“ใบหย่าแลกความสะใจ... อิงอรเริ่มแผนล้างแค้นด้วยการยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อบีบให้ชู้รักตายใจ...”
*****
เช้าวันพฤหัสบดีเริ่มต้นขึ้นด้วยแสงแดดเจิดจ้าส่องสว่างแหวกม่านสายฝนที่เพิ่งพัดผ่านไปเมื่อคืน แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีครีมเข้ามาในห้องนอนหรูระดับคฤหาสน์ของเจนจิรา สร้างบรรยากาศที่ดูสดใสและอบอุ่นอย่างประหลาด ทว่าจิตใจของผมกลับยังคงมืดมนและหนาวเย็นะเืเหมือนถูกขังอยู่ในห้องน้ำแข็ง ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวตื้อจากแชมเปญและไวน์แดงที่ดี่มเข้าไปเมื่อคืนเพื่อดับความทุกข์ ผมนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงตัวเดิม สองมือหนาประสานกันแ่า สายตาเฝ้ามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เห็นหลังคาบ้านหลังเก่าของตัวเองฝั่งตรงข้ามถนนในซอยที่ปิดเงียบเชียบไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ ไม่มีแม้แต่ควันไฟในครัวหรือเสียงจักรยานของอรที่เคยปั่นออกไปซื้อกับข้าวแต่เช้าตรู่เหมือนแต่ก่อน
ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องรับแขกอันโอ่อ่าหรูหราของเจนจิรา ผนังห้องตกแต่งด้วยโคมไฟคริสตัลระย้าและภาพวาดศิลปะราคาแพงลิบลิ่ว ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวมันช่างดูหรูหราและสูงค่าเกินกว่าที่คนระดับวิศวกรไซต์งานอย่างผมจะอาจเอื้อมถึง โซฟาราคาแพง พรมทอมือจากต่างประเทศ และเครื่องประดับตกแต่งห้องชิ้นเล็กชิ้นน้อยล้วนประดับประดาด้วยรสนิยมไฮโซของเธอ แต่ในตอนนี้... ผมกลับมานั่งซุกหัวอยู่กลางวิมานราคะแห่งนี้ในฐานะชู้รักชั่วคราวที่กำลังจะสูญเสียครอบครัวของตัวเองไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนมาได้อีกแล้ว
จู่ๆ เสียงกริ่งหน้าบ้านของเจนจิราก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมา "ออด... ออด..." ตามด้วยเสียงฝีเท้าของป้าแม้น แม่บ้านเก่าแก่คฤหาสน์ที่เดินออกไปเปิดรับคนภายนอก
ไม่กี่นาทีต่อมา ป้าแม้นก็เดินก้าวเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลใบโตในมือ ยื่นส่งให้ผมด้วยสายตาและท่าทางที่แฝงไปด้วยความกังวลและแอบมีแววตำหนิเล็กๆ ซ่อนอยู่ ป้าแม้นเคยเห็นอรแวะเวียนมาช่วยทำอาหารบ่อยๆ ย่อมรู้ดีว่าผมกำลังทำเื่ทรยศชั่วช้า "มีคนส่งเอกสารจากสำนักงานกฎหมายนำซองนี้มาส่งให้คุณวิศวกรพัฒน์ค่ะ บอกว่ามาจากคุณอิงอรฝั่งตรงข้ามค่ะ"
หัวใจของผมเต้นตูมตามขึ้นมาทันทีจนแทบสะท้านแผ่นอก มือหนาสั่นระริกเอื้อมไปรับซองเอกสารสีน้ำตาลมาฉีกปากซองช้าๆ เมื่อผมดึงแผ่นกระดาษสีขาวหนามีตราประทับตราสีแดงออกมาจากซอง สิ่งแรกที่ปรากฏเด่นชัดอยู่หัวกระดาษคือตัวอักษรพิมพ์ใหญ่เด่นชัดสะดุดตา: "หนังสือสัญญาประนีประนอมยอมหย่า"
นอกจากนี้ ในซองยังมีจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของอิงอรใส่มาอีกหนึ่งแผ่น กระดาษโน้ตสีอ่อนเปื้อนรอยนิ้วมือชื้นน้ำตาของภรรยาหลวง ข้อความระบุคำพูดสุดท้ายที่เป็เหล็กแหลมทิ่มอกผม ลายมือกลมๆ เล็กๆ ของเธอที่ผมจำได้แม่นยำ ลายมือที่เธอเคยใช้เขียนกระดาษโน้ตสั้นๆ ติดตู้เย็นคอยเตือนให้ผมทานข้าวเช้าและบอกรักผมทุกวันก่อนไปทำงาน บัดนี้ลายมือนั้นกำลังเขียนคำพูดลาจากด้วยน้ำเสียงแบนราบเย็นเฉียบ:
[พี่พัฒน์คะ... อรไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่อรสัญญาว่าจะฝากชีวิตไว้ตอนแต่งงาน จะกลายเป็คนที่ลากอรร่วมรักสวมเขาทำลายศักดิ์ศรีได้อย่างป่าเถื่อนไร้ยางอายที่สุด อรรู้สึกขยะแขยงพี่พัฒน์มากค่ะ อรไม่อยากใช้ชื่อสกุลร่วมกับคนสกปรกอย่างพี่อีกต่อไป ใบหย่าใบนี้ทนายของอรจัดการเงื่อนไขหมดแล้ว พี่แค่เซ็นชื่อแล้วส่งคืนมา อรจะไปย้ายของออกจากบ้านในวันเสาร์นี้ หวังว่าชาติหน้าเราคงไม่เจอกันอีกค่ะ]
คำจดหมายตัดพ้อของเธอทุบอกผมจนสั่นระริก ลมหายใจสะดุดหยุดทำงาน แขนขาของผมสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงประคองตัว ความจริงแสนเ็ปกระแทกเข้าใบหน้าอย่างจัง การแต่งงานและชีวิตคู่อันแสนยาวนานร่วมสิบปีที่ผมกับอรสร้างกันมาด้วยความยากลำบาก... บัดนี้มันกำลังจะจบลงอย่างเป็ทางการด้วยเศษกระดาษแผ่นเดียวในอุ้งมือของผม
ในเอกสารสัญญาหย่าระบุรายละเอียดและเงื่อนไขการหย่าขาดทรัพย์สินไว้สามข้อสั้นๆ:
1. ผมและอิงอรยอมตกลงจดทะเบียนหย่าขาดจากกันโดยผลทางกฎหมายในฐานะสมัครใจแยกทาง
2. สิทธิ์ในตัวบ้านเดี่ยวสองชั้นและที่ดินหลังเก่าในซอยทั้งหมดต้องตกเป็กรรมสิทธิ์ของอิงอรแต่เพียงผู้เดียวเพื่อเป็การชดเชยกรรมตราบาปชู้สาวที่เกิดขึ้น ส่วนรถกระบะคู่ใจผมต้องรับภาระผ่อนค่างวดต่อเองคนเดียวทั้งหมดและต้องแบ่งเงินสดในบัญชีร่วมจำนวนแสนสองหมื่นบาทให้อรทั้งหมด บัญชีธนาคารนั้นเดิมทีเราสองคนตั้งใจเก็บหอมรอมริบไว้เพื่อเป็ค่าใช้จ่ายในโรงพยาบาลสำหรับลูกที่ตั้งใจจะมีด้วยกันในอนาคต... แต่ในตอนนี้ อนาคตนั้นพังทลายสลายสิ้นแล้ว
3. ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตอิสระ ห้ามก้าวเข้ามาวุ่นวาย โทรติดต่อ หรือเรียกร้องทรัพย์สินสมรสใดๆ ในอนาคตอีกตลอดไป
ในหัวสมองย้อนนึกถึงวันจดทะเบียนสมรสเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นเราสองคนไม่มีอะไรเลย มีเพียงเงินเก็บก้อนเล็กๆ และความรักที่แสนบริสุทธิ์ อรในชุดเดรสสลับสีขาวเรียบๆ เดินจูงมือผมเข้าไปในสำนักงานเขตด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขล้นพ้น อรเคยจับมือผมสาบานว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปจนแก่เฒ่า จะคอยเป็กำลังใจให้วิศวกรหนุ่มจนสร้างอนาคตร่วมกันสำเร็จ... แต่ในวันนี้... ผมกลับต้องมายืนมองแผ่นเอกสารสัญญาหย่าที่เป็พยานประจานความเลวทรามชั่วช้าของตนเองที่ยอมขายตัวขายิญญาแลกกับตัณหา
แต่ในยามที่ผมกำลังตกอยู่ในห้วงความเศร้าโศกและเสียใจอย่างหนักหน่วงอยู่นั้น จู่ๆ กระแสความรู้สึกแปลกใหม่มืดมนก็ผุดขึ้นมาสลับสับสนในอกซ้าย... มันคือความรู้สึกโล่งใจแกมเห็นแก่อิสรภาพอันลึกล้ำอย่างประหลาด
จิตใต้สำนึกบิดเบี้ยวของผมบอกว่า หากผมจรดปากกาเซ็นใบหย่าแผ่นนี้ไป... เื่ราวหลบๆ ซ่อนๆ ความหวาดระแวงวิตกจริตกลัวเมียจับได้ และความกดดันแบล็กเมล์ข่มขู่จากคนรอบข้างจะจบสิ้นลงถาวร ผมจะกลายเป็ชายโสดมีอิสรภาพเต็มร้อยที่จะสามารถก้าวขาข้ามรั้วเดินเข้าคฤหาสน์ปีนขึ้นเตียงร่วมรักสอยรูรักกับเจนจิราได้อย่างเปิดเผยท่ามกลางสังคม โดยไม่ต้องหวาดกลัวหรือคอยหลบหลีกสายตาประณามของใครอีกต่อไป ตัณหาและความกระหายกามารมณ์ที่เสพติดจากตัวชู้รักสาวมันมีอิทธิพลเหนือศีลธรรมความถูกต้องชั่วดีของผมไปสิ้นแล้ว ผมรู้สึกฮึกเหิมยินดีกับอิสรภาพใหม่ลวงตานี้
"หึ... ยัยอิงอรมันตัดสินใจได้ฉลาดดีนี่คะคุณพัฒน์" เสียงแ่หวานเย้ายวนปนประชดของเจนจิราดังก้าวขึ้นมาจากด้านหลังห้องนอน
เธอก้าวเท้าเดินนวยนาดส่ายสะโพกผายในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาสีครีม เข้ามาสวมกอดรอบคอหนาของผมจากด้านหลัง เนินอกคัพเอฟอวบใหญ่เต่งตึงนุ่มแน่นบดเบียดเข้าหาแผ่นหลังแกร่งของผมอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมรสเชอร์รี่โชยมาปะทะจมูกสะกดอารมณ์ความกลัวปนกิเลส เจนจิราปัดสายตามองใบหย่าพลางแสยะยิ้มสมใจเยาะหยันสะใจ "เซ็นชื่อลงไปเถอะค่ะคุณพัฒน์... ปล่อยยัยแม่บ้านจืดชืดไร้รสนิยมคนนั้นจมกองขยะอดีตไปเถอะค่ะ ยัยอิงอรมันฉลาดพอที่จะรู้ตัวว่าไม่มีปัญญาเอาชนะอำนาจเงินและเสน่ห์ของเจนได้หรอกจ้ะ ต่อไปนี้คุณพัฒน์คือผัวของเจนจิราอย่างเป็ทางการร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วนะจ๊ะ เจนจะคอยบำเรอดูแลชีวิตคุณพัฒน์ด้วยความเสียวซ่านเร่าร้อนให้ยิ่งกว่าเมียหลวงไร้น้ำยาคนนั้นเป็ร้อยเท่าพันเท่าเลยค่ะผัวขา"
เธอยื่นปากกาลูกลื่นสีดำด้ามหรูส่งให้ผมช้าๆ เรียวนิ้วอุ่นลื่นของเธอเลื่อนมากดเป้ากางเกงที่ปวดหนึบชูชันกระตุกถี่ระรัวของผมเบาๆ เพื่อกระตุ้นกามราคะปลุกอารมณ์สัตว์ป่าในตัวผมให้ยอมศิโรราบ
ผมสูดหายใจลึก สองมือสั่นระริกจนเผลอทำปากกาหล่นร่วงลงบนโต๊ะกระจก เจนจิราหัวเราะคิกคักหยิบมันส่งคืนให้ผมช้าๆ ผมสบประสาทตาสะกดจ้องมองปากกาในมือสลับกับใบหน้ายั่วยวนคัพเอฟและปากอิ่มสีแดงของเจนจิรา ความโง่เขลาแลกอิสรภาพชั่วคราวครอบงำสมองส่วนดีจนหมดสิ้น ผมวางแผ่นกระดาษสัญญาหย่าลงโต๊ะกระจก เอื้อมมือจรดปลายปากกาเซ็นชื่อ "ธนพัฒน์" ลงบนช่องผู้หย่าอย่างมั่นคงเด็ดขาด ปล่อยให้น้ำตาหยดเล็กๆ หยดลงเปื้อนกระดาษสัญญาน้ำหมึกซึมเลอะเป็สัญลักษณ์แห่งการลาจากโลกความถูกต้องตลอดกาล
เมื่อผมเซ็นเสร็จ เจนจิราแย่งหยิบเอกสารสัญญาไปเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างพึงพอใจ ทันใดนั้นเธอกระชากชุดคลุมผ้าไหมออกจากเรือนร่าง เผยให้เห็นเต้าคัพเอฟอวบใหญ่โตเต่งตึงล้นหลาม สองมือเรียวคว้าหัวไหล่หนาของผมผลักล้มลงกับที่นอนหนา เธอขยับขึ้นคร่อมคุกเข่าบนอกแกร่ง กิเลสตัณหาพลุ่งพล่านฉลามความสุขลวงตาพุ่งกระฉูด "ดีมากค่ะเด็กดีของเจน... คืนนี้เจนจะตบรางวัลความน่ารักสยบยอมของคุณด้วยเซ็กซ์สปาเสียวสะท้านรูรักคาเตียงนอนของเราเลยนะคะผัวขา" เจนจิรากระซิบเสียงสั่นระรัวพลางก้มลงจูบแลกลิ้นร้อนรุ่มของเธอเข้าปากผมอย่างดุเดือดประกาศชัยชนะในการทาสรักวิศวกรหนุ่มถาวร
เธอก้มลงซุกไซ้ซอกคอของผม สองมือบีบคลึงเนื้อตัวของผมจนขึ้นรอยช้ำใหม่ พร่ำกระซิบถ้อยคำยั่วยวนวิปริตข้างหูว่าต่อไปนี้ผมมีชีวิตอยู่เพื่อความเสียวซ่านของเธอเท่านั้น ผมทอดสายตามองข้ามไหล่เธอออกไปทางหน้าต่าง มองเห็นบ้านหลังเก่าที่มืดสนิทและเงียบเหงา ยอมรับความจริงในใจว่าแม้ตนเองจะได้อิสรภาพมา แต่มันคือวิมานลวงตาที่เต็มไปด้วยโซ่ตรวนราคะของปีศาจสาวตนนี้ที่จะพันธนาการชีวิตผมไปชั่วนิรันดร์
*****
“เงื่อนไขการหย่าที่ง่ายดายจนน่าแปลกใจ...
มันคือการปล่อยวาง
หรือเหยื่อล่อเพื่อเตรียมขังลืมพวกมัน?”
2K
