ณ ลานกว้าง
หลังจากที่เสียงประกาศได้จบลงสักพัก ตอนนี้ที่เห็นได้ชัดได้แบ่งออกเป็ 3 กลุ่มด้วยกัน กลุ่มแรกนั้นมีั้แ่คนระดับชนชั้นสูงไปจนถึงขุนนาง กลุ่มที่สองกลุ่มของสามัญชน กลุ่มที่สามกลุ่มพ่อค้า ทั้ง 3 กลุ่มนี้ต่างพยายามดึงจำนวนคนที่เห็นด้วยกับกลุ่มของตนเข้ามาอยู่ด้วยภายในกลุ่ม
ในตอนนั้นเอง มีกลุ่มชนชั้นสูงประมาณ 6 คน ได้เข้าทำร้ายชายสามัญชน
“พวกแกสามัญชนจงเป็เกียรติซะ ที่ได้เป็บันไดให้ฉันข้ามเข้าไป”
เสียงที่ฟังดูเย่อหยิ่ง และเสียดสีนั่นคือหัวกลุ่มของชนชั้นสูง "แฟรส์"
แฟรส์ลูกชายคนที่ 2 ของอาณาจักรทางตอนเหนือ ‘Tivanos ( ทิวาโนส )’ อาณาจักรแห่งา ผู้ที่ชื่นชอบและคลั่งไคล้ในา
(อัซติซ) อย่างง่ายดาย Tivanos (ทิวาโนส) ต่างโกรธแค้นเป็อย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ด้วยความต่างทางเทคโนโลยี และกองกำลัง
“ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ! “
“ห-ยุดเถอะ ข-ขอร้อง”
เสียงร้องชายสามัญชนได้อ้อนวอนต่อเฟรส์ แต่ก็หาสนใจไม่ เฟรส์และพรรคพวกต่างทุบตีต่อไปไม่แม้แต่สนใจคนรอบข้าง พวกเขาต่างดูเฟรส์ทุบตี ช่างเป็ภาพที่ดูธรรมชาติเสียจริง
ผมเองก็ไม่ได้เห็นภาพแบบนี้มานานมากแล้ว ั้แ่ผมอยู่กับอาจารย์เพียง 2 คน ผมมักจะเก็บความรู้สึกไว้ตลอด แต่ว่าภาพตรงหน้ามัน อา… ดูรอยเืตรงแก้มของเขานั่นสิ รอยช้ำส่วนต่างๆ ตามร่างกายนั่นเองก็ด้วย
“อาา….. วิเศษจังเลยนะ”
มันทำให้ผมอยากจะฆ่าคนพวกนี้ทั้งหมด!!
ผมเผลอยิ้มออกมาพร้อมกับร่างกายของผมที่สะท้านไปทั้งตัว ความอยากกระหายของผมเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผมได้หยิบดาบอีกเล่มขึ้นมาเป็ดาบสีขาวลวดลายเหมือนลายราวกับอัศวิน ‘Purasen ( พุราเซน )’ ดาบที่อาจารย์ได้มอบไว้ให้ผมก่อนที่ท่านจะออกเดินทาง ถึงแม้ลวดลายจะสวยมากขนาดไหนแต่ก็เพียงแค่ดาบธรรมดา
“หยุดนะ พวกนายทำอะไรกัน!”
เสียงของเด็กสาวได้เข้ามาหยุดกลุ่มของเฟรส์ไว้ เธอได้เข้ามาขัดระหว่างตรงกลาง
“นึกว่าใครที่แท้ก็ยัยขี้แพ้ แอรี่ นี่เอง”
แอรี่ เ้าหญิงลำดับที่ 2 ของอาณาจักรที่ล่มสลาย ที่พ่ายแพ้ให้กับอาณาจักร Tivanos (ทิวาโนส) ตระกูลของแอรี่ต่างเสียชีวิตแทบทั้งสิ้น แอรี่คือผู้เหลือรอดคนสุดท้าย
“ท่านพ่อของฉันตามหาตัวแกตั้งนาน แต่สุดท้ายลูกหนูกลับเข้าหาราชสีห์ซะเอง”
“อย่างแกราชสีห์? แกมันมีดีแค่หลบหลังพ่อของแกเท่านั้น!”
“แล้วไงล่ะ!! สุดท้ายยังไงก็เป็ราชสีห์อยู่วันยังค่ำอยู่ดี! หึๆ แต่ถ้าเทียบกับกษัตริย์โง่เง่าที่ไม่ยอมแพ้ต่อท่านพ่อฉัน จนต้องเสียอาณาจักรของตนแบบนี้ควรเรียกว่าอะไรดีหล่ะ! ไอโง่ไง ฮ่าๆๆ”
แอรี่ชักดาบออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“ชักดาบขึ้นมาซะ เฟรส์!!!”
“คราวนี้จะเล่นเป็บทเ้าหญิงอีกงั้นเหรอ ยัยโสมมเอ้ย!!”
แอรี่และเฟรส์ต่างหยิบดาบขึ้นมาประชันกัน เหล่าลูกน้องของเฟรส์ได้ล้อมรอบตัวของแอรี่ไว้
เสียงปะทะกันนั้นได้ดึงดูดความสนใจรอบข้าง สถานการณ์ตอนนี้หากมองรอบนอกนั้นแอรี่เสียเปรียบเป็อย่างมาก แต่ไม่ได้เป็แบบนั้นเสียทีเดียว แอรี่สามารถตอบโต้ดาบที่เข้ามาถึงตัวได้โดยไม่เสียหลักแม้แต่น้อย
เฟรส์เห็นเช่นนั้นกลับะเิโทสะออกมา
“พวกแกมัวยืนทำอะไรกันอยู่วะ!! แค่ผู้หญิงคนเดียวก็จัดการไม่ได้!!”
เฟรส์ได้ผลักลูกน้องของตนออกไป และพุ่งเข้าประชันดาบกับแฟร์ ดาบของทั้งสองกระทบเข้าหากัน ศิลปะการฟันดาบของเฟรส์นั้นมีความดุร้ายที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต ความหนักหน่วงในการรับดาบของเฟรส์ แอรี่ทำได้แค่เพียงกันดาบเท่านั้นความเหนื่อยล้าเริ่มสะสมเรื่อยๆ เพียงแค่ 2 - 3 นาที แขนของแอรี่นั้นเกิดอาการล้าเป็อย่างมากจนสังเกตเห็นได้ชัด
“องค์หญิงแอรี่ ทำได้เพียงแค่นี้เองงั้นหรอ ห๊ะ!!”
เฟรส์ได้ะโเสียงดังออกมา เสียงของเฟรส์ได้ดังก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง ทำให้ดึงดูดความสนใจของผู้คนโดยรอบเป็อย่างมาก ความเหนื่อยล้าจากการสู้ 5 คน อีกทั้งยังต้งรับมือกับเฟรส์นั้น แอรี่ทำได้เพียงแค่ตั้งมั่นและหาทางตัดสินในเพียงครั้งเดียว
สายตาของแอรี่ที่ดูมุ่งมั่นนั้นได้ดึงดูดผู้คนจำนวนหนึ่ง
เฟรส์ได้พุ่งเข้ามาแอรี่อีกรอบแต่คราวนี้กลับมีคนมาแทรกขึ้น
“.....ฉึก！“
เสียงนั้นได้ดังขึ้นข้างหลังของเฟรส์
“ทะ ท่าน เฟรส์”
ร่างของเขาค่อยๆ ล้มลงกับพื้น พร้อมเผยให้เห็นถึงดาบสีขาวที่เปื้อนไปด้วยเืและรอยยิ้ม
2K
