ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 13/06/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
นักเขียนทักทาย
สวัสดีทุกคนที่หลงเข้ามา (หรือจงใจเข้ามา) เจอกับ “พันธะ(รัก)ไม่สมัครใจ” เื่นี้กันนะคะ
สารภาพตรง ๆ ว่านี่เป็ครั้งแรกที่หยกลองเขียนนิยายวายแบบจริงจัง (บอกเลยว่าลุ้นยิ่งกว่าอ่านเองอีก!) ระหว่างเขียนก็แอบลุ้นตัวเองไปด้วยว่าจะรอดไหม...จะไหลลื่นเหมือนที่วางพล็อตไว้หรือเปล่า บาง่อาจจะมีติดขัดบ้าง ไม่สมูธเป๊ะ ๆ บ้าง ยังไงหยกต้องขออภัยไว้ตรงนี้ก่อนเลยค่ะ แต่ถึงจะเป็มือใหม่ในหมวดหมู่นี้...หยกก็เขียนมันด้วยความตั้งใจสุด ๆ อยากมอบเื่ราวที่เต็มไปด้วยความรู้สึกและความหมายให้กับทุกคนจริง ๆ ค่ะ
ถ้าอ่านไปแล้วรู้สึกยังไง อยากแนะนำหรือติชมอะไร หยกยินดีเปิดใจรับฟังนะคะ แต่ขอความกรุณานิดนึงว่า...ช่วยถนอมน้ำใจกันสักนิด อย่าดุหยกแรง ๆ เลยนะคะ ถ้าฟีดแบ็กไหนหยกยังนำไปปรับในเื่นี้ไม่ได้ (เพราะเขียนจบไปแล้ว) ก็สัญญาว่าจะเก็บไปพัฒนาผลงานเื่ต่อ ๆ ไปแน่นอนค่ะ แต่ถ้ามาสายโหมดด่าเอามันส์ ใช้ถ้อยคำไม่ค่อยน่ารัก...ขออนุญาต ลบ และ บล็อก ทันทีโดยไม่ขอแจ้งเตือนล่วงหน้านะคะ!
และก่อนจะเริ่มอ่าน...ขอบอกเลยว่า เื่นี้คุณจะได้เจอกับโลกที่มีเส้นแบ่งระหว่าง “พันธะ” กับ “พันธนาการ” บางเฉียบเหลือเกิน ในความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เริ่มต้นจาก “ความรัก” คำถามสำคัญคือ...แล้วมันจะ จบลงด้วยอะไร?
พบกับ "วิน" โอเมก้าผู้ไม่เคยยอมศิโรราบต่อโชคชะตา และ "ธา" อัลฟ่าผู้เ็าจนโลกทั้งใบหยุดนิ่งเมื่อเขาก้าวเข้ามา
เมื่อ ระบบพันธะ กลายเป็พันธนาการที่ไม่มีใครถามความสมัครใจ...
ระยะห่างเพียงหนึ่งก้าวนี้...จะพาพวกเขาเข้าใกล้กัน หรือผลักให้ห่างออกไปยิ่งกว่าเดิม?
ถ้าอยากรู้...เปิดอ่านบทนำแล้วไปลุ้นด้วยกันเลยค่ะ!
SUNISAYOK
บทนำ
ล็อบบี้ของตึกเศวตาธรสูงชะลูดจนเกือบมองไม่เห็นปลายเพดาน หินอ่อนขาวสะอาดสะท้อนแสงโปร่งสว่างจากไฟทรงกลมเหนือศีรษะ เสียงส้นรองเท้าหนังที่กระทบพื้นหินดังก้อง...ราวกับทุกย่างก้าวของใครบางคนมีอำนาจพอจะสั่งให้โลกหยุดหายใจ
แต่โลกของวินไม่หยุดมันกำลังหมุนเร็วเกินไปด้วยซ้ำ
เขาก้าวเร็วขึ้น คล้ายหนีอะไรบางอย่าง ทั้งที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
อาจเพราะอากาศแห้งร้อนผิดฤดูกาล...หรือเพราะกลิ่น
กลิ่นที่ไม่ควรจะมีในตึกสำนักงานหรูใจกลางเมือง
กลิ่นอัลฟ่า หอมเข้ม ขมปลาย กลืนไม่ลงแต่ดันกลืนอยู่ดี
“บ้าเอ๊ย...” วินสบถในใจ ขณะมือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดจมูก
เขาพยายามไม่หายใจแรง แต่ทุกเซลล์ในร่างกลับตื่นตัวราวกับมีไฟลุกใต้ิั อุณหภูมิภายในไต่ขึ้นเรื่อย ๆ จนผิวขาวซีดเริ่มขึ้นสี ร่างกายเบาหวิวแต่แน่นอึดอัดอย่างประหลาด
‘โอเมก้า’
คำ ๆ เดียวพุ่งเข้ามาในหัว
เขาไม่เคยตรวจ ไม่เคยคิด และไม่เคย้ารู้
เสียงในหัวพยายามเถียงกลับ
‘ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่’
แต่กลิ่นนั้น...กลิ่นของเขา...ของใครบางคนที่กำลังเดินเข้าใกล้
ทำให้คำว่า ไม่ ทั้งหมดในหัวกลายเป็แค่เสียงลมหายใจร้อน ๆ ที่หอบหายใจติดขัด
ปลายนิ้วเริ่มสั่น ขาเริ่มอ่อน มือที่เคยมั่นคงกำแน่นจนข้อขาว
“เฮ้...คุณ!”
เสียงทุ้มเย็นดึงเขาหยุดชั่วครู่ก่อนสะบัดหน้าเดินหนี เหมือนสัญชาตญาณกำลังผลักไสทุกอย่างออกไป พร้อมกับกลิ่นหอมอันตรายที่เริ่มล้อมรอบ
แต่ยิ่งหนี…แรงต้านก็ยิ่งตลบกลับมาเหมือนอากาศหนาแน่นที่กดเขาให้แน่นิ่ง
“คุณ...โอเมก้าใช่ไหม?”
วินหันขวับ ดวงตาคมวูบวาบด้วยทั้งตื่นกลัวและตื่นตัว
“ไม่ใช่!”
คำปฏิเสธพ่นออกไปทันที แต่ร่างกายกำลังตลบหลังเขา
ชีพจรเต้นรัว เสียงในหัวอื้ออึง กลิ่นฟีโรโมนของตัวเองเริ่มรุนแรงจนคนรอบข้างเริ่มเบือนหน้า หรือไม่ก็จ้องเขาเหมือนเหยื่อ
สายตา...ดวงตาหลายคู่กำลังมอง
แต่มีดวงตาคู่หนึ่งที่แตกต่าง
เยือกเย็น เรียบสนิท ไม่แสดงความรู้สึก
แต่มีบางอย่างในแววตาคู่นั้น...ที่ทำให้หัวใจของวินหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที
“คุณ...คุณคือ...”
ไม่ทันคิดให้จบ
วินทรุดลงกับพื้น เสียงส้นรองเท้าหนังหรูคู่นั้นชะงักก่อนเร่งเข้ามาใกล้
เขาพยายามยันตัวขึ้น ร่างกายต่อต้านการเคลื่อนไหว
‘อย่าหยุด...หนีไปสิวะวิน!’
แต่ไม่ทันได้หนี กลิ่นนั้นก็รุกเข้ามาในโพรงจมูก ชัดจนไม่ต้องตั้งใจดม
กลิ่นอัลฟ่าที่ผสมกลิ่นไม้หอมเย็นกับกลิ่นสะอาดของผิวกาย และกลิ่นแฝงบางอย่าง...เหมือนควันไฟกรุ่นจากไม้ชั้นดี
กลิ่นของผู้ชายคนนั้น
“ให้ตาย...”
วินสบถเสียงแ่ โลกหมุนอีกครั้ง
ทันใดนั้น มือเย็นเฉียบก็คว้าข้อมือเขาไว้ ก่อนที่สติจะดับวูบไปทั้งยืน
และก่อนร่วงลงพื้น...ฝ่ามืออีกข้างประคองท้ายทอยของเขาไว้แน่น
แรงพอจะรับน้ำหนัก แต่เบาพอจะไม่ให้เขาเจ็บ
อ้อมแขนนั้นแฝงไว้ด้วยการควบคุม แต่ไม่ใช่การครอบงำ
“รีบเปิดทาง เขาเข้าสู่ภาวะฮีทแล้ว!”
เสียงแพทย์เบต้าดังแว่ว เหมือนอยู่ไกลจากร่าง
ภาพสุดท้ายก่อนทุกอย่างมืดสนิทคือ...ใบหน้าเรียบนิ่งของผู้ชายที่ชื่อ ธาวิน เศวตาธร
เขาคืออัลฟ่า
และเขาคือจุดเริ่มต้นของตรวน
...เลเซอร์รอบข้อมือของวินขึ้นรอยแดงเรืองแสงสัญลักษณ์ของระบบพันธะที่ไม่สามารถย้อนคืน
496
