ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        ผู้คุมมองหลินเสวี่ยจู๋อย่างขุ่นเคืองก่อนจะพูดด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ “ขึ้นม้า!”

        “เจ้าค่ะ”

        หลินเสวี่ยจู๋ขยับตัวอย่างคล่องแคล่วนางยกขาซ้ายขึ้นเหยียบโกลน ยกขาขวาขึ้นคร่อมบนหลังม้า ก่อนจะหนีบขาเข้าหากันแน่น

        “ไป!” หลินเสวี่ยจู๋เอ่ย

        ม้าควบออกไปอย่างรวดเร็ว

        ผู้คุมยืนงงเป็นไก่ตาแตก

        นั่นมันม้าของเขานะเหตุใดสตรีผู้นี้กลับขี่ไปหน้าตาเฉย?

        เขาหันไปมองหลิวขุยหัวหน้าของตนเองอย่างจนปัญญา

        หลิวขุยเหลือบมองเขาแล้วพูดเพียงประโยคเดียว “ไร้ประโยชน์ เดินกลับไปเสียเถิด” กล่าวจบก็ควบม้าตามหลินเสวี่ยจู๋ไป

        ผู้คุมคิด‘เหตุใดคนที่ต้องเจ็บช้ำจึงเป็นข้า?’

        ขณะที่หลินเสวี่ยจู๋ควบม้ารอยยิ้มเบิกบานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แม้แต่หลิวขุยที่แอบมองยังอดสงสัยไม่ได้หลินเหนียงจื่อผู้นี้เป็นคนเช่นไรกันแน่?

        ช่างเป็นสตรีที่ห้าวหาญเสียจริงๆ

        เมื่อใกล้ถึงค่ายพักแรมหลินเสวี่ยจู๋เหลือบไปเห็นคนในครอบครัวของนางยืนออกันเป็นกลุ่ม กำลังชะเง้อคอมองหานางอยู่

        “กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว!” หลินเฉิงเหยาเป็นคนแรกที่เห็นหลินเสวี่ยจู๋เขารีบหันไปบอกคนอื่นๆ

        สิบกว่าชีวิตในครอบครัวจึงพากันวิ่งกรูเข้ามา

        เมื่อเห็นหลินเสวี่ยจู๋นั่งอยู่บนหลังม้าท่าทางเป็นกังวลของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นยินดีทันที

        หลินเสวี่ยจู๋ดึงบังเหียนม้าเมื่อม้าหยุดนิ่งแล้วก็กระโดดลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งตรงไปหาคนในครอบครัว

        ขณะที่พุ่งตัวไปนางก็พบว่านอกจากบิดามารดาแล้วท่านอา ท่านอาสะใภ้ ท่านอาหญิง ท่านน้าหรือแม้แต่น้องชายน้องสาวต่างก็กางแขนรอรับนาง

        เช่นนี้แล้วนางควรจะโผเข้าไปในอ้อมกอดของผู้ใดดี?

        หลินเสวี่ยจู๋ลำบากใจขึ้นมาทันทีนางหยุดยืนห่างจากทุกคนหนึ่งก้าว

        ในที่สุดนางก็ได้สัมผัสกับคำกล่าวที่ว่า‘เมื่อใดที่เจ้าไม่ต้องการทำให้ผู้ใดขุ่นเคืองเมื่อนั้นเจ้าก็ทำให้ทุกคนขุ่นเคืองแล้ว’

        สุดท้ายมีเพียงสหายตัวน้อยหลินอวี่เซวียนที่ไม่ถือสาเป็นฝ่ายวิ่งเข้ามาสวมกอดหลินเสวี่ยจู๋ ส่วนสายตาของคนอื่นๆ ถูกดึงดูดไปที่หยวนซิว

        “ซิวเอ๋อร์!” เสียงร้องตกใจของลู่ซื่อดังขึ้นเป็นคนแรก

        ต่อมาลู่โม่เหยียนต้า และสามพี่น้องสกุลหูก็วิ่งเข้าไปช่วยกันแบกหยวนซิวลงจากหลังม้า

        ตอนแรกหลินเสวี่ยจู๋ยังคงค่อนแคะในใจฝีมือการแสดงของพระเอกยอดเยี่ยมเกินไป แทบจะเหนือกว่านางที่เป็นถึงตัวร้ายเสียแล้วแต่ไม่นานนางก็พบว่า หยวนซิวดูผิดปกติราวกับไม่ได้แสร้งทำ

        “สามี?”

        หลินเสวี่ยจู๋พุ่งเข้าไปแหวกอกเสื้อของเขาออกแล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบรอยแผลสีม่วงแดงหลายรอยพาดอยู่บนหน้าอกของเขา เห็นได้ชัดว่าเป็นร่องรอยจากการประมือต่อสู้

        หลินเสวี่ยจู๋นิ่งอึ้งไปสมองของนางถูกลาเตะแล้วใช่หรือไม่?

        ด้วยสภาพร่างกายของหยวนซิวที่รีบร้อนเดินทางไกลมาหานางอีกทั้งยังช่วยจัดการทหารลาดตระเวนเพื่อนาง จะไม่ได้รับบาดเจ็บเลยได้อย่างไร?

        ดังนั้นตอนที่นางบอกว่าจะแบกเขาเขาถึงได้ตอบตกลงโดยไม่ลังเล ไม่ใช่เพราะต้องการแกล้งนางแต่เป็นเพราะเขาเดินไม่ไหวจริงๆ ต่างหากเล่า!

        ตอนที่ถูกผู้คุมพบเข้าเขาก็ไม่ได้แสร้งหมดสติแต่หมดสติไปจริงๆ!

        ในเวลานี้หลินเสวี่ยจู๋ปรารถนาที่จะตบหน้าตัวเองสักสองฉาด

        เมื่อครู่นางยังวิ่งไปหาคนในครอบครัวอย่างมีความสุขอยู่เลยนางช่างโง่เง่าเสียจริง!

        “หลานสาว เจ้าอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป ข้าจะรีบรักษาหลานเขยเอง”

        หลินเฉิงเหยาเห็นว่าสีหน้าของหลินเสวี่ยจู๋ผิดปกติจึงรีบสั่งให้ลู่โม่กับคนอื่นๆ ช่วยกันแบกหยวนซิวขึ้นรถม้าจากนั้นก็รีบไปหยิบสมุนไพรมารักษาเขา

        แต่หลินเสวี่ยจู๋กลับเดินตรงไปหาโจวเซินอี้

        โจวเซินอี้นั่งอยู่กับหลินเสวี่ยหลานกำลังลอบมองหลินเสวี่ยจู๋ด้วยแววตาเคียดแค้นปนหวาดกลัว

        เมื่อเห็นหลินเสวี่ยจู๋เดินเข้ามาใกล้เขารีบหลบตา แล้วแสร้งทำเป็นพูดคุยกับหลินเสวี่ยหลาน

        “เลิกเสแสร้งได้แล้ว บ่าวรับใช้ของเจ้าอยู่ที่ใด?” หลินเสวี่ยจู๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย

        โจวเซินอี้แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินไม่แม้แต่จะมองนาง

        หลินเสวี่ยจู๋แสยะยิ้มเย็นนางคว้าคอเสื้อของโจวเซินอี้ขึ้นมา แล้วยกตัวเขาขึ้นราวกับเหยี่ยวที่กำลังตะปบลูกไก่ก็ไม่ปาน

        ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันตกตะลึง

        แม้ว่าโจวเซินอี้จะผอมบางดูขี้โรค แต่อย่างไรก็เป็นถึงบุรุษ ไม่น่าจะถูกยกขึ้นง่ายดายถึงเพียงนี้หรอกกระมัง?

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่สนใจสายตาของผู้อื่นนางสะบัดแขนโยนร่างของโจวเซินอี้ลงกับพื้น

        โจวเซินอี้กลิ้งไปกับพื้นพยายามจะลุกขึ้นมาแต่ถูกหลินเสวี่ยจู๋เหยียบที่อก

        “พูดมา บ่าวรับใช้ของเจ้าอยู่ที่ใด?”

        ท่าทางของหลินเสวี่ยจู๋ราวกับโจรสาวก็ไม่ปานนางทำราวกับโจวเซินอี้เป็นตัวประกันของนาง

        โจวเซินอี้กำลังจะเอ่ยวาจาแต่จู่ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ออก กระดูกซี่โครงแทบจะถูกหลินเสวี่ยจู๋เหยียบจนหักอยู่รอมร่อ

        “น้องหญิงเสวี่ยจู๋ มีอันใดก็ค่อยพูดค่อยจากันเถิด” หลินเสวี่ยหลานพูดเสียงอ่อน

        นางไม่รู้ว่าที่บ่าวรับใช้ของโจวเซินอี้หายไปเนิ่นนานนั้นไปทำอะไรกันแน่แต่เห็นท่าทางของหลินเสวี่ยจู๋แล้ว นางก็เดาได้ว่าบ่าวรับใช้คนนั้นต้องไปทำเรื่องที่น่าพึงพอใจเป็นแน่

        นางจะต้องเปิดโปงเรื่องนี้เพื่อทำให้หลินเสวี่ยจู๋อับอายขายหน้าแต่กลับคาดไม่ถึงว่าเมื่อนางเอ่ยปากหลินเสวี่ยจู๋กลับเหยียบลงไปที่อกของโจวเซินอี้อย่างโหดเหี้ยมอีกครา

        โจวเซินอี้เจ็บปวดเสียจนอยากจะร้องออกมาแต่กลับทำไม่ได้ทั้งร่างของเขาราวกับเสื้อขนสัตว์ที่ถูกซักจนหด ยับยู่ยี่ไปหมด ดูน่าเวทนายิ่งนัก

        หลินเสวี่ยจู๋เตะเขาแล้วหันไปพูดกับหลิวขุย“ท่านผู้คุม โจวเซินอี้ผู้นี้เป็นคนปัญญาอ่อน ข้างกายต้องมีคนคอยรับใช้ หากบ่าวรับใช้ของเขายังไม่กลับมาก่อนรุ่งสางก็พิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง”

        “เจ้าทำอันใดอาฝูของข้า?” โจวเซินอี้ที่เพิ่งจะหายใจได้รีบกล่าวหานางทันที

        หลินเสวี่ยจู๋เตะเข้าที่คางของเขาอย่างแรงก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเป็นเพียงสตรีบอบบาง จะไปทำอันใดเขาได้?”

        โจวเซินอี้ที่ต้องใช้มือกุมคางของตนเองเอาไว้ได้แต่ครุ่นคิด‘อย่างเจ้ายังเรียกว่าสตรีบอบบางอีกหรือ?’

        หลินเสวี่ยหลานเห็นโจวเซินอี้ต้องใช้มือกุมคางเอาไว้แม้แต่พูดก็ยังพูดไม่ได้ ดูน่าเวทนายิ่งนัก ก็ทำให้นางโมโหอย่างยิ่ง

        แต่ท่าทางของหลินเสวี่ยจู๋ก็ทำให้นางไม่กล้ายั่วยุอีกฝ่ายเมื่อชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียดูแล้ว นางจึงตัดสินใจรอดูสถานการณ์ก่อน หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมดค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป

        ดังนั้นหลินเสวี่ยหลานจึงเดินกลับไปนั่งทำตัวเป็นหลานสาวที่แสนดีอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่าท่ามกลางสายตาที่คาดหวังของโจวเซินอี้

        ใบหน้าของโจวเซินอี้เปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างเห็นได้ชัด

        เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้วหลิวขุยก็ไม่อยากจะเอาความอะไรอีก

        ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ชอบโจวเซินอี้ที่ผอมบางดุจกระดาษ แต่กลับชอบก่อเรื่องเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

        เขาครุ่นคิดก่อนจะพูดกับทุกคนว่า“ในเมื่อคนแซ่โจวผู้นี้ไม่ใช่คนในขบวนเนรเทศของพวกเราข้าย่อมไม่รับรองความปลอดภัยของเขา หากวันหน้าผู้ใดก่อเรื่องข้าจะดูแลเพียงคนของเราเท่านั้น”

        คำพูดนี้แฝงใจความสำคัญอยู่สองประการ

        ประการแรกเขาจะไม่ลงโทษหลินเสวี่ยจู๋

        ประการที่สองเขากำลังเตือนหลินเสวี่ยหลาน

        หลินเสวี่ยหลานย่อมเข้าใจความหมายดีนางขยับตัวเข้าไปใกล้ฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเงียบงัน

        สองย่าหลานทำท่าทางราวกับเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับตนเองทำให้โจวเซินอี้ได้แต่นั่งเศร้าเพียงลำพัง

        หลินเสวี่ยจู๋คร้านที่จะเสียเวลาไปกับมนุษย์กระดาษ

        ในเมื่อหลิวขุยแสดงจุดยืนแล้วนางก็ควรจะไว้หน้าเขา ยุติเรื่องวุ่นวายนี้โดยเร็ว

        นางจ้องมองโจวเซินอี้เงียบๆก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังค่ายพักแรมของครอบครัวตนเอง

        ส่วนผู้คนที่ปักหลักอยู่ใกล้กับโจวเซินอี้ต่างพากันออกห่างจากเขาด้วยความรีบร้อนราวกับจะบอกว่า‘บุรุษผู้นี้แค่เฉียดใกล้ก็นำพาเคราะห์ร้ายมาด้วยแล้ว!’

        .............................