเจ็บของเนี่ยหลีจึงทุเลาขึ้นเป็นอันมากแล้ว

        “เนี่ยหลี อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เยี่ยจื่ออวิ๋นจ้องมองเนี่ยหลี ดวงตาหรี่แคบ

        ได้ยินคำพูดของเยี่ยจื่ออวิ๋นเนี่ยหลีคิดว่าเยี่ยจื่ออวิ๋นเป็นห่วงตนจึงพยักหน้า “ฟื้นตัวได้หลายส่วนแล้ว

        “ดีแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ควรกลับไปได้แล้ว! หากเจ้ายังขืนอยู่ที่นี่ต่อ ข้าจะไม่เกรงใจเจ้าแล้ว!” ซีกแก้มงดงามของเยี่ยจื่ออวิ๋นแสดงความเคร่งขรึม ผลักเนี่ยหลีออกไป

        “จื่ออวิ๋น ข้ามีใจต่อเจ้า เจ้ากลับทำเช่นนี้กับข้าหรือ! อา... อาการบาดเจ็บภายในของข้ายังไม่หายดี อย่างน้อยต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกสักสองวันจึงจะเคลื่อนไหวได้! โอ้ย... ไม่ไหวแล้ว ข้าจะกระอักเลือดแล้ว!”

        “ต่อไปข้าจะไม่เชื่อเจ้าอีกแล้ว หากเจ้าไม่ยอมไปข้าจะเอาไม้กวาดมาไล่เจ้าเสียเดี๋ยวนี้!” เยี่ยจื่ออวิ๋นกัดฟันกรอดๆเนี่ยหลีเจ้าคนผู้นี้เกเรเกินไปแล้ว

        “เจ้าไม่ใจร้ายปานนั้นกระมัง?” เนี่ยหลีจ้องมองเยี่ยจื่ออวิ๋นปริบๆ

        “เจ้าก็ลองดู!” เยี่ยจื่ออวิ๋นยกสองมือขึ้นเท้าสะเอวส่งเสียงร้องฮึๆ สองครา สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้นางไม่ตีเนี่ยหลีก็ถือว่าเมตตามากแล้ว

        “ก็ได้ๆ เช่นนั้นข้ากลับก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาหาเจ้าใหม่!”

        “หากพรุ่งนี้เจ้ายังกล้ามาอีก เจ้าก็ลองดูว่าข้าจะทำอย่างไร!” เยี่ยจื่ออวิ๋นผลักเนี่ยหลีออกไป เบ้ปากสองมือเท้าสะโพกและพูดอย่างเคืองใจ

        “หา? เช่นนั้นข้าจะมาหาเจ้าได้อีกเมื่อไหร่?” เนี่ยหลีหัวเราะขื่นจ้องมองเยี่ยจื่ออวิ๋น

        เสียงดังปังคราหนึ่ง ประตูใหญ่ในสวนเล็กถูกเยี่ยจื่ออวิ๋นปิดลง

        “เช่นนั้นข้าก็จะมาวันมะรืนนี้นะ!” แม้เขาจะถูกเยี่ยจื่ออวิ๋นไล่ออกมาอารมณ์ของเนี่ยหลีมิได้เลวร้าย สองมือยกขึ้นผสานกันไว้ที่หลังศีรษะ เดินพึมพำเพลงตรงกลับไปยังเรือนของตน

        ขณะจ้องมองประตูใหญ่ที่ปิดอยู่ เยี่ยจื่ออวิ๋นกระทืบเท้าเร่าๆรำคาญใจจนรู้สึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทว่าเมื่อพลันนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้จึงหัวเราะคิกคักขึ้นมา ท่วงท่าหัวเราะคิกคักของนางช่างชวนมองนัก หากมีคนเห็นคนเหล่านั้นคงต้องพากันงงงวยแล้ว ต่อหน้าเนี่ยหลีเจ้าคนหน้าไม่อายผู้นี้ช่างรู้สึกอับจนหนทางอยู่หลายส่วนจริงๆ นางไม่มีทางเลือกได้แต่ต้องเชื่อฟังเนี่ยหลี

        ครั้นเมื่อดูเหมือนจะนึกถึงอะไรได้ สองแก้มของเยี่ยจื่ออวิ๋นก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

        เนี่ยหลีทางหนึ่งเดินไป ทางหนึ่งความคิดก็ล่องลอยไป ราวกับกำลังย้อนกลับไปยังชีวิตในชาติที่แล้วอันที่จริง เนี่ยหลีก็ไม่ทราบว่าจะไล่ตามเด็กสาวผู้หนึ่งอย่างไรดีความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเยี่ยจื่ออวิ๋นในชาติที่แล้วเป็นผลมาจากประสบการณ์ร่วมเป็นร่วมตายมากมายหลังจากที่เยี่ยจื่ออวิ๋นถูกสัตว์อสูรฆ่าตาย แม้เขาจะได้พบปะกับผู้หญิงอีกหลายคนทว่าก็ไม่ได้เกิดความรู้สึกลึกซึ้งกับพวกนางหัวใจของเนี่ยหลีคะนึงถึงแต่เยี่ยจื่ออวิ๋น ไม่มีอารมณ์ยอมรับสตรีอื่นแม้แต่น้อย

        ชีวิตครั้งนี้ได้พบเยี่ยจื่ออวิ๋นความปีติยินดีในหัวใจของเนี่ยหลีย่อมจินตนาการถึงได้ ทว่าโลกนี้ไม่มีความเป็นความตายเหล่านั้นเนี่ยหลีไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรจึงจะได้รับความรู้สึกตอบจากเยี่ยจื่ออวิ๋นได้แต่ใช้วิธีหน้าหนาไร้ยางอายเข้าใกล้ชิด ต่อให้ต้องถูกเยี่ยจื่ออวิ๋นเกลียดชังเขาก็ยังต้องหน้าหนาอยู่เคียงข้างคอยปกป้องนางเพราะเนี่ยหลีไม่ต้องการที่จะสูญเสียนางอีกแล้ว

        ‘อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย’ เนี่ยหลีครุ่นคิดในใจไม่ว่าเยี่ยจื่ออวิ๋นจะคิดอย่างไรกับตนเนี่ยหลีก็จะคอยคุ้มครองอยู่ข้างกายของเยี่ยจื่ออวิ๋นเสมอ

        ในสวนด้านหน้าที่พำนักของเนี่ยหลี เนี่ยอวี่กำลังตั้งใจฝึกยุทธ์เมื่อได้เห็นเนี่ยหลี นางพลันแสดงสีหน้าแปลกใจระคนยินดีขึ้นมาหลายส่วน

        “พี่เนี่ยหลี ท่านกลับมาแล้ว?” เนี่ยอวี่รีบออกจากการฝึกยุทธ์ตอนเนี่ยหลีจากไป นางเอาแต่กังวล

        เนี่ยหลีแตะศีรษะเล็กๆ ของเนี่ยอวี่ “เสี่ยวอวี่ตั้งใจฝึกยุทธ์หรือไม่?”

        “อืม เสี่ยวอวี่ตั้งใจ วิชาที่พี่เนี่ยหลีให้ข้าวิเศษยิ่งเวลานี้ข้าเป็นระดับทองแดงสองดาวแล้ว!” เนี่ยอวี่จ้องมองเนี่ยหลีดวงตากระพริบปริบๆ เป็นประกาย เต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูน ในใจของนางเนี่ยหลีแทบจะเป็นบุคคลที่สามารถทำได้ทุกอย่างแล้ว

        “ไม่เลว!” เนี่ยหลียิ้มแย้มและพยักหน้าความก้าวหน้าในการฝึกยุทธ์ของเนี่ยอวี่ค่อนข้างดีทีเดียว

        ชั่วขณะที่เนี่ยหลีและเนี่ยอวี่กำลังคุยกัน เสียงเคาะก๊อกๆดังขึ้นที่ประตูบานหนึ่งในสวน

        เมื่อเนี่ยหลีเปิดประตู พบว่าเป็นตู้เจ๋อ ลู่เพียวและพวกทั้งห้าคนเขาค่อนข้างประหลาดใจเอ่ยถามขึ้น “พวกเจ้าเหตุใดจึงมาถึงนี่?”

        “ได้ยินว่าเจ้ามาอยู่ที่จวนเจ้าเมือง พวกเราก็เลยมาหาเจ้าแต่การหาเจ้าช่างไม่ง่ายเอาเสียเลยสุดท้ายพวกเราต้องผ่านพบอุปสรรคมากมายกว่าจะเข้าพบท่านประธานสมาคมนักปรุงยาวิเศษกู่เอี๋ยนได้ท่านประธานกู่เอี๋ยนจึงมอบหนังสือผ่านทางให้พวกเราฉบับหนึ่ง พวกเราจึงเข้ามาได้!” ลู่เพียวหัวเราะฮาๆ พูด “เจ้าเลวเจ้าช่างร้ายกาจนัก ไล่ตามเยี่ยจื่ออวิ๋นมาถึงในจวนเจ้าเมือง นับถือ นับถือ!”

        ตู้เจ๋อกวาดตามองเนี่ยหลีขึ้นๆ ลงๆ และพูด “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเอาชนะเสิ่นเซี่ยวอัจฉริยะแห่งตระกูลเสินเซิ่งได้? นี่เป็นการจงใจแสดงพลังใช่หรือไม่? ไม่เช่นนั้นด้วยนิสัยของเจ้า ปกติมักชอบเก็บเนื้อเก็บตัว!”

        “ก่อนหน้านี้พลังของข้าอ่อนแอเกินไป ไม่กล้าให้ผู้อื่นรู้มากนักทว่าเวลานี้ได้หลอมรวมกับจิตอสูรแล้ว ต่อให้เผชิญหน้ากับคนของสมาคมมืดข้าก็มีพลังเพียงพอที่จะปกป้องตนเองได้ ยิ่งไปกว่านั้นสามารถตักตวงจากตระกูลเสินเซิ่งได้ แล้วเหตุใดจะไม่ทำเล่า?” เนี่ยหลีหัวเราะเบาๆ พูดขึ้น

        ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี ลู่เพียวตู้เจ๋อและพวกอดที่จะหัวเราะกันขึ้นมามิได้

        “ตระกูลเสินเซิ่งครั้งนี้ถูกเจ้ากระทำเสียจนย่ำแย่แล้ว ตั้งสี่ร้อยห้าสิบล้านเหรียญจิตอสูรเชียวนะ!”

        “ใช่แล้ว เดาว่าประมุขของตระกูลเสินเซิ่งคงแทบกระอักเลือดแล้ว!”

        เนี่ยหลีส่ายศีรษะและพูด “เงินสี่ร้อยห้าสิบล้านเหรียญจิตอสูรยังไม่อาจสั่นคลอนรากฐานของตระกูลเสินเซิ่งได้หรอก!”

        “เนี่ยหลี เจ้าคงไม่คิดจะกำจัดตระกูลเสินเซิ่งจริงๆ หรอกนะ? นั่นคือหนึ่งในสามตระกูลหลักทีเดียวนะ!” ลู่เพียวจ้องมองตาโตถามเนี่ยหลี

        “แน่นอน ข้าหลอกต้มตระกูลเสินเซิ่งแล้วรอบหนึ่งตระกูลเสินเซิ่งย่อมไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ ไม่นานจะต้องมาคิดบัญชีกับข้าทว่าข้าก็จะไม่ยอมปล่อยพวกมันไปอย่างแน่นอน!” ประกายเย็นยะเยือกวาบผ่านดวงตาของเนี่ยหลี

        เห็นสีหน้าของเนี่ยหลี ในใจของตู้เจ๋อหนาวสั่นสะท้านเนี่ยหลีดูเหมือนมิได้พูดเล่นเนี่ยหลีเตรียมจะกำจัดตระกูลเสินเซิ่งซึ่งเป็นหนึ่งในสามตระกูลหลักด้วยตัวคนเดียวเชียวหรือ? ดูท่านี่คงไม่ง่ายดายเหมือนการประลองหลายรอบนั้นกระมัง!

        “ไม่ว่าเจ้าคิดจะทำอะไร ขอเพียงบอกพวกเราพวกเราพี่น้องจะต้องสนับสนุนเจ้าอย่างแน่นอน!” ตู้เจ๋อพูดหนักแน่นหากไม่มีเนี่ยหลี ก็คงไม่มีเขาในวันนี้ ไม่ว่าเนี่ยหลีจะทำอะไร ขอเพียงเอ่ยปากต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก เขาก็จะไม่ขมวดคิ้วแม้สักครั้ง!

        “เรื่องพวกนี้จะขาดข้าไปได้อย่างไร?” ลู่เพียวที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเฮอะฮะพูดขึ้น

        “พี่น้องที่ดี!” เนี่ยหลีตบอกของตู้เจ๋อคราหนึ่งมีกลุ่มคนเช่นนี้ ต่อให้ต้องปีนภูเขามีดดาบหรือลุยทะเลเพลิง ก็ไม่มีทางทำให้พี่น้องที่ดีเหล่านี้ขมวดคิ้วแม้สักครั้งช่างเป็นโชคที่ดีที่สุดในชีวิตหนนี้เสียจริงๆ!

        หวนนึกถึงตู้เจ๋อและลู่เพียวที่ต้องต่อสู้จนตัวตายในเมืองกวงฮุยเมื่อชาติก่อนดวงตาของเนี่ยหลีรื้นด้วยน้ำตาขึ้นมา ในชีวิตครั้งนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เมืองกวงฮุยเกิดโศกนาฏกรรมอย่างเดิมขึ้นอีกเป็นอันขาด!