สองสาวน้อยหัวร่อคิกคิกอย่างซุกซน พลางหยุดมืองานที่ทำค้างอยู่เพื่อฟังเสียงกรีดร้องอันโหยหวยคล้ายบทเพลงอันหฤหรรษ์
เจี่ยเหมย เ้าว่าต้าเจีย มอบบทลงโทษอันใดแก่มัน
จีเหมยกวาดจิตสำนึก นางคล้ายรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างภายในพื้นหนึ่งลี้ รวมถึงกระท่อมรูปร่างประหลาดนั้นด้วย ไม่ไช่เื่ประหลาดอันใดสำหรับหนิงม่ายขั้นสามอย่างนาง
ไม่มีอันใด ต้าเหรินเพียงฝังพลังปราณลงไปในแก้วให้เ้าคนไร้ประโยชน์นั้นถือไว้ จีเหมยกล่าวอย่างเ็า
จีจิ๋วเย่ อดนับถือเลื่อมใสเจี่ยเจียของนางไม่ได้ พลังฝึกปรือของนางกับพี่สาวห่างเพียงหนึ่งชั้นแต่กลับต่างกันราวฟ้าและปฐี
คราครั้งนี้มันคงไม่พ้นมาขอความช่วยเหลือจากพวกเราเป็แน่ จีจิ๋วเย่ยืนขึ้นเอามือทั้งสองกอดอกอย่างภาคภูมิ
จีเหมย อดนึกถึงเม็ดยาธัญพืชปราณรสนม ที่ฮวาเย่ฝู่ส่งเป็เครื่อบรรณาการพวกนางเมื่อเดือนที่แล้วมิได้ ถึงพลังปราณที่อยู่ในเม็ดยาจะอยู่ในระดับต่ำตม แต่ความหอมหวานของมันเป็การยากที่อิสตรีจะต้านทานได้
กลับมาที่กระท่อมหลังน้อย ฮวาเย่ฝูกำลังวิ่งพล่านรอบกระท่อมของมัน พลางพยายามสลัดแก้วนำ้ทองแดงให้หลุดจากมือของมัน แต่หาได้มีประโยชน์ไม่ แก้วน้ำคล้ายมีแรงดึงดูดมหาศาลทำอย่างไรก็มิอาจสลัดออกไปได้ ถ้าเหตุผลเพียงแค่นี้ก็หาได้ทำให้มันต้องกรีดร้องอย่างทรมานไม่
เ้าแก้วน้ำที่น่าตายนั้นดันปล่อยพลังประหลาดทิ่มแทงฝ่ามือทั้งสองข้างของมันตลอดเวลา คล้ายมีเข็มนับพันเล่มทิ้มแทงฝ่ามือของมัน แถมยังลุกลามความเ็ปผ่านจากฝ่ามือขึ้นไปยังแขนด้วยความเร็วอย่างน่ากลัว
กุ๋ยกุ่นและอังเปา ลูกหมาลายดำทั้งสองเห็นเ้านายของมันชักดิ้นชักงอทั่วกระท่อมนึกว่าชวนพวกมันเล่นสนุก จึงวิ่งเข้าร่วงวงด้วยความสนุกสนาน
สองตัวพี่น้อง เกาะขาซ้ายขวาพลางเห่าหอนอย่างร่าเริง ฮาเย่ฝู่ต้องร้องไห้ไร้น้ำ
เกอหาได้มีเวลาเล่นสนุกกับพวกเ้าไม่ พร้อมโคจรพลังปราณจากจุดตันเถียน มายังสองแขนเพื่อผลักดันพลังประหลาดอันบัดซบนั้นกลับไป
พลังทั้งสองปะทะกัน หนึ่งแข็งกร้าวเหยียบเย็น หนึ่งเปราะบางปานกระดาษ ที่น่าแปลกเมื่อพลังทั้งสองปะทะกันแทนที่จะทำการประหัดปะาซึ่งกันและกันจนฝ่ายหนึ่งแพ้พ่าย กลับผสานรวมเป็น้ำหนึ่งใจเดียวกัน ทรมานจากต้นแขนลุกลามจนทั่วร่างกายกาย
ฮวาเย่ฝูกรีดร้องยาวเป็ครั้งสุดท้ายพร้อมล้มนอนสิ้นสติไป
รอยยิ้มน้อยๆพลันปรากฏบนใบหน้าโฉมสะคราญ ราวกับว่าการทรมานหนุ่มน้อยฮวาเย่ ช่วยปัดเป่าความขุ่นข้องรำคาญใจใน่หลายวันมานี้ได้ไม่น้อย
อดคิดไม่ได้ การเก็บเด็กน้อยฮวาเย่นับเป็ความผิดพลาดอันใหญ่หลวงของนางในรอบร้อยปี!
ใครเล่าจะนึกถึง เด็กหนุ่มที่ท่าทางไม่ธรรมดาผู้นั้นจะไม่ได้ความเยี่ยงนี้
!เลี่ยงชี่ขั้นสาม หากเพียงคนธรรมดาสามัญ ใช้เวลาบำเพ็ญเพียรไม่กี่เดือนเท่านั้น ไม่ต้องกล่าวถึงศิษย์สำนักใหญ่ลำบากเพียงหายใจเข้าออกไม่กี่ครั้งเท่านั้น
!หกปี เ้าเอาเวลาหกปีไปทำอันใด
!เ้าเด็กไม่ได้ความ ไม่มีคุณค่าอันใดแม้แต่นำมาหลอมกลั่นโอสถ(ในอดีตการเอาซิวเจ่อ อสูรหรือปีศาจมาหลอมกลั่นโอสถ สามารถพบเห็นได้ในสำนักใหญ่ทั่วไป แต่ปัจจุบันถึงไม่มีกฎระเบียบชัดเจนแต่สำนักทั่วไปถือว่าเป็เื่โหดร้าย)
พอคิดถึงเื่นี้ทำให้นางอารมณ์ขุ่นข้องหมองมัวขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ั้แ่เมื่อใดในมือนางปรากฏเม็ดยาโอสถปราณสีขาวขุ่นแวววาวสดใส ส่งกลิ่นหอมหวานของนมตลบอบอวนไปทั่วห้อง นางพลางแย้มยิ้มอย่างไม่รู้ตัว
1K
