“อื้อ..ขอบคุณครับ..คุณเป็อะไรหรือเปล่า”
เตชินตั้งสติได้รีบเอ่ยพลางจ้องมองคนมาช่วยเหลือเขา ราวกับหยุดเวลา ทำไมในหัวของเขาคิดเื่เมื่อคืน และจินตนาการว่าหนุ่มหน้าใสคนนี้เป็คนครวญคราง ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูนั้น บอกว่าอยากจะอมของเขา แล้วยังบอกเล่าว่ามันใหญ่จนคับแน่น
“พี่~..พี่ครับ เป็อะไรหรือเปล่า”
ฟองเบียร์จ้องมองคนตรงหน้า พลางเรียกขานเพราะอีกคนเอาแต่แน่นิ่ง สงสัยน่าจะตื่นใเป็อย่างมาก
“อ๊ะ!..ครับ”
เตชินตื่นจากจินตนาการรีบเอ่ยพร้อมกับพยุงตัวลุกขึ้นยืน แล้วจ้องมองคนตรงใบหน้า ก่อนจะพบว่าหน้าฝากของอีกฝ่ายมีเืไหล
“คุณ...เื”
“อ้อ..สงสัยบันไดฟาด”ฟองเบียร์ยกมือขึ้นจะจับแผล
“เฮ้!..อย่าจับครับต้องล้างแผลก่อน”เตชินรีบคว้ามือเล็กห้ามปราม
“ไม่เป็ไรหรอกพี่แค่นี้..ผมโดนมาเยอะกว่านี้บ่อย”
“ไม่ได้ครับคุณช่วยผม มา..ผมล้างแผลให้”
“ไม่เป็ไรครับ ผมมาพบเ้าของบ้าน รบกวนพี่เรียกให้ผมหน่อยได้ไหม”ฟองเบียร์รีบเอ่ย
“ไม่ได้ครับ คุณต้องทำแผล มาครับ”
เตชินยังยืนกราน เพราะสาเหตุที่อีกคนเจ็บเป็เพราะเขา มือใหญ่จับลากลำแขนของคนตัวบางนำพาเข้าไปในบ้าน ก่อนที่เขาจะรีบหากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ ขณะที่ฟองเบียร์เอาแต่มองสำรวจบ้านตามประสาช่างที่หาจุดปรับเปลี่ยนซ่อมแซม
“เสร็จแล้วครับ”
“ขอบคุณครับ...ว่าแต่..เอ่อ..”
ฟองเบียร์มองหาเ้าของบ้าน แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยต่อ ก็มีเสียงใครบางคนดังเข้ามา
“อาครับ”
ครูช้างส่งเสียงมาั้แ่หน้าประตู ก่อนที่เขาจะมองเห็นเพื่อนสนิทนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆอาของเขา
“อ่าวไอ้เบียร์ คุยงานกับอาอยู่เหรอ?”
“อา/งาน” ฟองเบียร์กับเตชิน สบถคำพร้อมกับหันมองหน้ากัน
“พี่...เอ่อคุณ..”
ฟองเบียร์ถึงกับใ ในความคิดของเขาตอนที่ครูช้างบอกว่าให้มาดูบ้านให้อา เขาก็เข้าใจว่าน่าจะเป็คนสูงวัยที่เกษียณราชการแล้วมาอยู่บ้านพักต่างจังหวัด ไม่นึกว่าชายที่เขาเรียกพี่คนนี้จะเป็อาของเพื่อนเขา
“เอ้า!นี่..ยังไม่รู้จักกันหรอกเหรอ?”ครูช่างทิ้งตัวนั่งลงข้างๆอาของเขา
“พอดีมีอุบัติเหตุนิดหน่อย”เตชินรีบเอ่ย
“อ้า..ใช่ๆ แล้วนี่นายไม่มีสอนเหรอวันนี้”
“อ้อ..พอดีออกมาทำธุระให้ท่าน ผ.อ เลยแวะเอาผลไม้มาฝากอาเดี๋ยวก็จะไปแล้ว”
หลังจากครูช้างออกไป ฟองเบียร์ก็เริ่มขอเดินสำรวจบ้าน เขาอธิบายอย่างเชี่ยวชาญจนคนฟังถึงกับเคลิ้ม
“เดี๋ยวเบียร์กลับไปทำใบเสนอราคาส่งมาให้นะครับ อ้อ..อา..เอ่อมีแบรนด์วัสดุในใจไหม?”
“ไม่มีครับ เอาที่ช่างว่าดีได้เลย..และกรุณาเรียกผมนามอื่น..เอ่อ..”
เตชินไม่ได้ติดหากจะเรียก แต่ดูแล้วมันแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก เพราะถึงแม้ครูช้างจะเรียกเขาว่าอา แต่อายุก็ห่างกันเพียง 7ปี
“อ้อ..ขอโทษครับคุณแต้ง พอดีผมคนบ้านนอก เวลาเรียกขานใครก็เหมือนนับถือเป็ญาติมิตร แต่คนกรุงอย่างคุณคงไม่ชอบ”
ฟองเบียร์รีบตอบพลางกระตุกยิ้มเบาๆ คิดในใจเจอลูกค้าเื่มากเ้าปัญหาเข้าให้แล้ว
“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะครับ..คือ...”
“อ้าๆช่างเถอะคุณ พอดีผมมีงานไว้ส่งราคามาให้แล้วกันนะครับ สวัสดี”
ฟองเบียร์รีบเอ่ย พลางสาวเท้าวิ่งโดยไม่รั้งรออีกฝ่าย ขณะที่เตชินรีบยกมือจะห้ามแต่ก็ไม่ทัน ได้แต่ยกมือค้างเต้ออยู่บนอากาศ
“หึ! เด็กน้อยจริงๆเลยแค่นี้ก็ต้องงอนด้วย”
ช่างเย็นเตชินลองโทรศัพท์เบอร์ที่ครูช้างให้มาอีกครั้ง หวังหลายอย่างทั้งอยากรู้ว่าปลายสายเป็ใคร หรือเขาโทรผิดไปเมื่อวานนี้ และถ้าหากของข้อแรกไม่ใช่ เขาก็อยากจะพิสูจน์อีกสักครั้งว่าเสียงนั้น จะทำให้เขาตื่นตัวอย่างที่หมอแนะนำหรือไม่ และแล้วมันก็เป็จริงเมื่อฟองเบียร์จดจำเบอร์ได้ และก็จัดให้อย่างเมื่อวาน
“อ้าส์~~ซี๊ด~~อื้ม..พี่จ๋า..เอ็นพี่ใหญ่จนคับปาก อ้าส์~~น้องเลียตรงปลายหัวหวาน อื้ม~~ปลายลิ้นน้องวนรอบ หัวหวานฉ่ำของพี่จ๋า อ้าส์!”
เสียงหวานๆสอดประสานลมหายใจแรง ทำเอาเตชินตื่นเต้นหายใจไม่เป็จังหวะเขารีบล้วงมือเข้าไปในกางที่สวมใส่ แล้วงั้นเอ็นใหญ่ตื่นบวมขึ้นมาจากนั้นก็วาดลีลากำรูด ขยับริมฝีปากหนาขบเม้ม ตวัดลิ้นเลียริมฝีปากตน
ขณะที่หูรับฟังถ้อยคำเสียงหวานๆครวญคราง แล้วค่อยๆหลับตาพริ้มจินตนาการตาม พลางคิดถึงใบหน้าของฟองเบียร์กำลังกระทำอย่างที่เสียงในโทรศัพท์บรรยาย จนสุดท้ายเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ร่างกายก็เสียวสะท้านปานจะขาดใจ เมื่อธาราหลั่งไหลพรั่งพรูในรอบสามปี“อ้าส์~~~”
เสียงฟันคมขบกันดังกึดๆ หลังจากเขาได้ปลดปล่อย ก่อนจะตั้งสติได้ว่า มันเป็ไปตามที่หมอบอกไม่ผิดเพี้ยน แต่แล้วเขาก็ถึงกับตื่นใ เมื่อมีเสียงบางอย่างเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์
.......................................................................
1K
