เฉินหัวเราะอย่างสะใจที่เห็นวินทำหน้าจริงจังใส่ เขามองว่าหน้าวินตอนนี้มันตลกมาก เพราะตอนที่กำลังชุลมุนอยู่ในช็อกโกเเลตที่มือของเฉินมันกระเด็นไปโดนหน้าของวินนั่นเอง ซึ่งตอนนี้วินก็ได้หน้าเปื้อนไปแล้ว 1 เเถบ เฉินพุ่งตัวเข้ามาใกล้ๆวินพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบช็อกโกเเลตบนหน้าให้วิน เเต่วินใจึงได้ถอยออกห่าง
"นี่นายจะทำอะไรอ่ะ!!?"
"เอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาแบบนี้ ฉันคงจะเอามาเช็ดตูดละมั้ง หน้านายอ่ะมันเปื้อนช็อกโกแลตฉันจะเช็ดให้!!"
"ไม่ต้อง ฉันเช็ดเองได้!!" วินล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วเช็ดเข้าที่หน้าแต่ดินมองไม่เห็นตรงส่วนที่เลอะจึงทำให้ช็อกโกแลตยิ่งเลอะไปมากกว่าเดิม เฉินดึงแขนวินมาใกล้ๆพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าของเขาเช็ดบริเวณที่เลอะบนหน้าให้กับวิน
"นายมองไม่เห็นจะเช็ดสะอาดได้ไงล่ะมานี่เดี๋ยวฉันเช็ดให้เอง!!" ขณะที่พวกเขาทั้งสองกำลังยืนเช็ดหน้าให้กันอยู่นั้นเพื่อนๆที่แก้วชากับอายไปตามก็มาถึงพอดี วินหยุดชะงักทุกอย่างแล้วรีบผลักตัวออกจากเฉิน แยกย้ายไปนั่งโต๊ะเรียนทันที วินาทีนั้นเฉินแอบเห็นว่าแก้มของวินแดงขึ้นมานิดหน่อย เฉินอมยิ้มเล็กๆก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆวิน
"นี่นายเป็อะไรอ่ะ หน้าแดงเชียวนายเขินฉันหรอ?"
"พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย ฉันจะเขินอายทำไมกันล่ะ เพ้อเจ้อ!!"
"อ้ะๆๆ ไม่เขินก็ไม่เขิน..ฉันจะลองเชื่อนายดูซักครั้งละกัน" วินทำตัวไม่ถูก เขาเป็กระวนกระวายร้อนๆหนาวๆทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆกับเฉิน ส่วนเฉินเองก็รุกวินหนักมากจนวินตั้งรับแทบไม่ทันกันเลย เวลาเรียนล่วงเลยมาจนถึงคาบสุดท้ายของวัน หลังจากเลิกเรียน วินก็คิดที่จะไปเยี่ยมบอสที่ห้องพยาบาล เขาเดินออกไปทางตึก 3 เพื่อตรวไปยังห้องพยาบาล เเต่ทว่ายังไม่ทันจะเกินถึงหน้าตึกเขาก็เห็นบอสกับพวกเดินออกมาจากตึกพอดี วินซ่อนตัวหลังเสาร์เพื่อไม่ให้บอสเห็น
"หลบใครอยู่งั้นหรอ ให้ฉันหลบด้วยคนสิ!"
"นี่นาย!! อื้ม อื้ม!!"
"เงียบๆหน่อยสิ เดี๋ยวไอ้พวกนั้นมันก็ได้ยินอีกหรอก!!" วินใะโลั่น ที่จู่ๆเฉินก็มาโผล่ที่ข้างหลังของเขา ทั้งๆที่ตอนเดินมาเขาเดินมาแค่คนเดียวและไม่มีทีท่าว่าใครจะเดินตามมาเลย เฉินใช้มือปิดปากของวินไว้เพื่อไม่ให้เขาะโออกมา เขาเอี้ยวตัวไปแอบมองบอสกับเพื่อนผ่านเสาร์ต้นนั้น เมื่อมั่นใจว่าบอสเดินผ่านไปไกลแล้วเฉินจึงคลายมือออก
"ฉันใหมดเลย นี่นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย เลิกเรียนแล้วทำไมไม่กลับบ้าน!!"
"ก็ฉันรอกลับกับนายไง...ไปกลับบ้านกันเถอะ!!"
"ฉันกลับเองได้ นายไม่ต้องไปส่งฉันแล้ว และนี่ก็ยังไม่มืดซักหน่อยไม่มีอันตรายอะไรหรอกหน่า!!"
"แล้วใครบอกว่าฉันจะไปส่งนายกัน ฉันจะไปขออยู่ด้วยต่างหากล่ะ"
"อะไรนะ!! นายจะไปอยู่กับฉันที่ห้องของฉันงั้นหรอ?"
"ฉันพูดไม่ชัดตรงไหน?"
"นายไม่มีบ้านอยู่หรือไง!! ฉันไม่สะดวกให้นายอยู่ด้วยหรอกนะ ทำไมนายไม่ไปเช่าที่อื่นอยู่ล่ะ"
"ก็อย่างที่นายรู้นั่นแหละ ฉันเพิ่งย้ายมาที่นี่ แล้วฉันก็ยังไม่รู้จักอะไรที่ไหนเลย ฉันก็เลยต้องไปพักกับนายก่อนไง ไหนบอกว่าถ้ามีอะไรอยากให้นายช่วยก็บอกได้เลยไง นี่ฉันก็บอกอยู่นี่ไงหรือว่านายไม่คิดจะตอบแทนฉันั้แ่แรกอยู่แล้ว?"
"ก็ฉันไม่ได้คิดไงว่าการตอบแทนนาย คือต้องให้นายไปนอนที่ห้องด้วย ถ้านายบอกว่านายยังไม่รู้จักอะไรที่ไหน แล้วเมื่อก่อนนายนอนที่ไหนกันล่ะ"
"ระเบียงห้องนายไง!!"วินใมากเพราะเขาไม่คิดว่าเฉินจะปีนขึ้นไปนอนบนระเบียงของเขาได้ เนื่องด้วยเขาอยู่ชั้นที่ 4 ของหอพักและที่สำคัญทางเดียวเท่านั้นที่จะขึ้นไปนอนบนระเบียงของเขาได้ ก็คือวินต้องเป็คนมาเปิดประตูให้จากด้านหน้าห้องเท่านั้น
"นายจะบ้าหรือไง ฉันอยู่หอพักชั้นที่ 4 นายจะขึ้นไปนอนบนระเบียงห้องของฉันได้ยังไง ก็ในเมื่อ..เมื่อคืนฉันเห็นนายโบกมือให้ฉันแล้วก็เดินจากไปแล้ว!!"
"ใช่..ฉันเดินไปแล้วแต่ก็ไม่ได้มีใครห้ามนิว่าฉันจะเดินกลับมาไม่ได้และที่ฉันขึ้นไปนอนบนระเบียงห้องของนายได้ ต้นไม้ไง..ฉันปีนต้นไม้เก่งนะนายรู้หรือเปล่า อย่าพูดมากน่ะ ฉันอยากอาบน้ำแล้ว รีบกลับห้องกันเถอะ!!" เฉินรีบเดินตรงไปที่หอพักของวินโดยที่ไม่รอให้วินอนุญาตใดๆทั้งสิ้นเพราะเขารู้ดีว่าหอพักของวินนั้นอยู่ที่ไหนทันทีที่เดินมาถึงหน้าหอวินก็สังเกตต้นไม้ที่อยู่หน้าหอมันสูงพอดีกับห้องของเขาจึงทำให้วินไม่แปลกใจอะไรที่เขาจะปีนต้นไม้ขึ้นไปนอนบนระเบียงห้องของวินได้ วินพาเฉินเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเขาพร้อมกับไขกุญแจเข้าไป
"เดี๋ยว!! ก่อนที่นายจะเข้าไปข้างในห้องฉัน ขอให้นายรู้ไว้เลยนะว่านายอยู่ที่นี่ในฐานะผู้อาศัย ห้ามทำอะไรที่มันมากเกินกว่าผู้อาศัยเขาจะทำกัน..เข้าใจไหม?" เฉินไม่ตอบอะไรแล้วเดินกระแทกไหล่ของวินเข้าไปในห้องทันที เขาวางกระเป๋าลงที่เตียงของวินพร้อมกับมองไปรอบๆห้องเพื่อสำรวจทุกอย่างภายในห้อง วินปิดประตูกระแทกอย่างหงุดหงิดพร้อมกับเดินมาต่อว่าเฉินอีกครั้ง
"นี่นายได้ฟังฉันพูดหรือเปล่าเนี่ย!!"
"ฟัง...แต่จะทำตามหรือไม่ทำตามนั้นฉันขอคิดดูก่อนนะ!!"
"แล้วนี่นาจะอยู่กี่วัน แล้วจะย้ายออกไปตอนไหน?"
"อะไรของนายเนี่ย ฉันเพิ่งมาถึงห้องไม่กี่วินาทีเอง จะรีบไล่ฉันไปแล้วหรอ ลืมบุญคุณที่ฉันช่วยชีวิตนายไว้ตั้ง 3 ครั้งแล้วหรอ?"
"ฉันว่าแล้ว..นายจะต้องหวังอะไรจากฉันสักอย่าง ที่แท้ก็เป็พวกทวงบุญคุณนี่เอง ฉันไม่น่าหลงกล พานายมาที่นี่เลย"
"ถึงนายไม่ได้เป็คนพาฉันมาที่นี่ ฉันก็มาที่นี่ได้ด้วยตัวของฉันเอง ผ้าเช็ดตัวนี่ฉันขอยืมของนายก่อนละกันนะ ฉันอยากอาบน้ำแล้ว ส่วนเสื้อผ้าฉันก็ขอยืมของนายก่อนละกันเพราะของฉันมันยังไม่มี!!"
"นายย้ายโรงเรียน ย้ายที่อยู่ภาษาอะไร ไม่มีเสื้อผ้ามาซักชุดเนี้ย!!"
"ก็ฉันรีบนี่ กลัวว่าจะไม่ได้เจอนายไง ฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน ส่วนนายอยากทำอะไรก็ตามสบายนะ"
"ตามสบายงั้นหรอค่ำนั้นมันต้องเป็ชั้นที่บอกนายนี่มันห้องของฉันนะ ไอ้บ้านี่!!ประสาทหลอนรึป่าวเนี้ย" วันนี้เป็วันแรกที่วินจะต้องแชร์ห้องของใช้เสื้อผ้าหรือแม้กระทั่งเตียงนอนให้กับคนคนนึงที่เขาเพิ่งจะรู้จักได้ไม่กี่วันมานี้ แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะรู้จักเขาดีมากเหมือนรู้จักมาั้แ่ชาติปางก่อนเลยก็ว่าได้ วินทำหน้าหงุดหงิดพร้อมกับเก็บของใช้ที่มันดูรกรุงรังเพื่อไม่ให้เฉินมองว่าเขาเป็คนซกมก วินจัดการเก็บขยะและทำความสะอาดห้องพร้อมกับจัดเรียงใหม่ให้เรียบร้อยก่อนที่เฉินจะออกมา วินรู้สึกกระอักกระอ่วนที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่กับเฉินภายในห้องของเขาและไม่รู้ว่านานแค่ไหน มาเอาใจช่วยกันว่าวินจะอดทนได้มากขนาดไหนและเฉินจะกวนอะไรวินอีกติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
14K
