-10-
#หยอดเก่ง
กริ๊งงงงง กริ๊งงงงงง งงงงง ! เสียงนาฬิกาปลุกตอนเช้าดัวขึ้นข้างๆหู ผมได้ยินเสียงนาฬิกาเเล้วแต่ก็ยังคงนอนกางขากางเเขนไม่ยอมลุกจากเตียง นอนบิดี้เีไปมานี่คือความสามารถผม
"ลุกได้เเล้วว" เสียงอีกฝ่ายพูดน้ำเสียงเข้มงวดที่นั่งอยู่ข้างๆบนเตียงที่ถือหนังสืออ่านอยู่ ก็ได้เอ่ยขึ้นมา
"พี่ภูวว ตื่นั้แ่ตอนไหนครับเนี้ย"
"เออใอะไร ลืมเหรอว่าเมื่อคืนเรา...."
"..ผมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า" สายตาผมมองตะวันที่ตรงไปอาบน้ำ (ทำไมมันเขินดูน่ารักจังว่ะ) เเละนั่นเเหละครับผมเขินจริงๆเราสองคนไปเรียนพร้อมกันในวันแรกของการคบกัน
"พี่ภูเรียนเสร็จไปไหนต่อไหมครับ" ผมถามอีกฝ่ายที่กำลังขับรถ
"เรียนเสร็จน่ะเหรอ พี่ว่าจะไปหาเเฟน"
"เเฟนนี่คนไหนเหรอ" ผมถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ
"ก็.. คนที่เตี้ยๆหน่อยอ่ะ " ไหนมันก็กวนมาผมก็กวนกลับเลย
"พี่ภูอ่า" ผมตีเเขนพี่เขาไปเบาๆ เเต่โดนพี่ภูคว้ามือไว้
"ปล่อยพี่ ขับรถถนัดหรอ"
"ทำมากกว่าจับมือก็ถนัด..."
"พี่ภูวววววววววววว"
"อย่าเอาเเต่มองผมดิ มีไรติดหน้าผมหรอ"
"ก็อยากมอง"
"หันไปเลยๆขับรถก่อนเลยไป๊"
"….พี่เลิกเรียนเเล้วเดี๋ยวรอตรงหน้าห้องวันนะ”
“^^”
*************************************
“วันมึงมากลับใครเมื่อกี้อ่ะ กูเห็นแวบๆนะ” บูมเอ่ยขึ้นแล้วกระชากแขนผมนั่งลงใกล้ๆ
“เอ่อ...”
“เชี่ยยยยอย่าบอกนะว่ามึงไปข่มขืนพี่เขาแล้ว..” บูมเอ่ยขึ้นทำหน้าตาใ
“กูยังไม่ทันพูดเลย มึงนี่พูดแนวเดียวกับไอ้ภูมิเพื่อนสมัยมัธยมกูเลย มึงคิดไรของมึงเนี้ย”
“แล้วตกลงมึงรุก หรือรับว่ะ”
“ไอ้เชี่ยบูมมมมมมมมมม”ผมด่ามันด้านหน้าพร้อมกับลุกไปจะถีบมันแต่มันวิ่งหนีก่อน
“มึงเล่นไรกันวะ” มิกซ์เอ่ยขึ้นแล้วทำหน้าสงสัย
“ไอ้มิกซ์ๆๆ มันกับพี่ภูพี่รหัสมัน...” ผมที่กำลังจะบอกไอ้มิกซ์มือบางๆเล็กๆของวันก็มาปิดที่ปากผมเรียบร้อย
“มึงพูดไร้สาระอีกล่ะ ไอ้มิกซ์มึงอย่าสนใจมัน” ผมบอกมิกซ์พร้อมกับชี้หน้าบูม
“หรอว่ะ” มิกซ์ตอบอย่างห้วนด้วยสีหน้าไม่ค่อยเชื่อ ไอ้วันวันนี้กูขอไปกินข้าวบ้านมึงนะ” มิกซ์พูดขึ้นอย่างไม่มองหน้าผม
“พอดีกูมีไรจะบอกมึง”มิกซ์ว่าขึ้น
“แต่วันนี้กูไม่แน่ใจว่าจะว่างหรือเปล่านะ”ผมตอบไปด้วยสีหน้าที่ไม่อยากให้พี่ภูรอ แต่ก็ไม่อยากจะเทเพื่อน
“กูมีเื่สำคัญจะคุยกับมึง มึงว่างให้กูหน่อยก็ได้”สีหน้ามิกซ์ดูเปลี่ยนไปทันที
“เออๆก็ได้”ผมรับปากมันไปเพราะคิดว่ามันคงมีเื่สำคัญมากจริงๆ
@เลิกเรียน
“เห้ย วันตกลงมึงกับพี่ภูมีไรกันมากกว่านั้นใช่ปะ” บูมเอ่ยขึ้นในขณะที่มิกซ์ก็เหมือนจะฟังด้วยความสนใจอยู่ไม่น้อย
“ทำไมมึงคิดงั้นอ่ะบูม” ผมถามบูมกลับ
“ก็....พี่ภูมึงยืนรอมึงอยู่ตรงนั้นไง ยิ้มให้อีก มึงคิดว่าพี่ภูจะยิ้มให้กูกับไอ้มิกซ์ป่ะล่ะ”
“มึงมานี่ก่อนเลย วันนี้กูต้องถามมึงให้รู้เื่” บูมดึงตัวผมไปคุยตรงมุมเสา
“มึงจะถามอะไรมันไอ้บูม” มิกซ์เอ่ยขึ้นกับบูม
“มึงมานี่เลยไอ้มิกซ์เื่เด็ดๆของไอ้วัน”
“มึงพูดมาเลยไอ้วัน”บูมบังคับผมด้วยสายตาทำให้ผมต้องบอกความจริง อย่างน้อยมัน2คนก้เป็เพื่อนที่ผมสนิทมากที่สุด
“เออกูคบกับพี่เขาแล้ว”
“เชี่ยย นั่นไงกูว่าแล้วกูตะหงิดๆใจ มึงกับเขามีซัมติงกันจริงๆด้วย”
“จริงๆหรอว่ะ”มิกซ์พูดแล้วจับแขนวันด้วยสีหน้าใ
“กูไม่ได้ตั้งใจปิดบังพวกมึงนะ เพราะว่ากูก็พึ่งคบกับเขาเมื่อวานเอง”
“มึงแน่ใจหรอว่าคบกับมัน แล้วมันจะไม่ทำให้มึงเจ็บ” มิกซ์เอ่ยขึ้น
“มึงอย่าไปแช่งมันดิว่ะไอ้มิกซ์” บูมเอ่ยขึ้นแล้วไปแตะไหล่มิกซ์
“แต่ไม่แน่ว่ะ สาวๆเคยไปชอบไปกรี๊ดมันตั้งเยอะ จู่ๆมันจะหันไปชอบผู้ชายจริงหรอว่ะ”
“อ้าวไอ้บูมมึงพูดทำให้กูคิดเลยเนี้ย พอกับไอ้มิกซ์เลยนะมึง” ผมมองหน้ามันด้วยสีหน้าอยากจะด่ามันอีกยาวๆ
“แล้วตกลงมึงจะคุยอะไรกับกูว่ะมิกซ์ คุยที่นี่ได้ไหม พอดีกูย้ายมาอยู่หอแล้ว กลับบ้านไปแม่กูคงถามยาว” ผมเอ่ยขึ้นกับมิกซ์
“มึงมาอยู่หอแล้วหรอ” มิกซ์ถามขึ้น
“เออใช่ๆอย่าบอกนะว่าเมื่อคืนมึงกับไอ้พี่ภู..มึงสองคน...” บูมแทรกพูดขึ้นมา
“มึงอย่ามาทะลึ่งไอ้บูม กูกับเขายังไม่ถึงขั้นนั้นโว้ย”
“กูลืมไปแล้วว่าจะคุยเื่อะไร กูกลับก่อนล่ะ” มิกซ์บอกแล้วเดินหันหลังไป
“มันเป็ไรว่ะ ผมพูดขึ้นกับบูมเบาๆ”
“นั่นดิหึงมึงเปล่า ฮ่าๆๆๆ กูก็กลับล่ะ พรุ่งนี้เจอกันๆ” บูมก็เดินหันตามมิกซ์ไปติดๆ
************************
“พี่ภูรอผมนานไหมครับ คิดถึงผมไหม” ผมถามอีกฝ่ายขึ้นที่เหมือนว่าจะยืนรอผมนานอยู่สมควร แต่ผมก็แกล้งถามหยอดๆดู
“ทำไมนานจัง เลิกเรียนนานแล้วไม่ใช่หรอ”
“พอดีผมยืนคุยอยู่กับไอ้บูมไอ้มิกซ์หน้าห้องอ่ะ”
“........”
“งอลผมหรออออ” ผมจับแขนอีกฝ่ายแล้วจ้องหน้า
“วันนี้พี่อยากกินอาหารฝีมือวันอะ แล้วเดี๋ยวหายงอลเลย”
“เพื่อพี่ภูผมตะวัยคนนี้ทำได้ทุกอย่างครับผมม”
“แต่เป็ห้องพี่นะมีอุปกรณ์ครัวอยู่บ้าง พี่เคยได้ยินอาหนิงบอกว่าวันชอบทำอาหาร”
“อ้อ งั้นก็ได้ครับ ห้องผมยังไม่ได้ซื้ออะไรเข้าไปเลย ผมว่าจะหาเวลาไปซื้ออยู่เหมือนกันครับ”
“งั้นวันนี้เราไปห้างกัน”พี่ภูพูดจบก็ดึงมือผมแล้วพาไปขึ้นรถ เอาจริงๆนะ่เวลาแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้แล้วครับ ยิ่งใช้เวลาอยู่กับคนที่เรารักถึงจะเวลาสั้นๆก็มีความสุขมากเลยครับ พูดตรงๆเลยคู่ผมก็หวานไม่ต่างกับคู่อื่น เราใช้เวลาซื้อของกันไปในเวลา 2 ชั่วโมง ซื้อบ้าง เดินคุยไป วิ่งเล่นยังมีเลยครับ ผมไม่คิดว่าจะได้เห็นรอยยิ้มกว้างๆของพี่ภูขนาดนี้ ผมพูดได้เต็มๆปากเลย จากเมื่อก่อนเลยที่เคยชอบมากๆ ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็รักแล้ว ผมดีใจมากที่เลือกรักคนอย่างพี่และมีพี่อยู่ในชีวิต
@ห้องภู
“จะทำไรให้พี่กินหรอ” อีกฝ่ายถามแล้วโอบเอว
“ผมว่าจะตำยำกุ้งกับผัดสปาเกตตี้ทะเลครับ”
“ของทะเลนี่ของโปรดพี่เลยนะ แต่...”
“แต่อะไรหรอพี่ภู” ผมหันไปมองอีกฝ่ายที่เหมือนพูดค้างคาไว้ให้ผมคิด
“แต่ตะวันคือคนโปรดพี่มากกว่า”
“มุกใช่ไหมครับ หยอดเก่งนะครับเเหม่” เป็อีก 1 ่เวลาตอนค่ำที่เราสองคนมีแต่รอยยิ้มและความสุขของกันและกัน
“ไอ้เราก็นึกว่าพาใครมาห้อง ที่ไหนได้ว่าที่เมียมึงนี่เอง” เสียงคิวเอ่ยขึ้นหลังเปิดประตูเข้ามาในห้อง
“มึงไปไหนมาไอ้คิว วันนี้รอชิมอาหารฝีมือแฟนกูเลย”
“โอ้โฮแฟนเต็มปากเลยนะครับพี่ภู้ววว เหม็นความรักโว้ยยยย ไปนั่งเล่นเกมรอละกัน”คิวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแขวะๆ
#PhuPhaTawan
7K
![ปฏิวัติโลกกลายพันธ์ุ [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719465414_55645582.webp)
