ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        เหอเถาฮวาทำสีหน้าไม่ใส่เท่าไหร่เธอเชิดหน้าขึ้น และแค่นเสียง 'ฮึ' ในลำคอ

        "ฉันไม่กลัวพวกปากมากนั่นหรอกต่อให้พวกนั้นรวมกัน ก็ยังสู้ฉันไม่ได้เลย ฉันถนัดเรื่องต่อสู้จะตายไป!"

        ที่เธออยู่อย่างเงียบๆ ก่อนหน้านี้เพราะเธอแค่ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่านั้น 

        ท่าทางหยิ่งๆแบบไม่ยอมแพ้ใครของเหอเถาฮวาทำให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวกับสวีซิ่วทั้งขำทั้งเหนื่อยใจ

        เหอเถาฮวาไม่ได้ถือสาอะไรเธอยิ้มอย่างเอ็นดู พลางพูดขึ้นว่า

        "เสี่ยวเสี่ยว เธอมีความสามารถอย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของคนพวกนั้นเลยนะฉันเชื่อว่าเธอหาเงินมาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง!"

        พูดจบเธอก็ชูนิ้วโป้งให้

        สวีซิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆมองเหอเถาฮวาที่ดูกระตือรือร้น เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะพูดว่า

        "ป้าเหอเถาฮวาพี่เสี่ยวเสี่ยวคิดวิธีหาเงินให้ฉันได้วิธีหนึ่ง แต่ฉันทำคนเดียวไม่ไหวป้ามาช่วยฉันได้ไหมคะ?"

        ตอนเลิกงานเมื่อกี้นี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวบอกกับเธอแล้วว่า เธอคนเดียวอาจจะทำงานนี้ไม่ไหวควรหาคนมาช่วยสักสองสามคน

        เธอไม่ค่อยมีตัวตนในหมู่บ้านไม่มีเพื่อนสนิท และเธอเองก็คิดว่าเหอเถาฮวามีน้ำใจ จึงอยากชวนหล่อนมาช่วย

        พอได้ยินแบบนั้นเหอเถาฮวาก็ดีใจจนไม่รู้จะพูดยังไง เธอโบกมือไปมา "ซิ่วซิ่ว อย่ามาล้อป้าเล่นเลย ป้าแก่แล้ว จะไปช่วยอะไรได้เธอลองหาคนอื่นดูไม่ดีกว่าเหรอ?"

        ถึงจะอยากหาเงินมาเก็บไว้ให้ลูกชายแต่งงานแต่ได้ยินว่าทำธุรกิจต้องมีเงินทุน ตอนนี้เธอมีเงินแค่สิบกว่าหยวนเองจะไปทำอะไรได้

        "ฉันมีเงินนะคะ!"

        สวีซิ่วร้อนใจ กลัวเหอเถาฮวาจะไม่ยอมช่วยเธอรีบพูดแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก เพราะรู้ตัวว่าพูดโพล่งออกมา

        "พี่เสี่ยวเสี่ยวช่วยฉันหาเงินมาได้นิดหน่อยฉันออกให้ป้าเหอไปก่อนก็ได้นะคะ พอเราหาเงินได้แล้วค่อยคืนฉันตอนนั้นก็ยังไม่สายค่ะ!"

        ก็ต่งเสี่ยวเสี่ยวบอกเองนี่ ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย อย่าอ้อมค้อม

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ช่วยพูดเสริมว่า"ป้าเหอเถาฮวาคะ หลังเลิกงานป้าก็ลองทำดูได้ ช่วงแรกๆฉันจะหาเวลาไปช่วยที่ตลาด พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางถ้าหาเงินได้บ้างแล้วค่อยให้แต๊ะเอียฉันก็ได้ค่ะ"

        เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังสักพักแต่ก็ยังไม่วายแอบหยอกล้อเล็กน้อย

        พูดมาถึงขนาดนี้แล้วเหอเถาฮวาก็ไม่กล้าปฏิเสธ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

        "ก็ได้! ถ้าพวกเธอไม่รังเกียจป้าแก่ๆคนนี้ ป้าจะมัวลังเลอะไรอีกให้เสียเวลา!"

        "งั้นบ่ายนี้เราไปซื้อของที่ตลาดไปลองเสี่ยงโชคกันนะคะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูด

        ทั้งสามคนนัดแนะเวลากันให้เรียบร้อยก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

        "แม่คะ!"

        พอเปิดประตูบ้านเข้ามาฉินไห่เยว่ก็รีบวิ่งมาหาทันที

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบถอยหลังไปสองก้าว"อย่าเพิ่งเข้ามา แม่ตัวมอมแมมไปหมด เดี๋ยวลูกจะเลอะไปด้วยนะ"

        ฉินไห่เยว่ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างว่าง่ายก่อนจะชี้ไปทางขวาแล้วพูดขึ้นมา 

        "พ่อรู้ว่าแม่จะกลับมาเลยตักน้ำใส่ไว้ในอ่าง เอาไว้ให้แม่กลับมาล้างมือ จะได้กินข้าวพร้อมกันค่ะ!"

        พอมองตามมือของฉินไห่เยว่ที่ชี้ออกไปเธอก็เห็นอ่างน้ำวางอยู่จริงๆ

        "ที่รัก ไปล้างมือเถอะแล้วรีบเข้ามากินข้าวได้แล้ว"

        ระหว่างนั้นเอง เสียงของฉินซู่ก็ดังขึ้นมา

        ฉินซู่ถือจานกับข้าวเดินออกมาอย่างกะเผลกพร้อมกับพูดกำชับไปด้วย

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มตอบเธอปัดฝุ่นบนตัวออกให้หมด แล้วค่อยล้างมือ

        ถึงแม้ช่วงนี้อากาศจะเริ่มเย็นลงบ้างแล้วแต่ตอนเที่ยงอากาศก็ยังร้อนอยู่ดี น้ำในอ่างน่าจะเพิ่งตักมาใหม่ๆทำให้รู้สึกเย็นชื่นใจ

        วันนี้ตอนเที่ยงพวกเขากินก้านกระเทียมผัดเนื้อเค็มตากแห้งที่กินไม่หมดเมื่อวาน เอามาอุ่นให้ร้อนก็กินได้แล้ว และยังทำผัดผักเพิ่มอีกจาน

        ทั้งครอบครัวกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเล่าเรื่องที่ทำหม่าล่าทั่งกับเหอเถาฮวาและสวีซิ่วให้ฉินซู่ฟังเขาก็พยักหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะพูดขึ้นมา

        "ฉันก็อยากทำธุรกิจอะไรสักอย่างเหมือนกัน"

        คราวนี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวเริ่มสนใจขึ้นมาทันทีเธออดไม่ได้ที่จะถามเขา

        "ที่รักกำลังคิดอะไรในใจอยู่รึเปล่า?”

        ฉินซู่ตักข้าวสวยเข้าปากคำใหญ่เคี้ยวข้าวแล้วกลืน ก่อนจะพูดว่า

        “ฉันอยากจะเปิดโรงงานผลิตยาอีกอย่างเธอก็ถนัดด้านนี้อยู่แล้วด้วย ถ้ามีเธอคอยดูแล งานก็จะง่ายขึ้นเยอะ”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงกับสูดหายใจไม่คิดว่าฉินซู่จะมีคิดวางแผนเอาไว้แบบนี้

        "แต่การเปิดโรงงานผลิตยามันยากกว่าการเปิดโรงงานทั่วไปนะ ต้องใช้คนที่มีใบประกอบวิชาชีพทั้งด้านเภสัชวิศวกรรม แล้วก็ผู้เชี่ยวชาญด้านอื่นๆ อีกเยอะไม่ใช่แค่มีใบอนุญาตแล้วจะเปิดได้ทันที"

        โรงงานผลิตยามักจะเข้มงวดกว่าโรงงานทั่วไป

        ตอนนี้ก็ยังอยู่ในยุค 80ข้อกำหนดต่างๆ ยังเข้มงวดมาก แถมรัฐบาลก็ตรวจเข้มสุดๆ ด้วย

        ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากสนับสนุนฉินซู่ให้เปิดโรงงานผลิตยาแต่พวกเขายังไม่มีเงื่อนไขพวกนั้น

        ฉินซู่พยักหน้าเล็กน้อย"ที่รัก เรื่องนี้เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอกฉันติดต่อเพื่อนเก่าสมัยเป็นทหารไว้แล้ว เขาช่วยฉันได้พอดีแต่ตอนนี้เงินทุนยังไม่พอ การเปิดโรงงานผลิตยานี่มันยากจริงๆ"

        เขาเตรียมทุกอย่างไว้ครบแล้วขาดก็แค่สิ่งเดียวที่สำคัญสุด

        นั่นก็คือ ยังขาดเงินทุนอีกเล็กน้อย

        สีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวเปลี่ยนเป็นจริงจัง“แค่เงินเดือนฉันคนเดียว คงเปิดโรงงานไม่ได้หรอก…มันยากเกินไป”

        ฉินซู่ตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปากแล้วอธิบายว่า "ตอนนี้ฉันร่วมมือกับเพื่อนทำโครงการหนึ่งถ้าทำเสร็จแล้วได้เงินก้อนนั้นมา หลังจากนั้นเราก็ค่อยเก็บสะสมไปเรื่อยๆก็น่าจะพอเปิดได้แล้ว ตอนนี้แค่รอเวลาเท่านั้น เธอไม่ต้องห่วงอะไรหรอกนะเงินที่หามาได้ เธอเก็บเอาไว้ใช้เองเถอะ!"

        ฉินซู่ไม่เคยคิดที่จะใช้เงินของต่งเสี่ยวเสี่ยวเขาแค่อยากจะบอกความคิดของตัวเองให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้ก็เท่านั้น

        "แต่ว่า..."

        "รีบกินข้าวเถอะ!ถ้าช้ากว่านี้มันจะไม่ร้อน แล้วจะไม่อร่อยนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ถูกฉินซู่ขัดจังหวะ ในชามของเธอยังมีเนื้อเค็มตากแห้งที่สามีคีบให้อีกชิ้น

        ในเมื่อเขาไม่อยากพูดอะไรมากเธอก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ เรื่องเงินน่ะ เธอจะหามาให้เยอะๆ ก่อน แล้วค่อยยัดให้เขา

        หลังจากกินข้าวเสร็จ เด็กๆทั้งสามคนก็รับหน้าที่ล้างจาน

        เด็กๆสามคนช่วยล้างจานจนสะอาดเอี่ยมอ่องอย่างรวดเร็ว

        "อาซู่!"

        แล้วในจังหวะนั้นเอง เสียงนุ่มๆแผ่วเบาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวและฉินซู่กำลังคุยกันอยู่ในลานบ้านพอหันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาซีดเซียว ใบหน้าเต็มไปด้วยกระรูปร่างซูบผอม ผมเผ้าค่อนข้างยุ่งเหยิง เธอกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูอย่างประหม่า

        "พี่?"

        ฉินซู่เรียกอย่างไม่แน่ใจ

        ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงประตูถึงกับตาแดงน้ำตาคลอเบ้าทันที

        พอได้ยินเขาเรียกแบบนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบลุกขึ้น เปิดประตูให้ แล้วเชิญเธอเข้ามา

        ผู้หญิงคนนั้นมองต่งเสี่ยวเสี่ยวเธอแอบปาดน้ำตา แล้วสูดน้ำมูกเสียงดัง ฝืนยิ้มแล้วทักทายว่า"นี่คือน้องสะใภ้ใช่ไหม?"

        "สวัสดีค่ะ ข้างนอกอากาศร้อนมีอะไรก็เข้ามาคุยข้างในกันก่อนเถอะนะคะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวทักทายอย่างอ่อนน้อม

        "อืม!"

        ฉินฮุ่ยเจียวรับคำก่อนจะหิ้วของเดินเข้ามาในลานบ้านฉินซู่ที่ยืนอยู่ก็หยิบน้ำหนึ่งแก้วแล้วยื่นให้เธอ

        "ดื่มน้ำก่อนสิ"

        ฉินฮุ่ยเจียวนั่งลงอย่างเกร็งๆมือยังถือแก้วน้ำไว้แน่น เธอจิบน้ำนิดหน่อยเป็นระยะๆ

        ฉินซู่หันไปแนะนำให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้จัก"นี่คือพี่สาวคนโตของฉัน ฉินฮุ่ยเจียว เธอแต่งงานออกไปนานแล้วนานๆ จะติดต่อมาที่บ้านสักครั้ง สองปีมานี้ ฉันส่งจดหมายไปก็ไม่มีข่าวคราวตอบกลับก็เลยไม่ได้เล่าเรื่องพี่สาวให้เธอฟัง"

        พอพูดถึงเรื่องนี้ฉินฮุ่ยเจียวก็น้ำตาคลอเบ้า สูดน้ำมูกดังเฮือก “ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากติดต่อเลยนะฉันแค่ไม่กล้าเขียนกลับบ้าน ตอนนั้นมันจำเป็นจริง ๆ”