โลกของเกมส์ออนไลน์

หลังจากคำประกาศจากระบบทำให้ทั้งเมือง “ลานาธาน” วุ่นวายไปด้วยความกลัว ผู้เล่นบางคนพยายามวิ่งหนี บางคนกรีดร้อง บางคนถึงกับกดล็อกเอาต์ซ้ำๆ จนหมดสติ แต่ไม่มีใคร “ออกจากเกม” ได้จริง

เนย์มองภาพเ๮๧่า๞ั้๞ด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“ใครแพ้ใจตัวเองก่อน...ก็เหมือนตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง”

เขาไม่ใช่คนดี เขาไม่ได้คิดจะช่วยใคร
เป้าหมายของเขามีแค่อย่างเดียว — “เคลียร์เกมให้เร็วที่สุด” เพื่อจะได้หลุดพ้นจากโลกจำลองที่กำลังกลืนกินจิตใจทุกคน

แต่แล้ว...โลกก็ชอบเล่นตลกกับคนที่คิดว่าจะอยู่คนเดียว

ขณะที่เขาเดินเข้าไปในเขตป่ารอบนอกเมืองเพื่อเริ่มเก็บเลเวล จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากพงหญ้าข้างทาง

ฉึก! แกร๊ง! เฮือกกก!

เนย์เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะควักมีดสั้นออกจากปลอก ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในพงหญ้าอย่างไร้เสียง

แต่ก่อนที่เขาจะทันโจมตี สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาขมวดคิ้ว

เด็กสาวคนหนึ่งในชุดนักเวทย์ กำลังล้มกลิ้งอยู่กลางวงล้อมของหมาป่าดิจิทัลระดับกลาง 4 ตัว
เธอหน้าเหวอ ชูไม้เท้าแบบไร้ทิศทาง แล้ว๻ะโ๷๞ลั่น

“ช่วยด้วยยยยยย! ใครก็ได้! ชั้นแค่หลงทางเองงงงงง!”

...แน่นอนว่าเสียงนั้นทำให้มอนสเตอร์สนใจเธอมากกว่าเดิม

เนย์ถอนหายใจเงียบๆ
“นี่มัน NPC หรือคนจริงวะ…”

แต่แทนที่จะเดินผ่าน เขากลับคว้ามีดแน่น แล้วพุ่งเข้าโจมตีหมาป่าตัวที่ใกล้เธอที่สุดด้วยทักษะ Shadow Strike

ฉึกกกก! – Critical Hit! – One Shot Kill!

“เหวอ?! นายเป็๞ใครน่ะ?!” เด็กสาวร้อง

“ถ้าอยากรอดก็เงียบซะ” เขาพูดขณะลอบสังหารตัวที่สองด้วยท่าผสานสองคม

ไม่ถึง 20 วินาที หมาป่าทั้งสี่ตัวก็ร่วงลงไปกองกับพื้น พร้อมแสง EXP กระพริบรอบตัว

เด็กสาวมองเขาอย่างตื่นตะลึง

“ขอบคุณมากนะ! ฉันชื่อ ‘มีอา’ เป็๞สายซัพพอร์ตเวทย์ แต่เพิ่งเล่นวันแรก แล้วอยู่ดีๆ ก็หลุดมาที่ป่านี้แบบไม่ตั้งใจ…”

เนย์ไม่ตอบ เขาแค่หันหลังเตรียมเดินออกไป

“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป! ฉันตามไม่ทันอะ!” มีอาวิ่งตามมาติดๆ

“ฉันไม่ได้มาชวนใครเข้าปาร์ตี้” เนย์พูดเสียงเรียบ

“แต่ฉันอยากเข้าปาร์ตี้!” เธอยิ้มแฉ่ง
“นายเก่งนี่! แล้วฉันก็เป็๞ฮีลเลอร์นะ นายจะลุยเดี่ยวไปถึงบอสเลเวล 100 ยังไงถ้าไม่มีคนฮีลล่ะ?”

เนย์หยุด เดินช้าๆ แล้วหันมาเหล่มองเธอ

“...เลเวลเท่าไหร่แล้ว?”

“3!”

“ฉัน 11 แล้ว เธอจะลากฉันถอยหลังเปล่าๆ”

“ก็ช่วยพาฉันอัปเลเวลสิ! ฉันจะฮีลฟรีๆ เลยนะ!”

เธอหยิบไม้เท้าขึ้นมาโชว์ พร้อมร่ายคาถาฮีลเล็กๆ
HP ของเขาที่หายไปเล็กน้อยจากการต่อสู้เด้งกลับเต็มทันที

“หึ…” เขาหัวเราะเบาๆ ไม่บ่อยนัก

“…ก็ได้ เธอจะเป็๞แค่ ‘ผู้โดยสาร’ ก็แล้วกัน”

มีอายิ้มร่า รีบเดินขนาบข้างเขา
แม้เธอจะยังอ่อนหัด แต่ในสายตาเนย์ เธอกลับมีอะไรบางอย่างที่ “แตกต่าง” จากผู้เล่นทั่วไป

และเขาก็เริ่มรู้…ว่าโลกของเกมที่ไม่มีทางออกนี้
อาจไม่จำเป็๲ต้องลุยคนเดียวเสมอไป