ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        “น่าโมโหจริงๆ ! ยัยสาวใช้บ้านั่น แม้แต่ข้าก็ยังกล้าหักหน้าได้!”สวี่ชิวเยวี่ยที่กลับมาถึงห้องก็ลงมือเขวี้ยงทำลายเครื่องเคลือบร่วงกระจายเต็มพื้นเสียงดังเพล้งพล้าง ทำเอาอาเชวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่น แต่ชัดเจนว่าสวี่ชิวเยวี่ยนั้นยังรู้สึกไม่สะใจจึงฉวยเอาแจกันเคลือบขาวกวนเหยา [1] ใบหนึ่งที่วางอยู่บนตู้อีกด้านลงมาปาเสียงแตกกระจายแทบจะดังลั่นฟ้าสนั่นดิน

        “คุณหนู ท่านอย่าวู่วาม ท่านอย่าวู่วามเจ้าค่ะ!” อาเชวี่ยตกใจจนสติกระเจิงแต่เพียงไม่นานก็ได้สติกลับมา แต่กว่าจะรู้สึกตัวได้พอสมควรสิ่งของมีค่าที่สามารถแตกหักส่งเสียงดังได้ทั้งหมดในห้องก็ถูกสวี่ชิวเยวี่ยทำลายไปเกือบหมดแล้วไม่นาน สวี่ชิวเยวี่ยก็เบนสายตาของตนไปตกที่โถกำยานสามขาทองคำใบเล็กที่อยู่ชั้นบนสุดของตู้

        ทว่าโชคดีที่อาเชวี่ยตาไวมือเร็ว จึงคว้าสวี่ชิวเยวี่ยที่วิ่งไปถึงตรงหน้าตู้ไว้ได้ยิ่งกว่านั้นยังใช้ทั้งมือเท้าขัดขวางนางเอาไว้พร้อมกับเสียงโหยหวนสะเทือนเลื่อนลั่นพลิกสถานการณ์ พลิกแพ้เป็นชนะได้อย่างแท้จริงและช่วยชีวิตของโถกำยานน้อยผู้น่าสงสารไว้ท่ามกลางข้าวของทั้งหมดที่ถูกทำลาย

        “คุณหนู ไม่ได้นะเจ้าคะ นี่คือของที่ฮูหยินเยี่ยนมอบให้ท่านด้วยตนเองหากสิ่งนี้เองก็ถูกท่านทุบทำลายไปด้วย ฮูหยินเยี่ยนจะต้องตำหนิท่านแน่! ถึงตอนนั้นจะไม่ทำให้หลิงหลงผู้นั้นยิ่งได้เปรียบหรอกหรือ?! ท่านต้องเยือกเย็นเข้าไว้นะคุณหนูเยือกเย็นไว้เจ้าค่ะ!”

        ด้วยการเกลี้ยกล่อมโดยเจตนาดีของอาเชวี่ยสวี่ชิวเยวี่ยจึงได้ฟื้นคืนสติกลับมาเล็กน้อยนางหดมือที่คิดจะกระชากโถกำยานน้อยนั้นกลับมาแล้วทรุดตัวนั่งลงที่โต๊ะอีกด้านหนึ่ง “ใช่แล้ว ข้าจะตื่นตระหนกไม่ได้จะลนลานไม่ได้... จะให้คนอื่นเห็นข้าเป็นตัวตลกไม่ได้เด็ดขาด!”สวี่ชิวเยวี่ยเอ่ยเช่นนั้นแล้วกำมือเป็นกำปั้น ทุบลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง

        ทว่าไม่นานนางก็นึกเสียใจขึ้นมาถึงอย่างไรเมื่อครู่นี้มันเป็นการทุบมือเจ็บแท้ๆ แถมยังไม่ใช่ความเจ็บธรรมดามันโคตรเจ็บเลย...

        โชคดีที่สวี่ชิวเยวี่ยมักจะช่ำชองในเรื่องการใช้สมองแต่ไม่ถนัดด้านการใช้กำลัง แม้ว่ามือจะเจ็บแต่ก็ไม่ได้มีผลต่อการทำงานในส่วนศีรษะน้อยๆ ของนางเลยหลังจากคิดไปคิดมาอยู่ครู่หนึ่งสวี่ชิวเยวี่ยจึงเอ่ยถามอาเชวี่ยที่อยู่อีกด้านอย่างเนิบนาบ“ปกติแล้วเปี่ยวเกอก็ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงช่วงนี้ก็ไม่ได้มีโรคระบาดอย่างพวกไข้หวัดใหญ่อะไรเสียหน่อยเหตุใดคนที่ร่างกายแข็งแรงที่สุดในจวนดันไปติดเข้าได้ แต่คนอื่นๆกลับไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?”

        สวี่ชิวเยวี่ยขมวดคิ้วเรียวบางก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง “เจ้าว่า เรื่องนี้น่าสงสัยยิ่งนักหรือไม่...?”

        อาเชวี่ยที่กำลังเก็บกวาดเศษซากต่างๆนานาบนพื้นอย่างระมัดระวังอยู่อีกด้านนั้นจะมีใจไปฟังเจ้านายที่กำลังโมโหโกรธาผู้นี้ของตนว่ากำลังพูดอะไรอยู่ที่ได้ไหนกันนางเพียงแค่ตอบกลับไปด้วยความเคยชิน “แน่นอนเจ้าค่ะ คุณหนูพูดถูกแล้ว”

        ส่วนสวี่ชิวเยวี่ยที่เข้าใจผิดไปว่าได้รับการยกย่องสรรเสริญจากผู้อื่นอยู่อีกด้านหนึ่งนั่นก็รู้สึกชอบใจขึ้นมาจึงพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดอีกครั้ง “ใช่ๆ เรื่องนี้จะต้องมีลับลมคมในแน่!ร่างกายของเปี่ยวเกอแข็งแรงขนาดนั้นมาตลอด จู่ๆ จะล้มป่วยอาการหนักขนาดนี้ได้อย่างไร...อีกอย่างปกติแล้วหลิงหลงสาวใช้ผู้นั้นไม่กล้าปฏิบัติต่อคุณหนูอย่างข้าเช่นนี้...ในเรื่องนี้จะต้องมีลับลมคมในอยู่แน่นอน!”

        “หา? คุณหนูคิดว่าเรื่องนี้ยังมีสถานการณ์ภายในอะไรอยู่เช่นนั้นหรือเจ้าคะ...”อาเชวี่ยที่เก็บกวาดพื้นจนสามารถย่างเท้าได้โดยไม่ถูกบาดมาอย่างยากลำบากนางเช็ดเหงื่อ พลางมายืนอยู่เบื้องหน้าสวี่ชิวเยวี่ยยกมือขึ้นรินชาถ้วยหนึ่งส่งไปข้างหน้าสวี่เยวี่ยอย่างรู้งานนางงุนงงเล็กน้อยว่าสวี่ชิวเยวี่ยกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่

        สวี่ชิวเยวี่ยเองก็ไม่ได้ปฏิเสธชาที่ยื่นมาถึงมือนางรับถ้วยชาพร้อมกับเอ่ยตอบ “หากถูกข้ารู้ได้นั่นยังจะเป็นสถานการณ์ภายในอยู่อีกหรือ?” เมื่อพูดจบสวี่ชิวเยวี่ยก็ก้มหน้าลงเป่าฟองที่ลอยอยู่ในถ้วย แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้า“แต่เราเองก็ไม่อาจนั่งงอมืองอเท้าอยู่ได้หากอยากรู้สถานการณ์ภายในและความจริงของเรื่องนี้ พวกเราก็ต้องชิงลงมือก่อนได้เปรียบ...”

        “แต่ว่ายามนี้แม้แต่ห้องของคุณชายท่านก็ยังเข้าไปไม่ได้เลยแล้วจะสืบอย่างไรล่ะเจ้าคะ?” อาเชวี่ยเบิกตากว้างคิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว พลันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง“พวกเราต้องไปขอความช่วยเหลือจากฮูหยินเยี่ยนไหมเจ้าคะ?”

        “ไม่ได้!” ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สวี่ชิวเยวี่ยที่มักจะพึ่งฮูหยินเยี่ยนใช้อำนาจบาตรใหญ่ในจวนคราวนี้กลับปฏิเสธข้อเสนอที่จะให้ฮูหยินเยี่ยนช่วยเหลือของอาเชวี่ยอย่างเด็ดขาดแต่กลับเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า “หลิงหลงเป็นสาวใช้ข้างกายท่านป้าที่มีหน้ามีตาที่สุดครั้งนี้ในเมื่อนางออกหน้าขัดขวางข้าแล้ว เช่นนั้นก็เห็นชัดแล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ท่านป้าเห็นชอบไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่านางจะกล้าหรือ?”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้สวี่ชิวเยวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบสายตาขึ้นมองอาเชวี่ยที่อยู่ด้านข้างเล็กน้อยเมื่อเห็นอาเชวี่ยยังคงตะลึงงัน จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พูดง่ายๆ สถานการณ์ภายในของเรื่องจะต้องเป็นเรื่องที่ท่านป้าออกคำสั่งให้ปิดบังไว้อย่างแน่นอนหากข้าไปสืบเสาะเรื่องนี้กับท่านป้าในช่วงเวลาสำคัญในยามนี้จะไม่ทำให้ท่านป้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรหรอกหรือ?”

        “อ๋อ~ คุณหนูช่างหลักแหลมนัก!”อาเชวี่ยพลันเข้าใจสถานการณ์ในทันที พลันเอ่ยคำเยินยอเล็กน้อยและเอ่ยถามอย่างเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่อยู่ “เช่นนั้นยามนี้คุณหนูวางแผนจะทำเช่นไรดีล่ะเจ้าคะ?”

        เมื่อได้ยินคำถามของอาเชวี่ยใบหน้าของสวี่ชิวเยวี่ยก็ฉายรอยยิ้มที่ยากจะบ่งชี้อารมณ์ขึ้นมาอย่างช้าๆท่ามกลางความคลุมเครือนั้นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงก็เรียบนิ่งเห็นเพียงสวี่ชิวเยวี่ยยกมือเรียวขึ้นมาเล็กน้อยปลายนิ้วเรียวบางหยิบผลไม้เชื่อมลูกหนึ่งในจานใบเล็กข้างกายใส่เข้าปากรสชาติเปรี้ยวอมหวานแผ่ซ่านอยู่เต็มโพรงปาก

        “สถานการณ์ในตอนนี้ จำเป็นต้องให้ข้าออกหน้าด้วยตัวเองหรือไร ยามนี้มิใช่ว่ามีแพะรับบาปที่ไม่รู้เรื่องราวความจริงอยู่ผู้หนึ่งหรอกหรือ?” สวี่ชิวเยวี่ยเลิกสายตาขึ้นมาเล็กน้อย ประกายในแววตานั้นเสมือนดั่งดาราที่ประดับประดาอยู่บนม่านฟ้า

        เมื่อเห็นท่าทางที่ยังคงงุนงงของอาเชวี่ยสวี่ชิวเยวี่ยจึงยกมือกวักเจ้าตัวให้เข้ามาใกล้ๆ เล็กน้อยแล้วกระซิบกระซาบเสียงเบาที่ข้างหูนายบ่าวทั้งสองพลันแย้มรอยยิ้มด้วยความมั่นใจกับแผนการ

        อีกด้านหนึ่งเยวี่ยเจาหรานที่เพิ่งกินมื้อกลางวันเสร็จก็นั่งอยู่ในห้องของตนอย่างสบายใจในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งแต่เพราะหนังสือม้วนไปครึ่งหนึ่งทำให้ดูไม่ชัดว่าเป็นหัวข้ออะไรจึงได้แต่จ้องมองใบหน้าเคลิบเคลิ้มของเยวี่ยเจาหรานอยู่ไกลๆตามที่ชุ่ยเชี่ยวคาดเดา นั่นจะต้องไม่ใช่หนังสือที่ดีอะไรนักแน่นอนถึงอย่างไรตั้งแต่ที่คุณชายของนาง ‘ผูกปมรัก’ กับคุณชายตระกูลเยี่ยนเป็นต้นมาเยวี่ยเจาหรานก็ไม่ค่อยได้อ่านหนังสืออย่างจริงๆ จังๆ เลยสักทีหรือไม่ที่อ่านก็เป็นหนังสือที่คุณชายเยี่ยนต้องท่อง

        สำหรับตอนนี้ในที่สุดเยวี่ยเจาหรานก็มีเวลาว่างที่ตนสามารถจัดสรรมาได้อย่างยากลำบากแน่นอนว่าเขาย่อมไม่อ่านหนังสือจริงจังอยู่แล้วสรุปได้ว่าที่เยวี่ยเจาหรานอ่านนั้นก็คือหนังสืออ่านเล่นเบาสมองบั่นทอนปัญญาอะไรพวกนั้นเป็นแน่

        จะว่าไปแล้วก็แปลกประหลาดยิ่งนักชุ่ยเชี่ยวผู้นี้เป็นสาวใช้ของเยวี่ยเจาหรานแท้ๆ แต่ช่วงนี้กลับมีท่าทีเลวร้ายต่อเยวี่ยเจาหรานเพราะเขาไม่รู้เรื่องที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วนอนซมอยู่บนเตียงถึงขนาดที่แอบก่นด่าเยวี่ยเจาหรานอยู่ในใจว่าเป็นชายโฉดผู้ไร้มโนธรรมขุ่นเคืองราวกับว่า ‘เยี่ยนอวิ๋นเฟย’ที่นอนป่วยอยู่บนเตียงผู้นั้นเป็นสามีของนางอย่างไรอย่างนั้น

        แต่ถึงอย่างไรชุ่ยเชี่ยวก็ไม่กล้ากำเริบเสิบสานกับเยวี่ยเจาหรานเกินไปนักเพราะเยวี่ยเจาหรานยังควบคุมชีวิตของนาง เป็นคนให้ค่าจ้างนี่นาใครจะไปหาเรื่องกับเงินทองกัน? ชุ่ยเชี่ยวยังมีความฝันในชีวิตที่จะเก็บหอมรอมริบแล้วรีบกลับบ้านไปแต่งงานมีลูกกับชายหนุ่มผู้เป็นเหมยเขียวม้าไผ่ของตนอยู่นะ!

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ชุ่ยเชี่ยวที่แม้ในใจจะรู้สึกไม่ดีแต่ก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้นั้นก้มหน้าลงแต่เมื่อเหลือบตาขึ้นมากลับเห็นเด็กรับใช้ที่ไม่คุ้นตาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

        “เจ้าเป็นใคร!” ชุ่ยเชี่ยวขวางไว้หน้าประตู และเอ่ยถามออกไป

        เชิงอรรถ

        [1] กวนเหยา(官窑) คือ เตาราชสำนักหมายถึงเตาทางการที่ใช้ผลิตภาชนะสำหรับราชสำนักที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในสมัยราชวงศ์ซ่ง