ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

สำหรับผู้นำตระกูลเมิ่ง ไม่ได้มาสนใจหรอกว่าคนที่เข้ามาเปิดกล่องจะเป็นผู้หญิงหรือชาย ขอแค่เปิดกล่องได้ก็พอแล้ว เพื่อฟื้นฟูตระกูลมีแต่ต้องเปิดกล่องที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษรุ่นก่อน ไม่งั้นตระกูลเมิ่งในมือเขาคงล่มสะลาย

มู่เจาเจาวิเคราะห์ครู่หนึ่งแล้วออกแรงขยับโน่นนี่ นานสองนานก็ยังเปิดไม่ออก เธอทำได้เพียงยิ้มแหะๆ แล้วรีบเดินลงมาจากพิธีแต่งงานที่มีโคมไฟสีแดงห้อยลงมาจากต้นไม้

ผู้นำตระกูลเมิ่งถอนหายใจ พลางมองไปที่ลูกสาวสองคน

“เป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ ไม่มีใครสามารถเปิดกล่องได้ ตระกูลเมิ่งคงสิ้นในรุ่นของผมแล้วครับคุณพ่อ...”

เขาไม่ได้โทษมู่เจาเจา ยังไงเสียกล่องที่ได้มาจากท่านบรรพบุรุษก็ไม่ใช่ของธรรมดา คนทั่วไปไม่ใช่ว่าใครก็เปิดได้ ไม่งั้นเขาคงไม่กลุ้มใจแบบนี้หรอก

“ฮ่าฮ่า เป็นไงละนังหนู ขายหน้าหรือเปล่าล่ะ” ชายวัย 60 เศษยังอยู่ที่นั่น เมื่อเห็นมู่เจาเจาล้มเหลวก็ไม่ลืมซ้ำเติม

มู่เจาเจาขบกรามจนนูนขึ้น ถลึงตาดุๆ ใส่ตาลุงไปทีหนึ่ง แล้วคว้าแขนหลินอู๋เฉิน “อู๋เฉิน มัวทำอะไรอยู่ รีบๆ เดินขึ้นไปสิ หรือว่าอยากให้อาจารย์ขายหน้าคนเดียว!”

“อาจารย์มู่ ถ้าหากฉันเปิดกล้องนั่นได้จริงๆ สองคนนั้นจะต้องเป็นภรรยาของฉันนะ อาจารย์ไม่หึงเหรอ”

“หา...อาจารย์จะหึงทำไม พูดจาไร้สาระ รีบเดินขึ้นไปได้แล้ว หรือว่าเธอไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”

มู่เจาเจาพาลไปทั่ว อาศัยว่าตัวเองเป็นอาจารย์ข่มขู่ลูกศิษย์ให้ขึ้นไป เพื่อจะให้เขาอับอายขายหน้าเหมือนที่เธอโดน

“ก็ได้...แต่ว่าคืนนี้อาจารย์ต้องยอมรับข้อเสนอเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าอาจารย์จะยอมหรือเปล่า” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ยอมเสียเปรียบเด็ดขาด

“หึ! มีเรื่องอะไรที่อาจารย์ไม่กล้า มีอะไรก็รีบผาย มีลมก็รีบปล่อยออกมา” มู่เจาเจามีท่าทีแข็งกร้าว เหมือนกับวันแรกที่เจอกันไม่ผิด

หลินอู๋เฉินก้มศีรษะลงมา กระซิบข้างใบหูของเธอ “คืนนี้อาจารย์ต้องยอมให้จูบ โอเคไหม”

“จะ...จูบ...จูบเหรอ เธอพูดบ้าอะไรเนี่ย เราเป็นอาจารย์ลูกศิษย์กันนะ!”

สองแก้มเธอแดงซ่าน ใบหน้าร้อนผะผ่าว ต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“งั้นก็ลืมมันไปซะ ฉันจะไม่ขึ้นไปเปิดกล่อง” หลินอู๋เฉินกล่าวเด็ดขาด เมื่อพูดถึง'กล่อง'มู่เจาเจาถึงกับหูกระดิก

ในเมื่อกล่องใบนี้ถูกปิดผนึกมาหลายปี ไม่แน่กลไกอาจเสีย หลายคนเข้ามาเปิดก็ยังเปิดไม่ออก ยังไงเสียลูกศิษย์ที่ชอบวางท่าคนนี้ก็คงเปิดไม่ได้ แล้วทำไมถึงต้องกลัว

มู่เจาเจายิ้มเจ้าเล่ห์ เอามือเท้าสะเอวด้วยท่าทางเหนือกว่า

“อาจารย์ยอมรับข้อเสนอก็ได้ เอาล่ะมัวยืนอะไรอยู่ รีบๆ เดินขึ้นไปสิ”

เธอผลักเขาออกไปข้างหน้า แล้วยืนหลบฉากอยู่ข้างหลัง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมถ่ายคลิปสนุกๆ ไว้แกล้งเขา

ผู้นำตระกูลเมิ่งกำลังจะเก็บกล่องแล้วกลับไปที่บ้าน ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เขามีใบหน้าที่ธรรมดา รูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณขาวเป็นธรรมชาติ ไหล่กว้างกำยำล่ำสัน

“ขอฉันลอง”

หลินอู๋เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเล่นไปตามเกมของอาจารย์

แต่ถึงกระนั้นคืนนี้เขาได้คิดวิธีเอาคืนไว้แล้ว

“ได้สิ เชิญ” เขาวางกล่องไว้บนโต๊ะตัวเดิม แล้วเดินถอยหลังไปสองสามก้าว

หลินอู๋เฉินสัมผัสกล่องโบราณ มันดูคล้ายกับของเก่าที่ถูกทิ้งไว้ในร้านราคาถูก แต่ด้านในกลับมีกลไกบางชนิดที่เขาสัมผัสแล้วรู้สึกได้ทันทีว่ามันค่อนข้างซับซ้อน แน่นอนว่าเขาไม่ได้ซื้อทักษะช่างไขกุญแจหรือนักโจรกรรม แค่สัมผัสผ่านพลังวิญญาณที่ผันผวน

“เปิดได้หรือเปล่า ถ้าไม่ก็รีบๆ ลงมา” เสียงอาจารย์มู่ตะโกน ดูเหมือนว่าเธอจะมั่นใจในชัยชนะของตัวเอง

ผู้นำตระกูลเมิ่งส่ายหน้า ดูเหมือนว่าปีนี้ก็จะไม่มีใครเปิดได้เช่นเคย เขากำลังจะเดินเข้ามาหยิบกล่องแล้วกลับไปที่บ้านกับลูกสาว แต่ทันใดนั้นเองเสียงกลไกบางอย่างได้ดังขึ้นจากกล่องที่ได้รับมาจากบรรพบุรุษ

“หรือว่ากล่องกำลังจะถูกเปิด!” ไม่ใช่แค่ผู้นำตระกูลเมิ่งเท่านั้นที่ตกใจ ลูกสาวสองคนของเขาก็ตกใจเช่นกัน

“เป็นไปไม่ได้...” มู่เจาเจาที่กำลังถ่ายคลิปยิ้มไม่ออก มองเห็นกล่องที่อยู่ในมือหลินอู๋เฉินถูกเปิดออกได้ง่ายๆ เขาไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรด้วยซ้ำแค่หยิบกล่องแล้วเปิดมันขึ้นมา

ทุกคนในหมู่บ้านตกตะลึง

กล่องใบนี้ทุกคนได้ลองแล้ว ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหนก็ไม่สามารถเปิดได้ ถ้างั้นทำไมพออยู่ในมือของหลินอู๋เฉินถึงได้เปิดง่ายๆ

ผู้นำตระกูลเมิ่งตอบสนองเป็นคนแรก เขาเดินเข้ามารับกล่องจากมือหลินอู๋เฉิน พร้อมกับตบไหล่อย่างมีความสุข

“ยินดีด้วย เท่านี้นายก็จะได้เป็นลูกเขยของตระกูลเมิ่งเรา เมิ่งฉินฉิน เมิ่งชินจื่อ รีบคำนับสามีของลูกซะสิ”

สองสาวกำลังตกอยู่ในภวังค์

พอได้สติกลับมาเพราะเสียงคุณพ่อก็รีบเดินเข้ามา ย่อกายคารวะ

“เมิ่งชินจื่อคำนับสามี”

“เมิ่งฉินฉินคำนับสามี”

ไม่มีใครรู้ว่าสองสาวมีหน้าตาเช่นไร แต่ดูจากนิ้วมือเรียวสวยขาวเหมือนเหยือกกล้วยที่โผล่พ้นชุดงานแต่งสีแดง ก็คงจะหน้าตาดีไม่ใช่เล่น

หลินอู๋เฉินไม่ได้สนใจพวกเธอ เดินออกไปลากอาจารย์ออกมาจากฝูงชน แล้วพามานั่งบนโต๊ะที่มีอาหารและเหล้า

“เรื่องแต่งงานอะไรนั่นช่างเถอะ ตอนนี้ฉันหิว” หลินอู๋เฉินบอกปัด “เพราะงั้นรีบกลับไปบ้านได้แล้ว กล่องนั่นสำคัญมากไม่ใช่เหรอ อยู่ที่นี่นานเดี๋ยวก็หายหรอก”

“เอ่อ...นั่นมัน...” ผู้นำตระกูลเมิ่งลังเล กล่องใบนี้สำคัญก็จริงแต่ชายหนุ่มที่เปิดกล่องได้ก็สำคัญไม่แพ้กัน

“จะยืนเซ่ออะไรอยู่อีก รีบๆ ไปซะสิ” หลินอู๋เฉินโบกมือ

“ได้ๆ ในเมื่อลูกเขยยังไม่อยากเข้าพิธีตอนนี้ก็ไม่เป็นไร คนเป็นพ่อตาอย่างฉันคงได้แต่กลับไปที่บ้านก่อน”

ผู้นำตระกูลเมิ่งไม่ได้โกรธ ยังไงเสียกล่องก็ถูกเปิดแล้ว ไม่ได้ลูกเขยก็ไม่เป็นไร

เมิ่งฉินฉินและเมิ่งชินจื่อยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้กลับไปบ้านกับพ่อของเธอ จนเขาต้องเดินกลับมาจูงมือ พวกเธอถึงได้ไป

“เดี๋ยวก่อน ขอถามชื่อสามี” พี่คนโตอย่างเมิ่งชินจื่อหยุดเท้าลง หันหน้ามามองชายหนุ่มที่เอาแต่กินอาหารบนโต๊ะ โดยไม่สนใจเธอ

“เขาแซ่หลิน ชื่อหลินอู๋เฉิน อยู่ในชุนเหลียน”

เขายังไม่ทันได้ตอบมู่เจาเจาที่ถูกทำให้อับอายขายหน้าก็โพล่งออกมาหมดเปลือก

“หลินอู๋เฉิน...” สองพี่น้องตระกูลเมิ่งพึมพำ แล้วเดินกลับบ้านไปพร้อมกับพ่อ

ชาวบ้านเริ่มแยกย้าย

มีหลายคนที่อยากเห็นใบหน้าพี่น้องคู่นี้ แต่ต้องจนด้วยเกล้า ได้แต่เดินกลับไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ยินยอม

“เธอเปิดกล่องได้ยังไง” มู่เจาเจาถาม

“ไม่หิวเหรอ ไหนตอนนั้นยังบ่นว่าหิว มาๆ รีบกินสิ นี่ไงตะเกียบ”

มู่เจาเจาไม่รับตะเกียบ เอาแต่ถามท่าเดียว

หลินอู๋เฉินจึงบอกไปว่า “มันมีปุ่มลับซ่อนอยู่ กล่องใบนี้กลไกเยอะมาก อาจารย์จะเปิดไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

“งั้นเหรอ...ได้แต่โทษว่าเธอโชคดีสินะ”

เธอรับตะเกียบมา คีบเนื้อชิ้นใหญ่เข้าปากแล้วยกเหล้าขึ้นมาดื่ม

หลินอู๋เฉินไม่ได้ห้ามเธอดื่มเหล้า ยังคงสนุกกับการแกล้งเธอ ได้เห็นใบหน้าน่ารักของยายเผด็จการที่อยู่หน้าห้องเรียน เสียฟอร์มบ้างจะเป็นไรไป...หึหึ

ส่วนเรื่องที่เขาบอกว่ามีปุ่มลับนั้นคือเรื่องจริง เพียงแต่มันซ่อนอยู่ข้างในกล่อง คนนอกไม่สามารถเปิดได้อยู่แล้วแต่เพราะเขาใช้พลังวิญญาณในการสัมผัสวัตถุ กล่องจึงถูกเปิดอย่างที่เห็น

“แล้วของในกล่องคืออะไร เธอพอรู้บ้างหรือเปล่า”

“อืม...ไม่แน่ใจ แต่น่าจะเป็นแผ่นบางอย่าง ไม่รู้ว่าเขียนอะไรไว้ข้างใน”

“งั้นก็คงเป็น...โฉนดที่ดินละมั้ง ไม่งั้นมันคงไม่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษหรอก”

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้น อาจารย์ดื่มเยอะเกินไปแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เดินทางไม่ไหวหรอก”

“ไม่ไหวก็ไม่ไหวสิ ยังไงซะคืนนี้เธอก็คิดจะจูบอาจารย์อยู่แล้วนี่นา อาจารย์ก็ต้องดื่มบ้างนิดหน่อยเพื่อเพิ่มความกล้า เพิ่มขวัญกำลังใจให้เธอแกล้งอาจารย์” มู่เจาเจายกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง สองแก้มแดงระเรื่อ

“เหล้าต้มเองของชาวบ้านนี่มันแรงจริง แสบร้อนถึงคอเลย”

............

ตระกูลเมิ่ง

ตัวบ้านทำมาจากไม้สักเก่า เป็นบ้านแบบจีนโบราณหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ ทว่าช่างเงียบเหงา มองเห็นหยากไย่เกาะตามผนังและขื่อด้านบน คล้ายกับไม่ได้ทำความสะอาดมาช้านาน

ทั้งบ้านมีอยู่ด้วยกัน 3 คนพ่อลูก ส่วนคนอื่นในตระกูลเสียชีวิต ตายปริศนากันหมด

ผู้นำตระกูลเมิ่งคนปัจจุบันก้าวเท้าเร็วจี๋มาถึงบ้านก็รีบปิดประตูลงกลอน พาลูกสาวสองคนมาถึงห้องโถงใหญ่ที่เปลี่ยวร้างมานาน

เขานำกล่องที่ถูกหลินอู๋เฉินเปิดมาวางไว้ตรงโต๊ะตัวกลม ท่าทางประหม่า

นี่คือของที่เปิดไม่ได้มานานหลายปี และจากคำกล่าวมันสามารถช่วยฟื้นฟูตระกูลเมิ่งได้

ผู้นำตระกูลเมิ่งล้วงมือเข้าไปหยิบของในกล่อง ปรากฏว่ามันเป็นหนังสัตว์หนึ่งผืน

“แค่นี้เองเหรอ แค่หนังสัตว์ผืนเดียวเนี่ยนะ แล้วฉันจะกอบกู้ตระกูลเมิ่งได้ยังไง บ้าเอ้ยตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ตระกูลเมิ่งถูกท่านบรรพบุรุษหลอกหรอเนี่ย” ผู้นำตระกูลดูหมดเรี่ยวหมดแรง

“เดี๋ยวนะคะพ่อ ในกล่องยังมีขวดหยกอยู่ด้วย ในนั้นน่าจะเป็นยา”

“จริงเหรอ...”

ผู้นำตระกูลเมิ่งสอดมือเข้าไปในกล่องเล็กๆ ที่เปิดอ้าได้แค่พอให้แขนเข้าไป หลังจากคลำหาได้ครู่หนึ่งใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป กลายเป็นมีความสุข