ตอน 9 ปล่อยเ้าไปได้ซะที่ไหน
เสี่ยวหลงตูหิ้วปีกเสี่ยวชิงกลับไป....
"ปะ ปะ ปล่อยนะ ปล่อยสิ " เสี่ยวชิงดื้อดึง
"เ้านายของเขา องค์ชายใหญ่อะไรนั่นนิสัยดีใช้ได้เลยแฮะ แต่ไอ้ลูกน้องนี่แหละน่าหมั่นไส้จริงๆ" เสี่ยวชิงคิดในใจพร้อมมองหน้าหลงตูแบบเคืองๆใจ
"ราชองครักษ์เสี่ยวหลงตูขออภัยที่ฝ่ายในไม่ได้ดูแลจัดแจงความเข้มงวดให้ดี นางจึงหลุดออกไปได้"หัวหน้านางในฝ่ายคัดเลือกสนมเห็นเข้า ถึงกลับร้อนใจวิ่งหน้าตั้งเข้าหาเสี่ยวหลงตูขอโทษขอโพยยกใหญ่
"ที่แท้นางก็เป็สตรีที่เข้ามาคัดเลือกสนมหรอกหรือ ข้าก็นึกว่าเป็นางกำนัลเรือนใดเสียอีกพอดีล่ะ งั้นเ้าก็พานางไป ข้ากำลังคิดอยู่เลยว่จะพานางไปส่งที่ใดได้"เสี่ยวหลงตู ปล่อยให้นางกลับเข้าเรือนนั่น
จ้าวติงอวี่(พระรอง ตำแหน่งเ้ากรมพิธีการ ) ผ่านมาพอดีรีบเข้าเสนอหน้าช่วยเสี่ยวชิงไว้
"เกิดเื่อะไรกันขึ้นถึงขั้นต้องให้ฝ่ายในยุ่งยากถึงมือราชองครักษ์เสี่ยวหลงตู" ติงอวี่เอ่ยถามแสร้งทำเป็มิรู้มิชี้
"ไม่มีอะไรหนักหนานักหรอก ดูแลคนของฝ่ายเ้าให้ดีอย่าให้ต้องมาวิงพล่าน "
"....สตรีนางนี้ ไม่ควรถูกคัดเลือกเป็สนมข้าจะหมายตาเ้าไว้ สตรีมารยาททรามไม่คู่ควรจะปรนนิบัติองค์ชายของข้า"หลงตูกล่าวทิ้งทวนไว้ก่อนเดินจากไปแบบไม่สนใคร
"เ้าไปเถอะ ส่วนแม่นางผู้นี้ข้าจะจัดการนางเอง" ติงอวี่ออกคำสั่งกับหัวหน้านางในฝ่ายคัดเลือกสนมให้กลับเข้าไป
ดังนั้น ใต้ต้นท้อใหญ่นั่น เหลือแค่เสี่ยวชิงกับจ้าวติงอวี่
"สิ่งที่เ้ากำลังกระทำ มันผิดมหันต์มันคือการหลบหนี หากเื่ถึงฝ่าา โทษคือตายสถานเดียวเ้ารู้หรือไม่"ติงอวี่พูดกรอกหูกระซิบกระซาบกับนาง
"หากเ้าไม่ยินยอมที่จะเป็นางสนมล่ะก็เ้าควรใช้วิธีที่แยบยลกว่านี้ หากเ้าสนใจ ข้ามีวิธีช่วยเ้าได้"ติงอวี่พูดต่อรอง ชี้แนะโพรงให้กระรอกน้อยอย่างนาง
"ยังไงหรอ ว่ามาๆๆ" เสี่ยวชิงพยักหน้าหงึกๆ แววตามีความหวัง ดูแล้วช่างน่ารักน่าเอ็นดูหัวใจของจ้าวติงอวี่แทบเหลวละลายเป็น้ำ
"ของสิ่งนี้ เรียกว่าว่านหมา(หมามุ่ย)หากััมัน เ้าจะคัน มีผดผื่นขึ้นเต็มไปหมด แน่นอนว่า ท่าทางแบบนั้นองค์ชายจะไม่เลือกเ้าแน่นอน "
"ห่ะ ทำไมฟังดูน่ากลัวจัง ไม่อ่ะ ไม่เอาด้วยหรอก" เสี่ยวชิงเบือนหน้าหนี
"ช้าก่อนแม่นาง ข้ามียาทารักษาเ้าทนคันตัวแค่ครู่เดียว เพียงแค่ทาของสิ่งนี้อาการคันคายจะหายเป็ปลิดทิ้ง"
"อ่ะ ก็ด้ายยยย จะลองเชื่อดูสักครั้งก็แล้วกัน" เสี่ยวชิงคว้าผ้าขาวห่อนั้นไป
ทั้งสองเดินต้อยๆตามกันเข้าตำหนักที่ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการตรวจร่างกาย
"เอาล่ะ ใกล้ถึงเวลาที่องค์ชายใหญ่จะเข้าเลือกนางสนมด้วยตัวเองแล้วพวกเ้าเตรียมตัวเองให้พร้อม"
"ด้วยเหตุที่ว่าองค์ชายใหญ่ของเราตาสองข้างมืดบอดสนิทมองมิเห็น...ดังนั้นคุณชายของเราจำเป็จะต้องใช้มือััลูบไล้ใบหน้าของพวกเ้าที่ละคน...แต่ทว่าด่านแรกที่จะถูกเลือก ต้องผ่านตาราชองครักษ์เสี่ยวหลงตูเสียก่อน"จ้าวติงอวี่กล่าวแจ้งต่อแม่นางทุกคน
"เ้าค่ะ"สตรีทั้งหลายขานรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง
******************
ณ ตำหนักหย่งเล่อ(ที่พำนักขององค์ชายใหญ่ไฉเจ้อิ)
"องค์ชายขอรับ สาวงามทั้งหมดมาถึงแล้ว" ราชองครักษ์เสี่ยวหลงตูกล่าวรายงานต่อเขา
เจ้อินั่งจิบชาร้อนอย่างสบายใจหลังตำหนักคว้าผ้าขาวบางเส้นเดิมที่ไหวพลิ้วตามแรงลม ผูกคาดมัดรอบดวงตาให้แน่นขึ้น...เขาไม่มีท่าทีรีบร้อนอะไร ปล่อยให้ขบวนสาวงามยืนรอกว่าครึ่งค่อนวันจนปวดเหมื่อย
"องค์ชายขอรับ ขืนให้รอต่อไป พวกนางเกรงว่าจะทนไม่ไหวกันแล้ว"เสี่ยวหลงตูกล่าวแจ้งเหตุการณ์หน้าตำหนักให้ผู้เป็นายทราบ
"หึๆ หากให้อะไรๆมันง่ายดายจนเกินไป เช่นนั้นทุกคนจะรับรู้ถึงความร้ายกาจที่ข้าไฉเจ้อิจงใจป่าวประกาศได้อย่างไร"เจ้อิวางจอกน้ำชาลงข้างหน้าขา ผละตัวลุกขึ้นยืนอย่างสง่า
"แต่เอาเถอะ หากเ้าร้อนใจแทนข้านักข้าจะเห็นแก่เ้า ยอมเคลื่อนตัวออกไปหน้าตำหนักตอนนี้"
"หลงตู... ถึงเวลาเล่นละครฉากใหญ่แล้วรีบมาประคองข้าเถอะ" เจ้อิ กางแขนเตรียมพร้อมแกล้งเป็ชายผู้อ่อนแอไร้ประโยชน์ต่อหน้าผู้คน
****************
"องค์ชายใหญ่เสด็จ" เสียงขานกล่าวแจ้งของจ้าวติงอวี่
เจ้อินั่งประทับบนแท่นไม้ที่แกะสลักเป็ลายพยักขาวเมินมองเอนเอียงชมหน้าสตรีแต่ละนางทั้งที่ตัวเองตาบอด กระทั่งสะดุดเข้ากับเสียวชิง
"นั่นมันนาง.... นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันข้าแทบจะพลิกเมืองหลวงตามหาเ้า แต่วันนี้กลับมาพบอยู่เบื้องหน้าช่างเป็ชะตาฟ้าลิขิตจริงๆ" เจ้อิดีใจมากตื่นตาตื่นใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
"ตะ ตะ แต่ลืมไปว่าข้านั้นต้องแสดงแสร้างเป็คนตามืดบอด จะคว้ามือหานาง เกรงว่าจะไม่เหมาะ"เจ้อิครุ่นคิดในใจ
"ที่เหลือกลับที่กลับทางได้ นางสนมที่ผ่านการคัดเลือกจากข้ามีเพียงสิบนางเท่านั้น" เสี่ยวหลงตูทำการเลือกสนมที่คิดว่าเข้าตาตนหวังให้เจ้อิเลือกสรรอีกครั้งด้วยตนเอง
สาวงามทั้งสิบคน ถูกจัดแจงให้ยืนรออีกฝั่งส่วนสาวงามที่เหลือผู้ไม่ถูกเลือก เตรียมตัวกลับจวนของตนเองได้ในที่สุด
เสี่ยวชิงดีใจ แทบเก็บอาการไม่อยู่ระหว่างที่เข้าแถวอยู่นั้นเธอเองยุกๆยิกๆอยู่ตลอด แสดงอาการอยู่ไม่เป็สุข
"นี่เ้า ทำท่าทีล้อเลียนผู้ใดอยู่หรืออย่างไร" เสี่ยวหลงตูเดินเข้าไปใกล้อีกนิดเพราะนางมีท่าทางผิดสังเกต
"เหอะ ที่แท้ก็เป็นาง แม่นางตัวป่วนข้าหมางใจหมายหัวเ้าไว้แล้ว เสียใจด้วยที่เ้าไม่ถูกเลือก "เสี่ยวหลงตูกล่าวคำเยาะเย้ยเย้อหยันเสี่ยวชิง
จ้าวติงอวี่ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ คอยลุ้นอยู่ตลอด พอรู้ว่านางหลุดไม่ถูกเลือก รู้สึกเบาใจลงอย่างบอกไม่ถูก
เจ้อิที่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่นั่งมองดูนางค่อยๆจากไป ผ่านผ้าขาวบางผืนนั้นที่ปิดตาไว้เขาคิดในใจตลอดว่า จะปล่อยให้นางหลุดมือไปอีกครั้งไม่ได้ท้ายที่สุดไฉเจ้อิทนไม่ได้ ะโเรียกหลงตูเสียงดังกระทั่งทุกคนใสะดุ้งเฮือก หวาดกลัวยำเกรงในความโเี้อำมหิตวิปลาสตามที่ได้รับข่าวสารที่คนลือกันหนาหู
ทุกคนหมอบต่ำ ก้มลงมิด ไม่กล้าแม้แต่สบตา
"เสี่ยว!!หลง!!!ตู!!!" เสียงที่ทุกคนผวาถูกเปล่งออกจากลำคออย่างร้อนแรง
"ขอรับองค์ชาย" เสี่ยวหลงตูสะดุ้งฮึกรีบวิ่งแจ้นเข้าหาเจ้อิ
"เหตุใดเ้าไม่เลือกนางให้ข้า... "เจ้อิกระซิบเบาๆข้างหูหลงตู
"ท่านหมายถึงสตรีนางใดขอรับ หลงตูจะเรียกตัวกลับให้ท่าน"เสียวหลงตูกระซิบกระซาบกลับคืน
"แม่นางที่เ้ายืนคุยเมื่อครู่ นานสองนานรู้หรือไม่ ว่านางคือแม่นางผู้นั้นที่ข้าให้เ้าเฝ้าตามหา"
"ห่ะ... วะ วะ ว่าไงนะขอรับ"เสี่ยวหลงตูแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาไม่คิดว่าคนที่เขาหมายหัวไว้ กลับเป็นางเสียนี่กระไร
"หวานใจที่องค์ชายใหญ่้าที่แท้ก็เป็นาง" หลงตูเดินเกาหัวยิกๆ ด้วยท่าทางมึนงง
"นางสนมที่ถูกเลือกมิใช่ 10 คนแต่เป็ 11 คน!!! แม่นางผู้นั้นโปรดจงก้าวขาออกมายืนอีกฝั่งเสีย" หลงตูชี้นิ้วเรียกเสี่ยวชิงอย่างแน่วแน่
"ห่ะ ฉะ ฉะ ฉันน่ะหรอ " เสี่ยวชิง หันหลังขวับ ชี้นิ้วเล็งใส่หน้าตัวเอง ประมาณว่า ไรนะเมิงหมายถึงกรูหรอ
"เห้ย เป็ไปไม่ได้ เป็ไปได้ไง แต่ฉันเป็ผื่นนะแน่ใจหรอว่าจะเลือก อุส่าอดทนยืนคันอยู่นานสองนาน กลับถูกเลือกซะงั้นเป็คราวซวยของเอ็งแล้วสิเสี่ยวชิงเอ๊ย" เสี่ยวชิงทำสีหน้าไม่พอใจพึมพำๆๆกับตัวเอง
สีหน้าของจ้าวติงอวี่เปลี่ยนสีแทบไม่ทันเมื่อเห็นว่านางในดวงใจถูกเลือกอย่างกะทันหัน ถึงตอนนั้นแล้วเขาเองทำอะไรมิได้มากนัก ยืนกำมือแน่นได้เพียงแต่ภาวนาในใจให้นางหลุดจากรอบสุดท้ายของการคัดเลือก
12K
![[Mpreg] Oh my ghost! How it happened? #ผมท้องกับผี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593854545_38209656.webp)
