Chapter 11
บ้านหลังใหญ่ที่ไม่มีเธอ
“!?”
ไอวาถึงกับทำตาโตเมื่อได้ยินชื่อนั้นนั่นมันเพื่อนสนิทของเธอนี่! ยัยคุณหนูลิลลี่ลูกเจ๊วิไลขายส่ง
“เป็อะไรคุณ ทำตาโตอย่างกับนกฮูก”
อคิณกระซิบถามเมื่อััได้ว่าคนที่นั่งข้างๆตัวแข็งทื่อ
“ปละ เปล่าไม่มีอะไรหรอก”
หลังจากทานอาหารมื้อค่ำกันเสร็จอคิณก็ขอตัวออกมาเพื่อไปส่งไอวา
ทั้งสองคนนั่งกันอยู่บนรถโดยมีอคิณเป็คนขับรถตามเดิมส่วนไอวานั่งเงียบมองออกไปนอกหน้าต่าง
เธอกำลังคิดถึงเื่ที่ม๊าของอคิณพูดนี่ผู้ชายคนนี้กำลังจะแต่งงานกับเพื่อนสนิทเธองั้นเหรอ…
ไอวารู้สึกผิดอยู่ในใจเหมือนกับว่าตัวเองกำลังใช้ผู้ชายคนเดียวกันกับเพื่อนยังไงไม่รู้
“คิดอะไรของคุณ เหม่ออยู่ได้”
อคิณเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าดูเงียบจนผิดสังเกต
“นายจะแต่งงานกับลิลลี่จริงๆเหรอ?”
“หึ อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น”
อคิณที่กำลังขับรถอดแค่นขำออกมาไม่ได้ เขายังไม่เคยเจอตัวลิลลี่อะไรนั่นด้วยซ้ำ
“ก็ม๊านายบอกอะ”
“ผมยังไม่เคยเจอตัวจริงๆเลยด้วยซ้ำจะไปแต่งด้วยได้ยังไง”
“แต่ม๊านายดูชอบเธอคนนั้นมาก”
“ทำไม คุณหึงผมอ่อ?”
“ทุเรศ! ใครจะไปหึง”
แค่ความสัมพันธ์คืนเดียวไม่ทำให้เธอรักผู้ชายคนนี้เพราะความผิดพลาดได้หรอก
“ถ้าไม่หึงแล้วคุณจะมาสนใจเื่นี้ทำไม”
“ก็แค่อยากรู้เฉยๆ”
อคิณหักรถเลี้ยวเข้าไปทางตัวอำเภอเมืองซึ่งเป็คนละทางกับที่ป้ายบอกทางชี้เข้ากรุงเทพ
“นี่ นายไม่เลี้ยวเข้ากรุงเทพเหรอ?”
ไอวาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอคิณเลี้ยวไปคนละทางกับป้ายแต่อาจจะไปทางลัดก็ได้เธอจึงลองถามดูก่อน
“ไม่อะ ดึกขนาดนี้แล้ว”
“แล้วจะไปไหน?”
ไอวาเริ่มไม่พอใจอุตส่าห์คิดว่าเขาจะพากลับกรุงเทพ
“ไปบ้านผม”
“ก็พึ่งจะออกมาเมื่อกี้”
คฤหาสน์หลังใหญ่โตในอำเภอแห่งหนึ่ง
“นั่นบ้านพ่อบ้านแม่ผมมีบ้านที่ซื้อเอาไว้อยู่ในตัวเมือง”
“แล้วเื่อะไรฉันจะต้องไปบ้านนายไม่ทราบ?”
ไอวาเริ่มขึ้นน้ำเสียงแล้ววีนใส่อคิณ
“รึคุณจะนั่งรถตู้กลับ?”
“บ้านนอกจริงๆ สนามบินไม่มีรึยังไงนะจังหวัดนี้”
ไอวาบ่นพึมพำ เธออยากกลับคอนโดจะแย่
“ขับกลับคนเดียวดึกๆมันอันตราย รอกลับพร้อมกันดีกว่าน่าเดี๋ยวผมก็ต้องเข้ากรุงเทพไปเอารถเหมือนกัน”
“เดี๋ยวฉันให้ลูกน้องขับมาให้ที่นี่ก็ได้”
ไอวารำคาญเต็มทีเธอพึ่งสั่งให้เดชาลูกน้องคนสนิทจัดการเื่รถของอคิณ คาดว่าประมาณสองวันคงเสร็จ
“ไม่จำเป็ เดี๋ยวผมเข้าไปเอาเองที่กรุงเทพดีกว่าจะได้เลยไปส่งคุณด้วยไง”
“แต่ฉันไม่อยากไปค้างบ้านนาย พาฉันไปโรงแรม”
ยอมเปิดห้องนอนในโรงแรมดีกว่าต้องไปค้างบ้านผู้ชายแปลกหน้าอย่างอคิณ
“อยากรื้อฟื้นเื่คืนนั้นเหรอ?”
อคิณเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์ได้ยินแบบนั้นใบหน้าสวยก็ถึงกับขึ้นรอยริ้วแดง
เธอลืมไปซะสนิทว่าเคยเกิดเื่อย่างว่าในโรงแรมหรูที่จังหวัดแห่งนี้
“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต!”
“โรคจิตแล้วไง ผัวคุณปะล่ะ?”
“ทุเรศ! ใครผัวฉัน ไม่มี!”
“งั้นก็นั่งเงียบๆไป เอาเป็ว่าคืนนี้ไปนอนบ้านผมก่อน”
เมื่อดูท่าว่าจะเถียงอะไรไม่ได้อีกต่อไปไอวาจึงนั่งปิดปากเงียบ
รถแล่นมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงหมู่บ้านโครงการแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใจกลางอำเภอเมือง
ไอวามองบ้านโครงการนี้อย่างทึ่งๆจากที่ไปคฤหาสน์มาก็พอจะรู้ว่าบ้านอคิณมีฐานะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้
รวยถึงขั้นซื้อบ้านโครงการไว้เล่นๆหนึ่งหลัง
“นี่บ้านนายเหรอ”
ดวงตากลมโตจ้องมองบ้านเดี่ยวหลังมุมที่ดูด้วยตาก็รู้ว่าใหญ่มากเป็หมู่บ้านของคนมีเงินระดับต้นๆของจังหวัดเลยก็ว่าได้
“ใช่ ผมซื้อเอาไว้”
เป็เงินที่ได้กำไรจากการบริหารร้านทองพ่อเขายกให้ร้านหนึ่งโดยบอกว่าถ้าดูแลได้เป็อย่างดีจะยกกิจการที่เหลือให้
“ไม่น่าเชื่อนะว่านายเองก็จะรวยเหมือนกัน”
เธอหัวเราะออกมาเบาๆแอบอายตัวเองนิดๆที่เคยด่าทอดูถูกอคิณซะจนไม่เหลือความเป็ผู้เป็คน
“ไม่มีหรอกตังค์ ผมมันก็คนบ้านนอก”
“ใช่ บ้านนอกของแท้เลยล่ะนายน่ะ”
แม้จะรู้ว่าอคิณมีฐานะมากเพียงไหนแต่ก็ไม่อาจหยุดแขวะได้
“เมื่อไรจะเลิกด่าผมสักที เกลียดชังผมอะไรขนาดนั้น”
“เกลียดสิ! เกลียดมากด้วยนายเป็แฟนเก่าของชวนฝันนี่”
“ชวนฝัน?
“ใช่ ชู้ของราวิน คู่หมั้นของฉัน!”
“หึ ชวนฝันอะมันเมียเก่าไอ้วินคบกันมาก่อนจะรู้จักคุณอีกมั้งคุณไอวา”
“หุบปากเน่าๆของนายไปซะ!”
ไอวาไม่อยากได้ยิน
“ก็ผมพูดความจริง”
“โทษนะ ฉันไม่รับความเห็นต่าง”
เธอไม่อยากยอมรับ
“คุณจะไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองมาทีหลังว่างั้นเถอะ?”
เชื่อเขาเลยยัยผู้หญิงคนนี้อคิณได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ
“เลิกต่อล้อต่อเถียงกับฉันสักที พาเข้าไปในบ้านสักทีสิ”
ไอวาไม่สบอารมณ์ ไม่อยากพูดเื่นี้อีกแล้ว
“หึ ตามมาสิ”
อคิณเดินลงจากรถแล้วนำไอวาเข้าไปภายในบ้าน
บ้านหลังโต มีห้องนอนถึงสามห้อง ห้องน้ำอีกสามห้องห้องครัวขนาดใหญ่และห้องนั่งเล่น
“บ้านใหญ่จัง อยู่คนเดียวทำไมถึงซื้อหลังใหญ่ล่ะ?”
ไอวาเมื่อเข้ามาก็หย่อนก้นลงที่โซฟาใจกลางห้องรับแขกของตัวบ้าน
เธอมีเงินมากมายยังซื้อคอนโดขนาดพอดีตัวอาศัยอยู่เลยอยู่คนเดียวแต่พื้นที่ใหญ่มันเหงาเกินไป
“ก็ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่คนเดียวหรอกตอนแรก”
อคิณยิ้มอ่อนแล้วพูดเสียงเศร้า
“ทำไมล่ะ?ตั้งใจจะซื้อไว้อยู่กับใคร”
เธอถามขึ้นมาอย่างสงสัยเมื่อเห็นท่าทีที่สลดไปของอคิณ
“ไม่ใช่เื่ของคุณ”
อคิณตอบปัดๆแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อจะหยิบน้ำดื่มออกมาให้
“ตาบ้านี่ ถามดีๆมาประชดอีก”
ไอวาบ่นอุบอยู่คนเดียว ส่วนร่างสูงของอคิณก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อจะเอาน้ำมาเสิร์ฟให้เธอ
เปรี้ยงงงง!
พึ่บบ!!
“กรี๊ดดดดดดดด”
366
