อลาสแตร์เดินอย่างไม่มีจุดหมายปลายทางหลังจากออกมาจากดินแดนแห่งภูต ในหัวของเขาคิดวนเวียนถึงแต่คำพูดของซีบิลที่ว่า ‘เราไม่เคยรักกัน คนที่ท่านรักคือเกรซ ไม่ใช่ข้า’ กลับไปกลับมาจนเขาแทบจะเสียสติ
ถึงเ้าจะมาเกิดใหม่เป็ซีบิล แต่เ้าก็ยังคือเกรซอยู่ดี ทำไมจึงว่าไม่ใช่ ทำไมจึงเลือกเ้าหมอนั่นแทนที่จะเป็ข้า แล้วยังจะเศษเสี้ยวิญญานั่นที่ไม่ยอมรับข้า แต่เลือกที่จะอยู่กับเ้าพวกนั้นแทน เพราะอะไร ทำไมไม่เลือกข้า ข้าไม่ดีตรงไหน
อลาสแตร์ขบคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงไม่เลือกเขา ยิ่งเขานึกถึงภาพที่คูเปอร์กอดจูบซีบิลต่อหน้าต่อตาก็ยิ่งคับแค้นใจจนกระอักเืออกมา
“บัดซบ!” อลาสแตร์ตวาดก้องพร้อมกับยกแขนฟาดต้นไม้ใกล้ ๆ อย่างระบายอารมณ์
ครืนนนน
ต้นไม้หักโค่นทับต่อ ๆ กันไปหลายต้น แต่อลาสแตร์ไม่สนใจ เขายังคงยึดติดอยู่กับเหตุการณ์ที่ดินแดนแห่งภูตจนไม่สนใจกับอะไรก็ตามที่อยู่รอบตัวในตอนนี้
เพราะความเย่อหยิ่งและภาคภูมิใจในตนเองสูง ทำให้เขาไม่อาจลดตัวลงไปแย่งซีบิลจากคูเปอร์ เนื่องจากเธอได้พูดไว้ชัดเจนว่าเธอไม่ได้รักเขา แต่เขาไม่เข้าใจว่าซีบิลเห็นอะไรในตัวคูเปอร์ถึงรักเ้าหมอนั่นได้ลง ตอนพบกันครั้งแรกเขาเองนั้นรู้ดีว่าซีบิลไม่ได้รักเขาแต่เขาก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร ด้วยคิดว่ายังมีเวลาอีกมากนักที่จะทำให้เธอกลับมารักเขาอีกครั้ง เหมือนที่ตัวเธอในชาติก่อนเคยรักเขามาแล้ว แต่โชคชะตากลับทำให้เวลาที่คิดว่ามีอีกมากนั้นเหลือเพียงแค่สองวัน ตัวเขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะยื้อเวลา ยื้อชีวิตของเธอไว้ แต่กลับลงเอยแบบนี้ มันเ็ปใจซะจนแทบทานทนไม่ไหว
ในเวลาเพียงไม่กี่วัน อลาสแตร์ก็ได้พบกับความเ็ปและผิดหวังซ้ำ ๆ จากผู้หญิงสองคน ซึ่งต่างก็มีิญญาของนางอันเป็ที่รักของเขาทั้งคู่
สำหรับชาร์ล็อตต์นั้น เขาตั้งใจและวางแผนแต่แรกที่จะนำิญญาของเธอมาใส่ในร่างของเกรซ โดยลบความทรงจำที่ไม่จำเป็ของเธอออกไปซะ ให้เหลือแต่ความทรงจำดั้งเดิมของเกรซ แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะเธอกลับยึดติดกับความทรงจำจอมปลอมนั่นและไม่ยอมให้เขาทำตามที่ตั้งใจ
มันก็แค่ความทรงจำจอมปลอมที่เกิดจากการที่นางหลับฝันไปเป็พันปีก็แค่นั้น ไม่ใช่เื่จริงสักหน่อย ทำไมนางถึงได้ยึดติดนัก
ชาร์ล็อตต์ต่อต้านจนถึงขนาดลบความทรงจำดั้งเดิมของเกรซออกจนหมด ในตอนนั้นอลาสแตร์โกรธจนคลั่ง เขาโกรธจัดจนถึงกับตั้งใจจะทำลายิญญาของชาร์ล็อตต์ทิ้ง แต่ซีบิลเข้ามาขวางไว้เสียก่อน
เมื่ออลาสแตร์ได้พบกับซีบิล เขาตกตะลึงในรูปร่างหน้าตาของเธอที่เหมือนกับเกรซไม่มีผิด ยกเว้นก็แค่สีผมและสีตาเท่านั้น แม้แต่เสียงก็ยังเหมือนกัน ผิดกันแต่แววตาคู่นั้นที่มองเขาเหมือนมองคนแปลกหน้า และบุคลิก นิสัยที่ไม่เหมือนกัน ในตอนนั้นเขาดีใจอย่างบอกไม่ถูก จากคนที่หมดสิ้นความหวังคิดว่าได้สูญเสียนางอันเป็ที่รักไปเสียแล้ว กลับเจอกับความหวังใหม่ตรงหน้า หากแต่ไม่คิดว่าความหวังใหม่ที่ได้เจอ จะกลับลงเอยอย่างเ็ปเช่นนี้
อลาสแตร์นำร่างของเกรซออกมาจากแหวนเก็บของ เขาลูบไล้ใบหน้าและเส้นผมสีเงินยาวสลวยงดงามของเธออย่างทะนุถนอม
ไม่มีใครอีกแล้วที่จะมีิญญาที่บริสุทธิ์และสวยงามเช่นเดียวกับเ้า ผู้หญิงสองคนนั้นมีิญญาเดียวกันกับเ้าก็จริงแต่ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน ข้าจะต้องทำอย่างไรให้เ้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง โดยที่ิญญายังคงเดิม ิญญาเ่าั้ของเ้ามันบิดเบี้ยวไปเสียแล้ว ทำอย่างไรดี
อลาสแตร์ขบคิดจนหัวแทบะเิ จนในที่สุดก็คิดออก
ยังมีวิธีนั้นอยู่นี่ ถึงจะไม่ดีที่สุดแต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เขายิ้มเหี้ยมเกรียม
อลาสแตร์วางแผน สืบข่าวและเตรียมตัวอยู่สามวัน จากนั้นก็ออกเดินทางไปยังดินแดนแห่งภูตในวันที่เป็วันที่เหมาะสมที่สุดที่จะทำการประกอบพิธีสวมิญญา อีกทั้งยังเป็วันแต่งงานของซีบิล!
……….
อลาสแตร์เดินเข้ามาในงานแต่งแบบเรียบง่ายของซีบิลและคูเปอร์ ซึ่งมีแขกมาร่วมงานจำนวนไม่มากนัก แขกทุกคนในงานล้วนแต่มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ รวมไปถึงตัวบ่าวสาวด้วย
“ท่านอลาสแตร์” ซีบิลเดินมาทักทายพร้อมคูเปอร์ เธออยู่ในชุดเ้าสาวสีขาวเรียบ ๆ แต่กลับยิ่งส่งเสริมความงามของเธอให้เปล่งประกายมากยิ่งขึ้น เธอมีสีหน้าสดใส ใบหน้ายิ้มแย้มจนทำให้อลาสแตร์หัวใจกระตุก เนื่องจากรอยยิ้มของเธอนั้นเหมือนรอยยิ้มของเกรซเป็อย่างมาก
เขาจ้องมองเธอจนคูเปอร์ที่ยืนเคียงข้างเริ่มมีสีหน้าอึดอัด
“ขอบคุณที่มาร่วมแสดงความยินดีในงานแต่งของเรานะคะ” ซีบิลพูด
“ใครว่าข้ามาเพื่อร่วมแสดงความยินดีกับเ้าล่ะ” อลาสแตร์ยิ้มมุมปาก
“เอ๊ะ” ซีบิลหน้าถอดสี เธอถอยเท้าไปหลายก้าวและดึงแขนคูเปอร์ให้ถอยตามมาด้วย
“ข้ามาเพื่อชิงิญญาของพวกเ้าต่างหาก” อลาสแตร์พุ่งตัวไปคว้าจับซีบิลและเลยไปคว้าจับชาร์ล็อตต์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลในฐานะเพื่อนเ้าสาวมาด้วย
“ซีบิล” คูเปอร์ะโ
“ชาร์ล็อตต์” โนอาพูด
“เ้าคิดจะทำอะไร” ทัลลิสพูด
“ฮ่าฮ่าฮ่า ก็อย่างที่ข้าบอก ข้าจะชิงิญญาของพวกนาง” อลาสแตร์พูดขณะลอยอยู่กลางอากาศ เขารีบร่ายเวทกางบาเรียป้องกันไว้ไม่ให้ใครมาขัดขวางพิธีกรรมสวมิญญา และนำร่างของเกรซออกมา พร้อมทั้งทำการดึงิญญาของซีบิลและชาร์ล็อตต์
อลาสแตร์ตั้งใจจะนำิญญาของซีบิลและชาร์ล็อตต์มาลบความทรงจำของพวกเธอ หลอมรวมิญญาเข้าด้วยกัน และนำิญญาบริสุทธิ์ที่ไร้ความทรงจำนั้นใส่เข้าไปในร่างของเกรซ
“กรี๊ดดด ปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้นะ นี่นายยังไม่เลิกทำเื่ชั่ว ๆ อีกเหรอ” ชาร์ล็อตต์พูด
“ข้าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เป็เพราะพวกเ้าไม่ดีเอง ไม่ให้ความร่วมมือกับข้า” อลาสแตร์พูด
“อลาสแตร์ ทำไมท่านจึงยึดติดนัก นางตายไปแล้ว ต่อให้ท่านเอาิญญาของพวกเราไปใส่ในร่างนาง นางก็จะไม่มีความทรงจำใด ๆ ร่วมกับท่านเลย ท่านจะรับได้หรือ” ซีบิลพูด
“ข้าไม่สน เดี๋ยวข้าสร้างความทรงจำใหม่ ๆ ร่วมกับนางก็ได้” อลาสแตร์ขบกรามแน่น จริง ๆ เื่นี้เขาก็คิดมาก่อนแล้ว ถึงแม้จะน่าเศร้าที่นางจะจำเขาไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าต้องสูญเสียนางไปตลอดกาล
“นายนี่มันชั่วช้าจริง ๆ เพื่อความสุขของตัวเอง ถึงกับต้องฆ่าคนมากมาย ชั้นอยากรู้นัก เกรซรู้มั้ยว่านายชั่วขนาดนี้ นายชั่วอย่างนี้มาแต่แรก หรือเพิ่งมาชั่วหลังเธอตาย ฮะ” ชาร์ล็อตต์พูด
“...”
อลาสแตร์นิ่ง เขาหยุดคิดในสิ่งที่ชาร์ล็อตต์พูด อันที่จริงเขาไม่ได้ชั่วแบบนี้ั้แ่แรก แต่ั้แ่ที่เธอรับคำสาปแทนเขาและใกล้จะตาย เขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็คนละคน เขาฆ่าคนนับพันนับหมื่นเพื่อที่จะหาทางช่วยเธอ เขายังจำสีหน้าเ็ปของเธอที่เห็นเขาฆ่าคนมากมายเพื่อที่จะช่วยเธอได้ดี
อลาสแตร์ พอเถอะ อย่าฆ่าคนเพื่อข้าอีกเลย ข้าไม่้าให้เ้ากลายเป็แบบนี้ ปล่อยข้าตายไปซะเถอะ ข้าไม่อยากให้คนที่ข้ารักต้องมือเปื้อนเืเพราะข้า
ถ้าเกรซยังอยู่และรู้ว่าเขายังเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์อีกเพื่อคืนชีวิตให้เธอ รวมทั้งพรากิญญาจากเด็กสาวสองคนนี้เพื่อนำิญญามาเข้าร่างเธอ เธอคงจะไม่ยินดี ต่อให้ิญญาสองดวงนี้จะมาจากิญญาของเธอเองก็ตาม
“ขอโทษนะ เกรซ ข้าทำตามที่เ้าขอไม่ได้ ข้าไม่อาจทนสูญเสียเ้าได้จริง ๆ ” อลาสแตร์พึมพำ และเร่งมือดึงิญญาจากร่างของสองสาว
“กรี๊ดดด” ชาร์ล็อตต์และซีบิลกรีดร้องลั่นด้วยสีหน้าเ็ป
เ้าบ่าวและคนที่มาร่วมงานแต่งต่างพยายามหาวิธีช่วยเหลือพวกเธอแต่ไม่อาจพังบาเรียที่อลาสแตร์กางไว้เข้ามาได้
อลาสแตร์มองใบหน้าของชาร์ล็อตต์และซีบิลด้วยสีหน้าที่เ็ปเช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อมองใบหน้าของซีบิลที่เหมือนกับเกรซมาก
“ข้าขอโทษนะ แต่ข้าจำเป็ต้องทำจริง ๆ ข้าไม่อาจทนเห็นิญญาของเกรซต้องอยู่กับชายอื่นได้ อั่กกก” อลาสแตร์กระอักเืสด ๆ ออกมาและยกมือขึ้นกุมหน้าอก
เป็แบบนี้อีกแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของข้ากันแน่
อลาสแตร์คิดอย่างกังวล ่สามวันที่ผ่านมา เขามักจะเจ็บหัวใจและกระอักเื และรู้สึกแปลก ๆ ว่าร่างกายและิญญาของเขากำลังเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็การเปลี่ยนแปลงแบบไหน
“อลาสแตร์ ท่านกำลังเข้าสู่วิถีมาร ได้โปรดพอแค่นี้เถอะ หากท่านยังไม่หยุด และมารในใจกัดกินท่านจนหมดสิ้น ท่านจะกลายเป็อสูรเต็มตัว” ทัลลิสพูด
“ข้าจะกลายเป็อสูรเต็มตัว? หึหึหึ แล้วอย่างไร ทุกวันนี้ข้าก็ถูกเรียกว่าอสูรพันปีอยู่แล้ว” อลาสแตร์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน เป็อสูรแล้วอย่างไร เป็มนุษย์แล้วอย่างไร เขาไม่มีทางหยุดแค่นี้อย่างแน่นอน
“อ๊ากกกก”
อลาสแตร์ร้องอย่างเ็ป เมื่ออยู่ ๆ ร่างกายของเขาก็ร้อนเป็ไฟ ราวกับจะลุกไหม้ได้ทุกเมื่อ ิญญาของเขาเ็ปราวกับถูกเข็มทิ่มแทงนับหมื่นนับพันเล่ม เขาปล่อยมือจากศีรษะของชาร์ล็อตต์และซีบิลเพื่อจะกุมหน้าอกตนเองที่ปวดราวหัวใจจะะเิ แต่แล้วก็ต้องใเมื่อเห็นเล็บมือของตนเปลี่ยนเป็สีแดงฉานราวสีเืและยาวแหลมคมเฉกเช่นเล็บของปิศาจ
ข้ากลายเป็อสูรไปแล้วหรือนี่
อลาสแตร์มองเล็บมือของตนที่ดูแปลกไปราวกับไม่ใช่เล็บของตนเองด้วยความงุนงง
“อสูร จงฟังเสียงเพรียกจากข้า ข้าผู้มีนามว่าเมซี่ ขออัญเชิญเ้า!” เสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหูดังก้องขึ้นในหัวของอลาสแตร์ จากนั้นร่างของเขาก็ถูกดึงอย่างรวดเร็วเข้าไปในประตูมิติที่เปิดอ้าอยู่ถัดจากตัวเขาไปเล็กน้อย
“อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น ไม่! เกรซ!” อลาสแตร์พยายามยื่นมือเพื่อจะนำร่างของเกรซกลับเข้าแหวนเก็บของแต่ไม่ทัน เขาถูกดูดเข้าประตูมิติลึกลับนั้นเสียก่อน
2K
