บทที่ สามสิบเอ็ด
ครอบครัวเดียวกัน
ขบวนทูตที่เดินทางกลับจากแคว้นมู่ก่านมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงอย่างสง่างามรถม้าของเหล่าขุนนางและบรรดาทหารองครักษ์ที่เรียงรายเป็แนวยาวคล้ายัเลื้อยไปตามถนนใหญ่เสียงกลองและฆ้องดังก้องสะท้อนรับการกลับมาของผู้ไปสร้างคุณูปการแก่แผ่นดินผู้คนสองข้างทางต่างแห่กันออกมาดู ข้างถนนเต็มไปด้วยราษฎรที่ถือดอกไม้บ้างโบกผ้าแพรสีสดร้องเรียกด้วยความยินดี บ้างโค้งศีรษะทำความเคารพสีสันรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจฉายชัดทั่วทั้งเมือง
ฟ่านหนิงนั่งอยู่ในรถม้าของคณะชายแขนเสื้อคลุมยาวสีแดงสดปักลายวิจิตรละเอียดอ่อนโบกสะบัดตามลมเมื่อนางยกเท้าแขนกับหน้าต่างหน้าตางามละมุนปรากฏรอยยิ้มบางๆแม้ในใจจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอันยาวนานอย่างมากแต่เมื่อเห็นบ้านเมืองที่คุ้นตา ความคิดถึงก็แล่นขึ้นมาจนกลายเป็ความอบอุ่น
จ้าวจวิ้นหยางขี่ม้านำอยู่ด้านหน้า ม้าคู่ใจขนสีดำเงางามยิ่งทำให้เขามีท่าทางสง่างามองอาจดุดันขึ้นไปอีกแววตาคมคอยเหลือบมองรถม้าเป็ระยะเพราะฝูงชนวันนี้มาต้อนรับจำนวนมากเกรงเกิดเหตุการณ์ทะลุแนวกันมาชนขบวน
จนเมื่อขบวนผ่านประตูเมืองทะลุเส้นทางหลักที่ตรงเข้าราชวังธงผืนใหญ่ของราชสำนักโบกสะบัดสูงเด่น แสงแดดตกกระทบจนเงาสีทองวาววับขบวนทหารในเกราะโลหะเรียงแถวสองข้างถนนยาวสุดสายตาขบวนเคลื่อนเข้าสู่วังหลวงอย่างช้าๆ ล้อรถม้าหนักบดไปบนลานศิลาเสียงดังเป็จังหวะเมื่อลานกว้างเบื้องหน้าปรากฏชัดบุรุษในฉลองพระองค์สีทองัห้าเล็บอย่างเป็ทางการปรากฏกายขึ้นฮ่องเต้ทรงออกมารับด้วยพระองค์เอง ร่างสูงก้าวพระบาทลงบันไดหินพระพักตร์ประดับด้วยรอยยิ้มแฝงความยินดีท่ามกลางเสียงโห่ร้องถวายชัยจากเหล่าขุนนางและทหาร
เหล่าคณะทูตต่างรีบลงจากรถม้า ฟ่านหนิงก้าวออกมาอย่างสำรวมชุดยาวพลิ้วไหวเมื่อเท้าแตะพื้นเงยหน้าขึ้นมองเบื้องบนชั่วครู่แล้วก้มลงทำความเคารพพร้อมกับทุกคนในคณะเสนาบดีฟ่านผู้บิดาก้าวออกไปข้างหน้าก่อน ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมเพรียงกันเสียงประกาศดังก้อง “คณะทูตขอถวายพระพรขอฮ่องเต้ทรงมีพลานามัยแข็งแรง ทรงพระเจริญหมื่นปี!”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรทั่วทั้งคณะ ก่อนจะเปล่งเสียงตรัสชม “ครั้งนี้การเดินทางไปยังแคว้นมู่ก่าน แม้จะมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดแต่ทุกท่านสามารถร่วมแรงร่วมใจกันทำให้สัมพันธไมตรีจบลงด้วยดีถือเป็คุณูปการใหญ่หลวงต่อแผ่นดิน ลุกขึ้นเถิด”
บรรยากาศเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจฮ่องเต้หันพระพักตร์ไปยังเสนาบดีฟ่านแล้วตรัสต่อ “ลำบากพวกเ้าแล้วเสนาบดีฟ่าน ท่านเป็ผู้มีความสามารถเป็ขุนนางภักดีมาหลายสิบๆ ปีความรู้ของท่านและวาจาต่อรองสนทนาเป็เลิศการค้าระหว่างแคว้นจึงสำเร็จลุล่วงด้วยดี”เสนาบดีฟ่านก้มศีรษะลงกายโค้งแทบติดพื้นสีหน้าเปี่ยมความยินดีแต่ยังคงรักษาความสงบไว้
จากนั้นพระเนตรเลื่อนไปยังถังหยวน ฮ่องเต้เอื้อนตรัสอีกครั้ง “ขุนนางถังท่านเป็ขุนนางผู้มีความเชี่ยวชาญด้านประเพณีและความเป็อยู่ทั้งสองแคว้นทำให้การเจรจาราบรื่นไร้ข้อขัดข้อง สมแล้วที่เราเรียกท่านกลับมาเมืองหลวงไม่ทำให้เราผิดหวังจริงๆ” ถังหยวนรีบประสานมือก้มศีรษะอย่างอ่อนน้อมใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่พยายามซ่อนความปลื้มปีติเอาไว้
ถัดมาฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปยังชายหนุ่มรูปงามผู้ยืนเด่นเป็คนหนุ่มที่งดงามจนพระองค์ต้องตรัสชมในใจรอบหนึ่งก่อนจะกล่าวคำใด “ส่วนเ้าหลานชายข้า จ้าวจวิ้นหยาง ซื่อจื่อหลินฝูโหวผู้นำคุ้มกันคณะ ครั้งนี้ด้วยความฉลาดเฉลียวและการพลิกแพลงสถานการณ์ทำให้การเดินทางปลอดภัยไร้อันตรายใหญ่หลวง ไม่เสียดายจริงๆที่ข้าเลือกเ้าให้เป็ผู้นำคุ้มกันคณะ”จ้าวจวิ้นหยางก้าวออกมาก้มศีรษะลงน้ำเสียงมั่นคงกล่าวรับ“กระหม่อมขอบพระทัยในพระเมตตาหน้าที่ครั้งนี้เป็หน้าที่ที่กระหม่อมพึงกระทำขอรับ”
ท้ายสุดพระเนตรฮ่องเต้ไปหยุดลงที่หญิงสาวผู้ยืนเรียบร้อยอยู่ข้างหลัง“ฟ่านหนิง คุณหนูขั้นหนึ่งผู้ที่เราแต่งตั้งร่วมคณะ” ฟ่านหนิงใจเต้นวูบเมื่อถูกเอ่ยนาม เพราะจำไม่ได้ว่าชาติที่แล้วจะถูกเอ่ยถึงเช่นคนอื่นในคณะนางจึงชะงักไปชั่วครู่ก่อนก้าวออกมา ก่อนที่ฮ่องเต้จะตรัสด้วยรอยยิ้มต่อ “คุณหนูใหญ่ฟ่าน สตรีมากความสามารถ กิริยาสมบูรณ์พร้อมครั้งนี้ได้ช่วยให้คณะทูตก้าวข้ามความสัมพันธ์ถึงฝ่ายในของแคว้นมู่ก่านเพิ่มความแน่นแฟ้นปรองดองถือเป็สิ่งที่หาได้ยากยิ่ง”
ฟ่านหนิงรีบคุกเข่าลงประสานมือ เอ่ยเสียงนอบน้อม “หม่อมฉันมิได้มีความสามารถสิ่งที่ทำเป็เพียงเล็กน้อยหากนับกับคณะทูตผู้อื่น หากเป็หน้าเป็ตาแก่แคว้นได้บ้างนับเป็เกียรติสูงสุดแล้วเพคะ”
บุคคลรอบๆ พยักหน้าขึ้นลงด้วยความชื่นชม คุณหนูใหญ่ฟ่านวางตัวเหมาะสมไม่ตอบรับความดีความชอบให้ตนทั้งยังยกให้คนอื่นอีกด้วย แต่ทุกคนก็ล้วนรู้ว่าการได้รับการกล่าวชมโดยตรงจากฮ่องเต้นั้นคือเกียรติสูงสุดที่สตรีเรือนในผู้หนึ่งจะได้รับ
ฟ่านหนิงได้แต่ก้มหน้าซ่อนความร้อนผ่าวบนแก้มที่ไม่อาจห้ามได้แต่ดีใจได้ไม่นานเื่ที่ทำให้ยิ้มหุบก็ปรากฏขึ้น
【ภาพลักษณ์นางร้าย - 4】
ฟ่านหนิงใบหน้ากลับมานิ่งสงบทันที ในใจกำลังก่นด่า ‘ให้ข้าได้หน้าสักนิดบ้างไม่ได้เลยหรืออย่างไร ระบบโง่!’ แต่การประกาศครั้งนี้สิ่งหนึ่งที่ทำให้นางมั่นใจขึ้นได้ ก็คือระบบกลับมาเสถียรแล้วเพราะไม่มีใครแสดงสีหน้าแปลกประหลาดใจที่จู่ๆมีข้อความลอยได้ปรากฏเหนืออากาศ
ฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ขึ้นตรัสต่อหลังจากชมเชยผู้ร่วมคณะครบทุกคนแล้ว“ทุกท่านล้วนเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอันยาวนาน บัดนี้ก็แยกย้ายกลับไปพักผ่อนเถิดเราให้หยุดประชุมราชการเช้าได้สามวันแล้วกรมวังจะเป็ผู้จัดการเื่การปูนบำเหน็จภายหลัง”
“ขอบพระทัยฝ่าา!” เสียงตอบรับดังก้องไปทั่วลานกว้างคณะทูตคุกเข่าขอบพระทัยอีกครั้งก่อนลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
เมื่อขบวนเริ่มทยอยแยกย้ายฟ่านหนิงเงยหน้าขึ้นสบตาบิดาที่แฝงความภูมิใจอย่างไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำส่วนจ้าวจวิ้นหยางที่เดินผ่านมาก็ชำเลืองมองหญิงสาวหนึ่งครั้งดวงตาคมสื่อความหมายที่นางไม่อาจตีความได้ถ่องแท้
หลังเสร็จสิ้นพิธีฮ่องเต้เสด็จกลับเข้าประตูทองของตำหนักพระที่นั่งยิ่งใหญ่ปิดลงขบวนทูตทยอยแยกย้ายกลับสู่จวนที่พักของตนเอง เสียงรถม้าเคลื่อนห่างออกไปทีละขบวน
หลังจากขบวนทูตแยกย้ายผู้นำคุมกันอย่างจ้าวจวิ้นหยางเมื่อกลับมาถึงจวนหลินฝูโหวก็รีบตรงไปยังเรือนใหญ่ของมารดาก่อนทันทีเมื่อก้าวเข้าสู่จวนเสียงบ่าวไพร่รีบออกมากล่าวต้อนรับพร้อมทั้งแจ้งแก่ฮูหยินใหญ่ว่าซื่อจื่อกลับมาถึงแล้วจ้าวจวิ้นหยางเดินตรงไปยังเรือนของมารดาโดยไม่แวะพักหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อนประตูไม้เลื่อนเปิดออก กลิ่นหอมของชาดอกเหมยลอยมาแตะจมูกเขาคุกเข่าลงเบื้องหน้ามารดาซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้กฤษณา
“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ” จ้าวจวิ้นหยางเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มนวล
มารดาเงยหน้าขึ้นมองลูกชายด้วยแววตาอ่อนโยนพลางพยักหน้าให้ “เหนื่อยมากหรือไม่ เ้าเดินทางไกลเช่นนี้คงลำบากไม่น้อยมาให้แม่ดูใกล้ๆ สิ”
“เหนื่อยเล็กน้อย” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งร่วมโต๊ะกับมารดาแล้วเริ่มเล่าเื่ราวต่างๆที่พบเจอระหว่างเดินทางไปเจริญสัมพันธไมตรี ทั้งการเจรจาของแคว้นมู่ก่านเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงและการปะทะจากสายลับของเฮยตูผู้เป็มารดาก็ตั้งใจฟังด้วยความสนใจไม่ตกหล่น
จนเมื่อได้ยินถึงเหตุที่ฟ่านหนิงได้รับาเ็นางถึงกับเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนจากสงบเป็ใ “จริงหรือเ้าพูดถึงคุณหนูใหญ่สกุลฟ่านหรือ?”เสียงแฝงความตระหนกแม้ตัวนางจะไปสนทนากับเสียนไท่เฟยบ่อยครั้งแต่สำหรับสกุลจ้าวกับสกุลฟ่านนั้นกล่าวได้ว่าไม่ได้ไปมาหาสู่กันบ่อยนักแต่เพราะฟ่านหนิงเป็หลานสาวแท้ๆ ของเสียนไท่เฟย เื่นี้ย่อมสำคัญ
จ้าวจวิ้นหยางพยักหน้า สีหน้าสงบแต่ดวงตาขรึมลึกลง “แม้สุดท้ายนางจะปลอดภัยดีแล้ว แต่ยังรู้สึกผิดไม่น้อยถึงเวลานั้นเป็เพราะองค์ชายสามเป็ผู้นำพาคณะออกไปเที่ยวชมเมืองทว่าลูกเองก็เป็หัวหน้าคุ้มกันคณะทูตหากนางได้รับอันตรายย่อมถือว่าอยู่ในความรับผิดชอบของลูกอยู่กลายๆ”
มารดามองบุตรชายแล้วถอนหายใจเบาๆ คล้ายเข้าใจความในใจ “เ้าเกรงว่าหากเื่นี้ถึงหูเสียนไท่เฟยจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสกุลเรากับสกุลฟ่านนั้นห่างเหินกระนั้นหรือ?”
“ใช่แล้วขอรับ” เขาตอบชัดถ้อย พลางโน้มกายเข้าใกล้เล็กน้อย “ดังนั้นอยากให้ท่านแม่หาโอกาสไปเยี่ยมเยือนสกุลฟ่านบ้างแม้เพียงแสดงไมตรีเล็กน้อย แต่ก็เป็สิ่งที่เหมาะสม”
มารดานิ่งคิดชั่วครู่แล้วพยักหน้า “เ้าว่ามาก็มีเหตุผลแม่จะจัดการเื่นี้เอง” แววตาของนางเปลี่ยนเป็จริงจัง
จ้าวจวิ้นหยางยกยิ้มบางคล้ายโล่งอก เขาก้มศีรษะคารวะอีกครั้ง “ขอบพระคุณท่านแม่ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ต้องไปกราบรายงานท่านปู่อีก”
แล้วร่างสูงก็ถอยออกจากโต๊ะ จนเมื่อเดินออกจากห้องของมารดาแสงแดดยามบ่ายลอดผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้าคมสัน เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยยกยิ้มเ้าเล่ห์พลางพึมพำเบาๆ จนแทบเป็เพียงลมหายใจ “เ้าหนีข้าไม่รอดหรอกฟ่านหนิง” แววตาคมดั่งเหยี่ยวเปล่งประกายชัดเจนว่าความคิดในใจเขายังมีความตั้งใจอื่นแฝงไปด้วย
หลังจากนั้นจ้าวจวิ้นหยางก็เดินตรงไปยังเรือนของหลินฝูโหวคนปัจจุบันท่านปู่ของเขาผู้ทรงอำนาจและเป็หลักของตระกูลจ้าว เมื่อถึงเรือนใหญ่กลิ่นสมุนไพรลอยอวลปะปนกลิ่นกระดาษหมึกจากห้องหนังสือ จ้าวจวิ้นหยางคุกเข่ากราบคารวะท่านปู่ด้วยความเคารพ
หลินฝูโหวยกมือขึ้นพยักหน้าเบาๆใบหน้าย่นตามวัยแต่แฝงด้วยความสง่า “เ้ากลับมาแล้วเื่การเดินทางเป็อย่างไรบ้าง”
จ้าวจวิ้นหยางเล่าโดยสรุปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นรายละเอียดที่บางส่วนเขาได้ส่งสารมารายงานแล้ว และที่ทุกอย่างค่อนข้างออกมาราบรื่นยกเว้นก็ตอนองค์ชายสามรับหน้าที่แทนเท่านั้นก็เพราะสายจากท่านปู่ที่เขาหยิบยืมมาสืบเจอการเคลื่อนไหวของเฮยตูแต่ครั้งนี้เขาบอกเล่าด้วยน้ำเสียงจริงจังลงรายละเอียด ไม่ได้เปี่ยมด้วยอารมณ์และไม่ข้ามไปเล่าเฉพาะสิ่งที่้าเช่นตอนเล่าให้มารดาฟัง
เขาเล่าแม้กระทั่งเื่ที่ฟ่านหนิงให้คนมาจับสายลับเฮยตูไปขังที่ห้องเก็บฟืนด้วยซ้ำท่านปู่ฟังแล้วก็หัวเราะกล่าวชม “เป็สตรีที่มีความคิดเกินคาดน่าสนใจๆ” คำชมนี้ของท่านปู่หาได้ยากยิ่งแต่เื่นี้ความจริงเขาก็เห็นด้วยพยักหน้าตามไป
หลังจากใช้เวลาสนทนากับท่านปู่พอสมควรจ้าวจวิ้นหยางก็ขอตัวออกมาเพราะยังมีหน้าที่สำคัญรออยู่เขาจำเป็ต้องเดินทางเข้าวังหลวงอีกครั้ง เพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้เป็การส่วนตัวแม้ก่อนหน้านี้ได้เขียนรายงานและส่งสารม้าเร็วหลายครั้งตามหน้าที่แล้วแต่การเฝ้ารายงานต่อพระพักตร์ถือเป็สิ่งที่มิอาจละเลยได้ ในขณะที่คณะทูตคนอื่นๆคงได้พักผ่อนกันแล้วมีแต่เขาที่ยังต้องเทียวไปเทียวมาไม่ได้พัก
วันต่อมาหลังจากจ้าวจวิ้นหยางกลับไปเคารพท่านปู่และเตรียมตัวเข้าวังหลวงองค์หญิงฉิงผู้เป็มารดาก็มิได้รอช้า นางให้คนจัดเตรียมรถม้าพร้อมของกำนัลเล็กน้อยตามธรรมเนียมจากนั้นเดินทางไปยังสกุลฟ่านด้วยตนเองเพื่อเยี่ยมเยียนหลังจากที่ได้ยินลูกชายเล่าเื่เหตุร้ายที่เกิดกับฟ่านหนิงเมื่อก่อนหน้า
เมื่อรถม้ามาถึงประตูใหญ่สกุลฟ่านบ่าวไพร่รีบออกมาต้อนรับและวิ่งเข้าไปรายงานเสียงลั่น ฮูหยินฟ่านเร่งก้าวออกมารับด้วยชุดผ้าไหมสีอ่อนลายเมฆมงคลด้านหลังมีฟ่านหนิงในชุดกระโปรงผ้าแพรสีเหลืองทองขับผิวขาวเนียนออกมาเช่นบุปผาแรกแย้มทั้งคู่ค้อมกายต้อนรับพร้อมรอยยิ้มสุภาพ
องค์หญิงฉิงยกยิ้มอ่อนโยน ก้าวย่างเข้าโถงรับรองจวนสกุลฟ่านด้วยท่วงท่าสง่างามสมกิริยาของชนชั้นสูง“มิต้องพิธีมากนัก วันนี้ข้ามาเยี่ยมด้วยใจจริง”
ฟ่านหนิงก้าวออกมาข้างมารดา ก้มคำนับแล้วเอ่ยเสียงใส “ขอบพระทัยองค์หญิงฉิงที่ให้เกียรติมาเ้าค่ะ” แววตาของนางยังคงแฝงความระมัดระวังเพราะองค์หญิงฉิงเหตุใดจู่ๆ ถึงมาเยี่ยมที่สกุลฟ่านครั้งที่แล้วเพราะเสียนไท่เฟยฝากฝังมาจึงนับมีเหตุผลแต่จะมาด้วยตัวเองนางยังคงรู้สึกคลางแคลงใจอยู่เล็กๆ
ในจังหวะนั้นเองฟ่านเฉิงผู้เป็บุตรชายคนเดียวของสกุลฟ่านเดินตามเข้ามาเขายังอยู่ในวัยหนุ่มน้อย ร่างกายสูงโปร่งกำลังเติบใหญ่ใบหน้าเฉลียวฉลาดดวงตาแววใส ที่มือยังเปื้อนหมึกจากพู่กันอยู่เป็จุดๆที่เพิ่งวางลงจากโต๊ะหนังสือ กลิ่นหมึกอ่อนจึงติดปลายนิ้วเขาคำนับองค์หญิงด้วยท่าทางไร้ที่ติ
องค์หญิงฉิงหันไปมองแล้วพลันเปล่งเสียงชื่นชมรู้สึกถูกใจ “โอ้ เด็กหนุ่มเช่นเ้าขะมักเขม้นนับว่าเป็เื่ดี เห็นทีอนาคตจะต้องเป็ผู้นำสกุลฟ่านผู้เกรียงไกรดั่งบิดาแน่แท้”
ฟ่านเฉิงก้มศีรษะเล็กน้อยใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเด็กที่เพิ่งได้รับคำชมฮูหยินฟ่านรีบยกยิ้มตอบแทนบุตรชายด้วยความถ่อมตน “บุตรชายของหม่อมฉันนั้นพอมีความสามารถเล็กน้อยอย่างต้องขัดเกล้าและเพียงเพราะได้อาจารย์ดีคอยอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวดเท่านั้นอย่างไรก็มิอาจจะเทียบได้กับซื่อจื่อแห่งหลินฝูโหวเ้าค่ะ” ฮูหยินฟ่านกล่าวตอบไม่อาจจะเลี่ยงมารยาทอีกฝ่ายชมบุตรชายนาง นางก็ควรชมบุตรชายอีกฝ่ายเช่นกัน
แต่คำว่า ‘ซื่อจื่อแห่งหลินฝูโหว’ ทำให้องค์หญิงฉิงยกคิ้วเล็กน้อยก่อนหัวเราะเบาๆฮูหยินฟ่านยังกล่าวต่อด้วยถ้อยคำจริงใจ ซื่อจื่อผู้ที่มีความจำเป็เลิศศึกษาห้าคัมภีร์ได้ั้แ่วัยเยาว์ครั้นคนอื่นเพิ่งจับพู่กันยังอ่านเพียงอักษรเดี่ยวๆซื่อจื่อกลับรู้สี่อักษรจนครบถ้วน นับว่าเป็พหูสูตอย่างแท้จริง”
คำเยินยอเช่นนั้นทำให้องค์หญิงฉิงสีหน้าพอใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัดดวงตาเปล่งประกายความภูมิใจ แต่ไม่นานสีหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็ครุ่นคิดนางถอนหายใจยาวพลางเอ่ย “ถึงเ้าจะกล่าวเช่นนั้นแต่ความจริงแล้วบุตรข้าหาได้อยู่ในกรอบนี่สิ”
ทุกคนในโถงต้อนรับพลันนิ่งเงียบ องค์หญิงฉิงจับถ้วยชาขึ้นมาถืออย่างเบามือแต่แฝงความหนักใจพลางนึกไปถึงจุดเริ่มต้นของบุตรที่มีความคิดไม่ตามขนบเช่นนี้ั้แ่เมื่อใดกันนะ...อาจจะั้แ่บิดาของเขาจากไป เขาจึงต้องขึ้นเป็ซื่อจื่อ ต้องสืบทอดบรรดาศักดิ์โหวต่อจากปู่เพียงวัยเด็กหนุ่มความคาดหวังจึงโถมใส่ยิ่งเขาเป็เด็กที่เฉลียวฉลาดก็อดไม่ได้ที่ใครต่อใครจะใส่ความหวังลงไป
ฉะนั้นเมื่อเป็ตระกูลบรรดาศักดิ์เขาจึงมิจำเป็ต้องเข้าสอบเคอจวี่[1]ใดๆเช่นบัณฑิตทั้งหลาย เพื่อเข้ารับราชการ จ้าวจวิ้นหยางในวัยเด็กคึกคะนองนัก หลังพ้น่ไว้ทุกข์บิดาเขาก็เริ่มอยากลับคมแอบหนีออกไปสอบเคอจวี่จนถึงระดับมณฑลั้แ่อายุสิบเอ็ดสิบสอง ปีนั้นจนผู้เป็ปู่แอบจับได้เสียก่อนหลินฝูโหวจึงต้องไปจับตัวกลับมาเอง เหตุเพราะกลัวเื่จะลุกลามไปเกินขอบเขต
แต่หลังจากที่ถูกจับกลับมาบุตรคนนี้ก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมรับว่าผิดหลังจากนั้นเมื่อถูกขัดใจครั้งใหญ่ เขาก็มิใส่ใจสิ่งใดอีกเข้าวัยหนุ่มฮ่องเต้โปรดเกล้าฯจะให้เข้ารับราชการในกรมใดๆ เขาก็ไม่ยอมรับจนบัดนี้เข้าวัยสวมกวานแล้ว ก็ยังไม่ยอมก้าวเข้าสู่เส้นทางขุนนางอีกหน่อยหากได้รับบรรดาศักดิ์หลินฝูโหวย่อมไม่ง่ายที่จะสู้สกุลบรรดาศักดิ์ตระกูลอื่นๆองค์หญิงฉิงนึกสะท้อนใจแล้วก็ส่ายหน้า
แม้คนในโถงต้อนรับจะไม่ได้ยินความคิดของนางแต่ก็พอเข้าใจได้ว่าองค์หญิงฉิงกำลังเหนื่อยแทนบุตรคนนี้นักทำให้บรรยากาศในห้องคล้ายหนักอึ้งชั่วขณะ จนองค์หญิงฉิงถอนหายใจอีกครั้งอย่างเวทนา“มีความสามารถแต่เอาแต่ใจเช่นนี้ นี่เป็กรรมของจวนหลินฝูโหวจริงๆ”
ฮูหยินฟ่านรีบรินชาเติมให้หญิงผู้สูงศักดิ์กล่าวอ่อนโยนปลอบประโลม “องค์หญิงฉิงอย่าเพิ่งคิดมากเลยเพคะตอนนี้ซื่อจื่อก็เพิ่งจะกลับจากรับหน้าที่ใหญ่มิใช่หรือเ้าคะเป็ถึงผู้นำคุ้มกันคณะทูตเดินทางไปต่างแคว้น หากพิจารณาดีๆ แล้วนั่นก็คือการแสดงให้เห็นว่าเริ่มจะก้าวรับผิดชอบบางสิ่งแล้วก็ว่าได้”
ถ้อยคำนั้นทำให้องค์หญิงฉิงเริ่มคิดสีหน้าที่ขมวดมุ่นผ่อนคลายลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มจางๆ “ฮูหยินฟ่านเอ่ยก็มีเหตุผลข้าขอให้เป็ก้าวแรกของเหลียนตงที่จะเริ่มทำอะไรจริงจังเสียที”
ในขณะที่ผู้ใหญ่กำลังสนทนากันอยู่อย่างเป็ทางการฟ่านหนิงซึ่งนั่งเงียบอยู่อีกด้าน กลับแอบเบ้ปากเล็กน้อยนางก้มหน้าลงเพื่อซ่อนแววตาขบขันปนเอือมในใจนางรู้ดีว่าคนในวงสังคมต่างก็พูดกันทั่วซื่อจื่อแห่งหลินฝูโหววางตัวประหนึ่งเสือนอนกิน ดูไปดูมาก็เพียงรอวันรับบรรดาศักดิ์เท่านั้นมิได้ตั้งใจจะลงมือทำการสิ่งใดจริงจังนักและมีนางที่รู้เื้ัรับหน้าที่เป็ผู้นำคุ้มกันคณะทูตที่ยอมไปเพราะความคิดชั่ววูบเสียมากกว่า หาใช่ด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่ไม่
เมื่อสนทนาไปได้สักพัก องค์หญิงฉิงสอบถามอาการเรียบร้อยทราบว่านางหายดีแล้ว ฟ่านหนิงจึงยกมือประคองไปด้านหน้าน้อมตัวช้าๆเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสุภาพ “องค์หญิงฉิง ท่านแม่อย่างไรฟ่านหนิงขออนุญาตพาน้องชายออกไปก่อนท่านทั้งสองจะได้สนทนาอย่างสะดวกดีกว่าเ้าค่ะ”
ฟ่านเฉิงซึ่งนั่งเงียบมาตลอดรีบพยักหน้าเห็นด้วยเพราะยิ่งอยู่นานเขาก็ยิ่งเกร็งจนตะคริวกิน ดวงตากลมโตเปล่งประกายโล่งใจ
หลังฮูหยินฟ่านเพียงพยักหน้าอนุญาต ฟ่านหนิงจึงลุกขึ้นแล้วย่อตัวคารวะพร้อมสะกิดน้องชายให้ทำตามเด็กน้อยที่ไม่ทันตั้งตัวจึงทำท่าทางเงอะงะไปบ้างฮูหยินฟ่านจึงกระแอ่มในคอตักเตือนบุตรชาย ส่วนองค์หญิงฉิงเห็นกลับหัวเราะเบาๆด้วยความเอ็นดู “ไม่เป็ไรๆ ครอบครัวเดียวกัน จะถูกจะผิดไปนิดๆ หน่อยๆก็ไม่เป็ไร”
จากนั้นฟ่านหนิงจึงพาน้องชายออกจากโถงต้อนรับ ทิ้งกลิ่นชาจางๆและเสียงสนทนาของผู้ใหญ่ที่ค่อยๆ เลือนหายไปตามทางเดินไว้ด้านหลังแล้วนางจึงหันมาสบตาน้องชายแล้วหัวเราะคิกเบาๆ “ข้าเห็นนะว่าเ้าเกร็งขาตะคริวขึ้นแล้วหรือไม่?”
ฟ่านเฉิงเพียงยกยิ้มขี้อาย หัวเราะเสียงใสตามไปด้วย
[1] สอบเคอจวี่ (ระบบการสอบแข่งขันเพื่อคัดเลือกบัณฑิตเข้าสู่ระบบราชการ)
2K
![ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775667963_95042681.webp)
