เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        หลินชุ่ยอิงถูกจางเสี่ยวเสียและสามีของตัวเองรุมกล่อมจนเริ่มคล้อยตามจริงๆ

        ถึงเธอจะเข้าใจความรู้สึกของหลินกั๋วผิงที่ไม่ต้องการแต่งงานใหม่ แต่ลึกๆ ในใจคนเป็นพี่สาวก็ยังอยากเห็นน้องชายได้เริ่มต้นชีวิตคู่ใหม่อีกครั้ง การแต่งงานใหม่อาจนำมาซึ่งโซ่ทองคล้องใจเส้นใหม่ เธออยากเห็นตระกูลหลินของฝ่ายแม่มีลูกหลานสืบสกุลที่รุ่งเรือง

        ภรรยาของหลินกั๋วเซิ่งก็มีลูกชายสืบสกุลแล้ว แต่นั่นจะเพียงพอได้อย่างไร? ในเมื่อเธอแทบไม่กล้าหวังว่าเจ้าสามอย่างหลินกั๋วอันจะสามารถหาเมียแต่งงานมีลูกได้ ความหวังเดียวจึงตกอยู่ที่เจ้ารองอย่างหลินกั๋วผิง... เขาอายุยังไม่มาก หน้าตาดี มีความสามารถและฝีมือ ยังมีโอกาสสูงที่จะแต่งงานใหม่และมีลูกชายสืบสกุลได้อีกครั้ง

        หลินชุ่ยอิงกลืนอาหารคำสุดท้ายลงคอ แล้วเอ่ยอย่างมาดมั่น “อีกสองวันฉันจะกลับไปเยี่ยมเจ้ารองกับเจ้าสาม แล้วจะถือโอกาสกล่อมเจ้ารองดูสักตั้ง”

        จางเสี่ยวเสียยิ้มอย่างพึงพอใจ “ดีเลย... ฉันรู้ว่าเจ้ารองเชื่อฟังเธอมาตลอด พูดกับเขาดีๆ ล่ะ หรือจะลองไปดูตัวแม่กุ้ยจือก่อนไหม?”

        “ไม่ต้องหรอกจ้ะ ในเมื่อพี่สะใภ้ใหญ่การันตีว่าคนนี้ดี ฉันก็เชื่อสายตาพี่”

        แม้หลินชุ่ยอิงจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าพี่สะใภ้ใหญ่ในหลายๆ เรื่อง แต่เรื่องนี้เธอเชื่อว่าจางเสี่ยวเสียคงไม่โง่พอที่จะหาผู้หญิงร้ายกาจมาเป็นน้องสะใภ้ให้ตัวเองต้องปวดหัวทีหลัง

        อีกอย่างหน้าที่ของเธอคือไปเกลี้ยกล่อมหลินกั๋วผิงให้สำเร็จก่อน เรื่องไปดูหน้าค่าตาว่าที่น้องสะใภ้เอาไว้ทีหลังก็ยังไม่สาย

        หลังมื้อเที่ยง จางเสี่ยวเสียก็เดินตากแดดเปรี้ยงกลับหมู่บ้านต้าเหอไป

        ส่วนหลินชุ่ยอิงไม่ได้ตั้งใจจะถ่อสังขารไปถึงหมู่บ้านต้าเหอเพื่อคุยเรื่องนี้โดยเฉพาะ เพราะตอนนี้ทั้งเธอและน้องชายต่างก็ค้าขายอยู่ที่ตลาดนัด การเจอกันจึงเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

        อาศัยจังหวะช่วงบ่ายที่ตลาดเริ่มวาย หลินชุ่ยอิงกะจะหาที่เงียบๆ คุยกับน้องชายอย่างจริงจัง

        ซาลาเปาของหลินกั๋วผิงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ยังไม่ทันเที่ยงก็หมดเกลี้ยง ขณะที่เขากำลังเก็บร้านเตรียมกลับบ้าน หลินชุ่ยอิงก็โผล่มาที่แผง

        “เจ้ารอง... ทางนี้ก็ใกล้เก็บร้านแล้ว เดี๋ยวแกไปนั่งเล่นที่บ้านฉันก่อนนะ ฉันมีธุระจะคุยด้วย”

        หลินกั๋วผิงเลิกคิ้วสงสัย “ธุระอะไรครับพี่รอง? คุยที่นี่ไม่ได้เหรอ?”

        “เรื่องมันยาว เอาไว้ไปคุยกันที่บ้าน... ฉันกับพี่เขยแกกำลังจะเก็บของแล้ว ไปด้วยกันเลย”

        หลินกั๋วผิงได้แต่เกาหัวแกรกๆ แล้วยอมตามสองสามีภรรยาหลินชุ่ยอิงไปที่หมู่บ้านต้าหลิ่วซู่ด้วยความงุนงง

        มื้อเที่ยงที่บ้านหลินชุ่ยอิง

        ซูชิ่งลี่กับหลินกั๋วผิงนั่งจิบชารอที่โต๊ะอาหาร ส่วนหลินชุ่ยอิงง่วนอยู่หน้าเตาในครัว ที่บ้านมีหมั่นโถวแป้งขัดขาวเตรียมไว้อยู่แล้ว เธอจึงผัดมันฝรั่งเส้นรสเปรี้ยวเผ็ดกับมะเขือยาวเพิ่มอีกจาน แล้วยกผักดองกับไข่ต้มมาสมทบ แค่นี้ก็ได้มื้อเที่ยงที่เรียบง่ายแต่อร่อยเหาะ

        เมื่อข้าวเริ่มพร่องไปค่อนจาน หลินชุ่ยอิงก็เริ่มเปิดประเด็น

        “เจ้ารอง... ฉันว่าคนที่พี่สะใภ้ใหญ่แนะนำให้แกน่ะก็ใช้ได้นะ อายุอานามก็ไล่เลี่ยกัน ต่างคนต่างมีลูกติด พอแต่งงานแล้วฝ่ายหญิงก็ยินดีจะมีลูกให้แกอีกคน... ข้อเสนอดีขนาดนี้แกจะปฏิเสธทำไม?”

        หลินกั๋วผิงถึงบางอ้อ ที่แท้พี่สะใภ้ใหญ่ตัวแสบก็ไปเป่าหูพี่สาวคนนี้ให้มาเป็นทัพหน้านี่เอง

        “พี่รอง... ผมบอกพี่สะใภ้ใหญ่ไปชัดเจนแล้วว่าผมไม่คิดจะแต่งงานใหม่ ผมอยากทุ่มเทเวลาดูแลเสียวเสวี่ยไปตลอดชีวิต”

        ซูชิ่งลี่รีบเสริม “กั๋วผิงเอ๊ย... ในเมื่อโอกาสลอยมาถึงตรงหน้า แกก็น่าจะคว้าไว้นะ ถ้าฝ่ายหญิงเขายินดีจะมีลูกให้แก แกก็น่าจะลองดูสักตั้ง... เสียวเสวี่ยเป็นลูกคนเดียวมันเหงาเกินไป ควรจะมีน้องชายแท้ๆ ไว้อุ่นใจสักคน วันหน้าถ้าเสียวเสวี่ยแต่งออกไปแล้วโดนบ้านผัวรังแก น้องชายจะได้ช่วยออกหน้าทวงความยุติธรรมให้ได้... แกจะอยู่ดูแลลูกไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ดูอย่างฉันกับพี่สาวแกสิ ถ้าฉันกล้ารังแกพี่สาวแก พี่น้อง     อย่างพวกแกคงแห่กันมารุมกระทืบฉันจมดินแน่!”

        หลินกั๋วผิง “...”

        หลินชุ่ยอิง “...”

        หลินชุ่ยอิงรีบรับมุกสามี “พี่เขยแกพูดถูกนะ... มีน้องชายไว้เป็นไม้กันหมาให้เสียวเสวี่ยสักคนย่อมดีกว่า ฉันรู้ว่าแกกลัวแม่เลี้ยงใจร้ายจะรังแกเสียวเสวี่ย แต่อย่าลืมสิว่าฝ่ายหญิงเขาก็มีลูกติดมาด้วยเหมือนกัน ใจเขาใจเรา... อีกอย่าง เด็กที่ถูกแม่เลี้ยงรังแก ส่วนใหญ่ก็เพราะพ่อของเด็กคนนั้นไม่เอาถ่าน ถ้าคนเป็นพ่อเข้มแข็งมีจุดยืน แม่เลี้ยงที่ไหนจะกล้าหือ... เจ้ารอง แกน่าจะลองเก็บไปคิดดูใหม่นะ”

        เจอทั้งไม้อ่อนไม้แข็งรุมสกรัมซ้ายขวา แต่ป้อมปราการในใจหลินกั๋วผิงยังคงแข็งแกร่งดั่งหินผา

        “พี่รอง พี่เขย... ผมเข้าใจความหวังดีของพวกพี่ แต่ผมตัดสินใจแน่วแน่แล้วครับ ผมไม่อยากแต่งงานใหม่จริงๆ เสียวเสวี่ยคือแก้วตาดวงใจของผม ผมอยากทุ่มเทความรักทั้งหมดให้แกคนเดียว... ต่อให้เมียใหม่จะเป็นนางฟ้าจำแลงมาจากไหน จะดีกับเสียวเสวี่ยแค่ไหน ผมก็ไม่เอาครับ”

        หลินชุ่ยอิงหรี่ตา “ที่แกปฏิเสธหัวชนฝาแบบนี้ เป็นเพราะนังหนูเสียวเสวี่ยไม่ยอมให้แต่งใช่ไหม?”

        เธอรู้ดีว่าหลานสาวคนนี้ฉลาดเป็นกรด แถมพ่อมันยังหลงลูกจนโงหัวไม่ขึ้น

        หลินกั๋วผิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน “ไม่เกี่ยวกับเสียวเสวี่ยเลยครับ เป็นความต้องการของผมเองล้วนๆ... หลี่กุ้ยจือคนนั้นผมเคยเจอแล้ว ก็ดูเป็นคนดี ถ้าเธออยากแต่งงานใหม่จริงๆ ผมว่าแต่งกับเจ้าสามของเราก็เข้าท่านะครับ”

        เขาเสนอทางออก “เจ้าสามถึงจะปากแหว่งนิดหน่อยแต่มันก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการทำมาหากินเลย แกเป็นคนซื่อสัตย์ ขยันขันแข็ง ผู้หญิงคนไหนได้ไปถือว่าโชคดีตายชัก... ผมมีเสียวเสวี่ยแล้ว แต่ถ้าเจ้าสามได้มีครอบครัว มีลูกเต้าสืบสกุลบ้างก็คงดี อายุขนาดนี้จะไปหาผู้หญิงสาวบริสุทธิ์คงยาก ในสายตาผม หลี่กุ้ยจือนี่แหละตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด... เรื่องนี้ผมก็เคยแย็บๆ กับพี่สะใภ้ไปแล้ว แต่พวกพี่ก็รู้นี่ว่ารายนั้นเขาดูถูกเจ้าสามจะตาย”

        สองสามีภรรยาหลินชุ่ยอิงเห็นหลินกั๋วผิงยืนกรานเสียงแข็งขนาดนี้ ก็รู้ว่าป่วยการที่จะกล่อมต่อ

        หลินชุ่ยอิงนิ่งตรองดู... “เจ้าสามเป็นคนดีจริงๆ... แม่ม่ายอย่างหลี่กุ้ยจือได้แต่งกับเจ้าสามก็ถือว่าไม่เสียเปรียบหรอกนะ... เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันจะลองไปคุยกับพี่สะใภ้ใหญ่ดู ฉันรู้นิสัยรายนั้นดี เห็นแก่เงินเป็นที่หนึ่ง เดี๋ยวฉันจะหาของติดไม้ติดมือไปกำนัลหน่อย แล้วยุให้เปลี่ยนเป้าหมายไปจับคู่ให้หลี่กุ้ยจือกับเจ้าสามแทน”

        ซูชิ่งลี่พยักหน้าเห็นด้วย “ก็เข้าท่านะ... แม่ม่ายลูกติดมาเจอกับหนุ่มโสดมีตำหนิ ถือว่าศีลเสมอกัน ได้ประโยชน์ทั้งคู่... ว่าแต่กั๋วผิง แกคิดดีแล้วแน่นะ?”

        หลินกั๋วผิงยิ้มบางๆ แต่แววตามุ่งมั่น “คิดดีแล้วครับพี่เขย... ผมไม่คิดแต่งงานใหม่แน่นอน ชีวิตเสียวเสวี่ยน่าสงสารเกินพอแล้ว ผมไม่อยากหาใครมาแบ่งปันความรักไปจากแก ขอแค่ได้เฝ้าดูแกเติบโตอย่างมีความสุข แค่นี้ผมก็พอใจที่สุดแล้วครับ”