ร่างจำแรงเซียน
บนท้องฟ้าบรรพบุรุษไม่สามารถต้านทานการโจมตีของชายชราตระกูลหวังได้และได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนอู่เทียนเองก็พึ่งทะลวงขั้นราชันสำเร็จและพลังยังไม่มั่นคงดีจึงทำให้เสียเปรียบหวังเซิ่นอย่างมาก"พวกเจ้าตระกูลหวังกล้าบุกเข้ามาโจมตีตระกูลของข้าอย่างอุจาดแบบนี้ไม่กลัวว่าหอกระบี่จะลงโทษพวกเจ้าหรือยังไง" อู่หมิงคำรามออกมาด้วยความเครียดแค้น"ฮ่า ฮ่า ถ้าพวกข้ากลัวหอกระบี่จริงพวกข้าจะกล้าทำแบบนี้งั้นหรือ อู่หมิงตอนแรกพวกข้ากะจะจับตัวมารดาของเจ้าเพื่อล่อให้เจ้าออกมาแต่ใครจะคิดว่าเจ้าจะออกมาหาพวกข้าเร็วขนาดนี้สวรรค์ชั่งเมตตาพวกข้าตระกูลหวังจริงๆ" หวังเซิ่นกล่าว"อย่าได้พูดเรื่องไร้สาระรีบๆฆ่าพวกมันให้หมด" ชายชราตระกูลหวังกล่าวเสร็จก็พุ่งเข้ามาหาอู่หมิงทันที"แย่แล้ว" เสี่ยวฮุ่ยตื่นตระหนกในช่วงขณะนั้นเองผู้อาวุโสสูงสุดก็เตรียมตัวพุ่งออกไปช่วยอู่หมิง เพียงแต่ว่าผู้อาวุโสสูงสุดพุ่งออกมาได้ไม่ทันไร แรงกดดันที่น่าหวาดกลัวก็กดทับลงมายังเมืองเซิ่น แรงกดดันที่ราวกับจะบดขยี้เมืองนี้ให้หายไปได้ในพริบตานี้ทำให้แม้แต่ราชันก็ยังสั่นกลัว"แรงกดดันนี่มันอะไรกัน" หวังเซิ่นกล่าวด้วยความหวาดกลัวและล่วงลงมายังพื้นดินเพราะไม่สามารถคงสภาพการบินบนอากาศได้ กลับกันเสี่ยวฮุ่ยแสดงสีหน้าเย้ยหยันออกมาและมองไปยังต้นท้อโบราณขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีทองออกมา และในตอนนั้นเองร่างสีทองของหญิงสาวก็ปรากฎเหนือตระกูลอู่ ร่างสีทองนี้เป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างที่งดงามเพียงแต่ว่าไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้เพราะมีหมอกสีทองปิดบังอยู่"ร่างจำแรงเซียน" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเริงล่า"ร่างจำแรงเซียนงั้นหรือ" ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผู้อาวุโสสูงสุดก็เข้ามาอยู่ข้างๆพวกอู่หมิงแล้ว"เหอะ กว่าจะออกมาได้นะตาแก่" เสี่ยวฮุ่ยคำรามออกมาด้วยความไม่พอใจอู่หมิงเองก็มองไปที่ผู้อาวุโสสูงสุดด้วยสายตาซับซ้อน แต่ก็เลือกที่จะไม่กล่าวอะไรเพราะตอนนี้สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของอู่หมิงคือ ร่างจำแรงเซียนที่อยู่บนท้องฟ้า"นี่หนะหรือเซียน" ชายชราตระกูลหวังกล่าวออกมาด้วยความสิ้นหวัง ต่างกับหวังเซิ่นที่ยังคำรามออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างต่อเนื่อง"ไม่คิดเลยว่าในทวีปเล็กๆแห่งนี้ยังมีคนที่ต้องการท้าทายอำนาจของข้าเซียนกระบี่ไร้รัก แต่ก็เอาเถอะข้าจะไม่สังหารยกตระกูลของพวกเจ้าแต่จะให้ลูกหลานของข้าเป็นคนจัดการเอง" เสียงที่ไพเราะและน่าฟังดังขึ้น"ฉึก!!!!!!!!!!!!!!!"เมื่อสิ้นเสียงของนางร่างของชายชราตระกูลหวังและหวังเซิ่นก็ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ เงาร่างที่อยู่นอกอาณาจักรเจียงเมื่อรับรู้ได้ถึงอำนาจของเซียนที่กำลังพูดออกมาแน่นอนว่าร่างจำแรงเซียนไม่ได้กล่าวกับชายชราตระกูลหวังและหวังเซิ่นแต่กล่าวกับชายวัยกลางคนที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ใกลๆนอกอาณาจักรคนนี้"ข่าวลือเป็นความจริง ตระกูลอู่มีร่างจำแรงเซียนปกป้องอยู่" ชายวัยกลางคนนี้กล่าวด้วยความหวาดกลัวก่อนจะรีบจากไปทันทีอู่หมิงและผู้อาวุโสสูงสุดต่างสั่นสะท้านเพราะร่างจำแรงนี้ไม่ได้ขยับมือเลยด้วยซ้ำก็สามารถหั่นร่างของพวกหวังเซิ่นเป็นชิ้นๆได้"ขอขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยเหลือพวกเรา" บรรพบุรุษและอู่เทียนรีบกราบลงพื้นด้วยสีหน้ายินดี"ไม่จำเป็นเพราะไม่ว่าอย่างไรที่แห่งนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของข้า" ร่างจำแรงเซียนกล่าวก่อนจะหันมาทางอู่หมิง"เส้นทางของเจ้านั้นมีอันตรายและความยากลำบากมากมายรอเจ้าอยู่ แต่นั่นก็เรื่องดีสำหรับเจ้าเพราะว่าประสบการณ์เหล่านั้นมันจะช่วยขัดเกลาจิตวิญญาณและจิตกระบี่ของเจ้าให้แข็งแกร่งและเฉียบคมยิ่งขึ้น และสักวันเมื่อเจ้ามาถึงทวีปศูนย์กลาง ข้าก็จะมอบของขวัญแห่งความสำเร็จให้กับเจ้า" ร่างจำแรงเซียนกล่าวเสร็จก่อนจะหายไปแรงกดดันที่หนักหน่วงหายไปทำให้ผู้คนเริ่มกลับมายืนได้อีกครั้ง แต่ตั้งแต่เริ่มแรงกดดันนั้นไม่มีผลกับอู่หมิงและอู่เหม่ยเลยแม้แต่น้อย กลับกันผู้อาวุโสสูงสุดกลับรู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับความตายหากพูดหรือทำอะไรไม่เข้าท่าออกไป"เอาละผู้อาวุโสข้าคงต้องขอให้ท่านอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นมาหน่อย" อู่หมิงกล่าว"เฮ้อ ก่อนที่ข้าจะอธิบายเจ้าควรจะจัดการเรื่องตรงหน้าเจ้าให้เสร็จก่อน ไม่ต้องห่วงข้าไม่หนีไปใหนหรอก" ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตะหนก"เอางั้นก็ได้" อู่หมิงกล่าวพร้อมกับพาอู่เหม่ยเจ้าไปพักในที่พัก และรีบออกไปช่วยรักษาคนเจ็บคนอื่นๆซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ตระกูลอู่ได้รับความเสียหายอย่างมากมีรุ่นเยาว์และผู้อาวุโสหลายคนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าใจหายเป็นจำนวนมาก แต่ในทางกลับกันตระกูลอู่ก็มีราชันเพิ่มาอีกคนและยังทำให้ผู้คนในเมืองแน่ใจแล้วว่าตระกูลอู่นั้นมีเซียนปกป้องอยู่จริงๆภายในห้อง บรรพบุรุษ อู่เทียน อู่เหม่ย อู่เหมิงและผู้อาวุโสสุงสุดต่างก็เริ่มพูดคุยถึงสิ่งที่เกิดขึ้น"สรุปคือพวกตระกูลหวังไม่ต้องการให้ข้าเติบโตเลยต้องการจะกำจัดข้าทิ้งแต่เพราะตัวข้าได้ถูกปกป้องจากหอกระบี่อย่างลับๆทำให้พวกนั้นไม่กล้าลงมือภายในพื้นที่ของหอกระบี่เลยบุกมาที่ตระกูลอู่และต้องการจับท่านแม่ของข้าไปเป็นตัวประกัน" อู่หมิงกล่าวออกมา"เป็นเช่นนั้นจริงๆ" ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว"แล้วทำไมท่านถึงได้มาอยู่ที่นี่" อู่หมิงกล่าว"ท่านจ้าวหอได้สั่งให้ข้าคอยปกป้องมารดาของเจ้าไว้ในยามฉุกเฉิน" ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว"เหอะ ข้าละยอมพวกเจ้าจริงๆ ถ้าพวกเจ้าคิดจะปกป้องอู่หมิงจริงๆเจ้าก็ควรที่จะออกมาปกป้องตระกูลอู่ตั้งแต่ต้นไม่ใช่หรือไง หรือเพราะตระกูลอู่นั้นไม่สำคัญเลยคิดจะปล่อยให้ตระกูลอู่ล่มสลายและช่วยเหลือเพียงแค่ท่านแม่งั้นหรือ" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวอย่างเสียดสี"เรื่องนั้น...." ผุ้อาวุโสสูงสุดเองก็ไม่รู้จะกล่าวยังไงเพราะตนทตามแค่คำสั่งของท่านจ้าวหอเพียงเท่านั้น"เอาละพอได้แล้วเสี่ยวฮุ่ย ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกยังไง ถ้างั้นผู้อาวุโสเชิญท่านกลับไปรายงานท่านจ้าวหอให้ทีว่าข้าขอขอบคุณน้ำใจของเขามาก" อู่หมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยเมย-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------