Chok-Dee โชค ทะลุมิติไปพร้อมระบบต่างโลก

โชคยืนมองหม้อใบใหญ่สามใบกับกระทะใบโตที่เพิ่งยกมา แล้วหันไปบอกผู้ใหญ่บ้านกับป้าที่ช่วยยกของ

“งั้นเอาเตาจากบ้านใกลๆ นี้มาด้วยเถอะครับ ขอซื้อต่อก็ได้ จะได้ไม่ต้องเดินไปเดินกลับบ่อยๆ”

ป้าคนหนึ่ง (ป้าส้ม อายุห้าสิบกว่า) โบกมือยิ้มแฉ่ง “งั้นเอาของป้าก็ได้ บ้านป้าอยู่ใกล้ๆ นี่เอง มันหนักอยู่หรอก แต่เดี๋ยวให้ลูกชายยกมา!”

ไม่ถึงสิบนาที ลูกชายป้าส้มก็ยกเตาดินเผามาให้สี่เตา โชคยิ้มกว้าง “ขอบคุณป้ามากครับ ซื้อต่อสิบลูกปัดเล็กเลยนะครับ”

ป้ายิ้มแก้มปริ “ได้เลยหลาน! ป้าก็มีกระทะใบใหญ่ด้วย ป้าให้เลยก็แล้วกัน”

รวมกันตอนนี้... มีเตา 4 เตา หม้อใหญ่ 3 ใบ กระทะใบโต 1 ใบ โชคพยักหน้าดีใจ

“ดีเลยครับ! เริ่มทำข้าวกัน!”

เขาล้วงกระเป๋าอย่างลับๆ หยิบปืนไฟแช็คขึ้นมา ชิ๊ก! เปลวไฟลุกโชนทันที จุดฟืนในเตาทั้งสี่เตา

ชาวบ้านที่ยืนดูตาโต “ไฟติดเร็วจังเลยพี่โชค! ไม่ต้องใช้หินกระแทกด้วย”

ทุกคนช่วยกันเอาน้ำใส่หม้อต้ม ข้าวสารที่ซื้อมาใส่ลงไปพอประมาณ กลายเป็๲ข้าวต้มข้นๆ มีคนคอยคนไฟไม่ให้ไหม้

โชคให้คนช่วยสับเนื้อวัวและปลาดุก ใส่ลงหม้อพร้อมผักป่าที่ซื้อมา ไข่เป็ดต้มสุกปอกเปลือกโยนลงไป เกลือที่ซื้อจากตลาดสองลูกปัดก็ใส่ลงไปให้มีรสชาติ

กลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งทุ่ง! กลิ่นข้าวต้มข้น กลิ่นเนื้อเค็มๆ กลิ่นผักป่า กลิ่นไข่ ผสมกันจนชาวบ้านน้ำลายไหล

โชคยืนคนหม้อใหญ่ใบหนึ่ง คิดในใจ “เครื่องปรุงไม่มีเลย  สมัยนี้มีแต่เกลือรึไงเนี่ย? ดีที่ซื้อเกลือมาเพิ่มสองลูกปัด... สงสัยอนาคตคงต้องไปซื้อเครื่องปรุงรสจากระบบแล้วมั้ง 555+”

นินกับโอช่วยตักข้าวต้มใส่ใบตองให้คนงานที่ยืนต่อแถว

“อร่อยจังเลยค่ะพี่โชค!” นินยิ้ม “ข้าวต้มข้นๆ มีเนื้อมีไข่ มีผัก... ทุกคนยิ้มแก้มปริกันหมด”

โอตักเนื้อให้เด็กๆ “กินเยอะๆ นะคะ เดี๋ยวได้แรงขุดต่อ!”

ชาวบ้านนั่งกินกันใต้ต้นไม้เป็๞กลุ่มๆ เสียงหัวเราะดังลั่น

“โชคหลาน... ข้าววันนี้หอมและอร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลย!”

ลุงแก้วยกนิ้วโป้ง “ข้าวต้มแบบนี้... ขุดต่อทั้งวันไม่เมื่อยแน่!”

โชคนั่งยิ้มมุมปาก มองคนงานหกสิบคนที่กินกันอย่างเอร็ดอร่อย

“ฮ่าๆ... วันนี้ใช้ลูกปัดไปไม่ถึงร้อยอัน แต่ทุกคนได้กินอิ่มแรง ขุดคลองต่อแน่ๆ ชีวิตโบราณ... เริ่มเวิร์กขึ้นทุกที ”