บทที่ 9 ผู้จัดการโจว้าพบนาย
หลี่เฟิงมองเหวินเทียนแวบหนึ่งแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินช้า ๆ ไปยังห้องทำงานของเก๋ออันด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย
หลี่เฟิงเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะก่อนด้วยซ้ำ เมื่อเข้าไปในห้องทำงานของเก๋ออันก็พบว่าเก๋ออันกำลังเปิดพัดลมระบายอากาศและถือสเปรย์ปรับอากาศอยู่ในมือพลางฉีดพรมไปทั่วห้อง
เมื่อได้สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำยาปรับอากาศ หลี่เฟิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดว่า
“พี่เก๋อ พี่กำลังทำอะไรอยู่ เลิกสูบบุหรี่แล้วเหรอ?”
เก๋ออันเป็คนรูปร่างอ้วน ตอนนี้เหงื่อของเขากำลังไหลอาบจนท่วมตัวเมื่อเห็นหลี่เฟิงเข้ามาก็ยิ้มแห้ง ๆ “เลิกบุหรี่เหรอ ฉันก็อยากเลิกเหมือนกันนะ ตอนนี้เป็่วิกฤต เลิกสักเดือน อดทนหน่อยก็ผ่านไปได้”
“พี่เลิกสูบบุหรี่ได้ แต่ผมไม่เลิก มา ขอบุหรี่ให้ผมหน่อย ความอยากบุหรี่ของผมกำลังจะฆ่าผมแล้ว” หลี่เฟิงเดินไปหาเก๋ออันพลางยื่นมือออกไปหาเก๋ออัน
เก๋ออันมองหลี่เฟิงด้วยสายตาไม่พอใจ “นายก็ไม่ใช่คนว่างงาน ทำไมต้องมาขอบุหรี่กับฉันทุกวันเนี่ย นายไม่ซื้อของตัวเองบ้างรึไง”
หลี่เฟิงทำท่าเขินอายพลางเกาหัวตัวเอง “ภรรยาของผมดุมากจริง ๆ ผมก็เลยไม่ค่อยได้สูบบุหรี่นะ”
เก๋ออันพอรู้เื่ราวของหลี่เฟิงบ้าง เขาจึงพูดว่า “นายช่วยอย่าหาเื่ให้ฉันปวดหัวหน่อยได้ไหม ั้แ่นายมาอยู่ในกลุ่มของฉัน ภรรยานายก็มาตรวจที่นี่บ่อย ๆ ฉันต้องอดสูบบุหรี่อยู่หลายรอบ ถ้าไม่ได้สูบต่อไปเรื่อย ๆ อีกฉันคงเลิกสูบบุหรี่ได้จริง ๆ แล้ว”
“รู้แล้วครับ รู้แล้ว”
หลังจากที่เก๋ออันพูดออกมาจนสบายใจขึ้นแล้ว ก็หยิบซองบุหรี่จากลิ้นชักส่งให้หลี่เฟิง
หลี่เฟิงรับบุหรี่มาแล้วรีบแกะออกจากซองจุดสูบอย่างสบายใจทันที
เก๋ออันะโใส่เขาทันที “ออกไปสูบข้างนอก!”
หลี่เฟิงได้ของที่้าแล้วก็ไม่อยากจะรบกวนเก๋ออันจึงเดินออกจากห้องทำงานไป
ขณะที่กำลังเดินออกจากห้องทำงานก็ได้ยินเสียงของเก๋ออันพูดตามหลังออกมาว่า “ผู้จัดการโจวตามหาตัวนายอยู่ นายไปหาเธอที่ห้องทำงานด้วย”
หลี่เฟิงชะงักไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเป็ปกติท่ามกลางสายตาเห็นอกเห็นใจของเหวินเทียนและคนอื่น ๆ หลังจากนั้นก็เดินไปยังห้องทำงานของผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล
เมื่อเดินมาถึงประตูห้องผู้จัดการเขาเปิดประตูเข้าไปทันทีโดยไม่เคาะขออนุญาตจากนั้นก็ปิดประตูห้องทำงานลง
โจวจงเหยาผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลกำลังนั่งคุยโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานของเธอ เมื่อเห็นหลี่เฟิงเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่เฉื่อยชา เธอก็เหลือบมองเขาด้วยสายตาเ็าจากนั้นก็พูดกับปลายสายอีกสองสามประโยคก่อนวางสาย
หลี่เฟิงเคยชินกับสายตาเ็าของโจวจงเหยาเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เขาเลือกนั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานโดยไม่สนใจอะไร
หลังจากนั่งลงแล้วเขายังไม่ลืมที่จะหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ แล้วสูดควันเข้าปอดลึกอย่างสบายอารมณ์