บทที่ 15 เตะโดนแผ่นเหล็ก
โบราณว่าไว้ เงินทองสามารถบันดาลทุกสิ่ง แสดงให้เห็นว่าพลังของเงินนั้นยิ่งใหญ่มหาศาล ยิ่งเป็เงินตั้งห้าหมื่นหยวนด้วยแล้ว ทั้งปัญหาเื่บ้าน เื่โอกาสการศึกษาของลูก ก็จะหมดไป นี่มันโอกาสทองที่ไม่ได้มีมาบ่อยๆ
ถึงแม้จะอยากได้เงินมาก แต่หัวหน้าหลินก็ยังมีสติอยู่บ้าง เขาต้องรู้ว่าคนที่เข้าออกอวี้ห่าวได้ ทุกคนไม่ได้มีแค่เงิน แต่ยังมีเส้นสาย ถ้าไปทำให้คนใหญ่คนโตไม่พอใจ ต่อให้ได้เงินมา ก็จะมีโอกาสได้ใช้รึเปล่าก็ไม่รู้ คิดถึงความเป็ไปได้ต่างๆ แววตาที่ร้อนแรงของหัวหน้าหลินก็เย็นลงทันที เขาไม่ใช่คนโง่ เฉาเส้าลงทุนขนาดนี้ แสดงว่าคนที่เขาไปทำให้โกรธต้องไม่ธรรมดา พวกเขาเป็แค่ประชาชนธรรมดา มีพ่อแม่ต้องดูแล มีลูกต้องเลี้ยงดู จะเกิดเื่อะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
"เฉาเส้า พูดอะไรอย่างนั้น พวกเราจะรับเงินนี้ได้ยังไง อวี้ห่าวเป็ที่ที่ให้พวกคุณมาผ่อนคลาย ถ้าไปทำให้ลูกค้าไม่พอใจ เ้านายของผมต้องถลกหนังผมแน่ เฉาเส้า อย่าล้อเล่นน่า คุณผู้ชายครับ อวี้ห่าวไม่ใช่ที่ที่ใครจะมาทำตัวกร่างได้นะ ผมว่าคุณทำตัวรู้จักที่ต่ำที่สูงหน่อย รีบไปขอโทษเฉาเส้าซะ เื่มันก็จะจบลงแค่นั้น!"
ได้ยินหัวหน้าการ์ดมาพูดเตือนสติตัวเอง ถังคุนก็รู้สึกเหลือเชื่อ นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตสองชาติของเขาที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ ถึงคำพูดจะไม่น่าฟังเท่าไหร่ แต่ก็ดีที่เขายังมีสติ ไม่หลงไปกับเงินเล็กๆ น้อยๆ ดูเหมือนอวี้ห่าวนี่จะน่าสนใจไม่น้อย
ถึงหัวหน้าหลินจะยอมทิ้งเงินห้าหมื่นหยวนไปอย่างเ็ป แต่คนอื่นๆ ไม่ยอมนะ พวกเขาคิดว่าหัวหน้าไม่เอาด้วย ก็เท่ากับมีคนแบ่งเงินน้อยลงไปหนึ่งคน คิดถึงเงินที่จะได้เพิ่มอีกหลายพัน แววตาแห่งความโลภก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
"หัวหน้าหลิน นี่นายหมายความว่าไง คิดว่าเงินที่ฉันให้น้อยไปเหรอ ฉันดูเหมือนคนขี้งกขนาดนั้นเลยเหรอ แค่พวกนายสั่งสอนหมอนั่นให้หนักๆ เงินรางวัลก็เป็ของพวกนายแน่! นายก็รู้ว่าฉันเป็ลูกค้าวีไอพีของอวี้ห่าว ถ้านายไปฟ้องเ้านาย นายคิดว่าจะเป็ยังไง?"
ถังคุนรู้สึกว่าหัวหน้าการ์ดคนนี้น่าสนใจ แต่เฉาตงเฉียงกลับไม่คิดแบบนั้น เขาคิดว่าศักดิ์ศรีของเขาถูกท้าทาย จึงทำสีหน้าบึ้งตึง
สีหน้าของหัวหน้าหลินยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในใจเขากำลังสบถเป็ชุด นอกจากมีพ่อรวยแล้ว แกมีดีอะไรอีกวะ กูไม่เชื่อหรอกว่าแกจะทำอะไรกูได้ ที่ฝูไห่นี่คนรวยคนมีอำนาจกว่าแกกูก็เคยเจอมาแล้ว ยังไม่มีใครแอ็คเยอะเท่าแกเลย วันนี้ก็หวังว่าแกจะเจอของแข็งซะบ้าง จะได้รู้ว่ายังไงก็เอาไม่อยู่!
"มีลูกเล่นอะไรก็งัดออกมาให้หมดเลย นานแล้วนะ กูไม่มีอารมณ์มาเล่นกับแกแล้ว" ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ ถังคุนก็เป็คนหยิ่งยโส โดยเฉพาะท่าทางหยิ่งๆ เวลาพูดประชดประชันแบบนี้ ยิ่งทำให้คนอื่นอยากจะต่อยเขา
"กูวางเงินไว้ตรงนี้แล้ว ใครขึ้นไปซัดมัน เงินนี้ก็เป็ของคนนั้น" เฉาตงเฉียงโดนประชดจนทนไม่ไหว ตื่นเต้นจนหยิบเงินหลายปึกวางไว้บนโต๊ะ แบงค์สีฟ้าพวกนั้นดูเย้ายวนใจสุดๆ!
หัวหน้าหลินรู้สึกได้ว่าลูกน้องของเขาเริ่มหวั่นไหว แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าเื่นี้มันไม่ธรรมดา เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พวกนั้นไม่สนใจเขาแล้ว ทุกคนจ้องไปที่ผู้ชายที่ทำท่าทีสบายๆ คนนั้น ราวกับว่าเขาเป็ทองคำ ทั้งที่จริงๆ แล้วผู้ชายคนนั้นก็มีค่าพอๆ กับทองคำนั่นแหละ
ชายฉกรรจ์ทั้งห้าพุ่งเข้าใส่ถังคุนอย่างรวดเร็ว ราวกับหมาป่าหิวโซที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ ดูจากท่าทางแล้ว พวกนี้ก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง
หลินเล่อเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี เธอเป็คนถ่ายหนัง ถึงจะไม่ได้เรียนมาโดยตรง แต่ก็พอจะดูออกว่าห้าคนนี้ไม่หมูแน่ แต่ถังคุนเป็ใครกันล่ะ ชาติที่แล้วเขาไปรักษาสันติภาพที่แอฟริกาตั้งหลายปี ชาตินี้ก็ถูกคัดเลือกมาจากคนเป็แสน ถึงแม้ว่าิญญาของเขายังไม่รวมเข้ากับร่างนี้สมบูรณ์ แต่เื่หมัดมวยก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะต้านทานได้!
ถังคุนมองพวกเขาอย่างเฉยชา ราวกับมองมดปลวก ทำให้คนทั้งห้ารู้สึกเสียหน้า ทันใดนั้นทุกคนก็ขยับ เฉาตงเฉียงรอที่จะเห็นผู้ชายที่ปากดีคนนั้นคุกเข่าขอร้อง แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงทำให้เขาประหลาดใจ คนที่ล้มลงไม่ใช่ถังคุน แต่เป็ชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนต่างหาก
พวกนั้นกุมจุดที่โดนเตะ นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น หัวหน้าหลินมองถังคุนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป นี่ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ ดูเหมือนเฉาเส้าจะเจอของแข็งเข้าให้แล้ว!
……………………..