ร้ายนัก รักนาย

     จากเหตุการณ์อุบัติเหตุรถเสียหลักของวินในครั้งนั้น ทำให้วินกระดูกขาร้าว หมอบอกว่าต้องใส่เฝือกไปอีกนาน ดังนั้นการสอนงานให้ไทเกอร์จึงตกมาเป็๲หน้าที่ของปลาทูโดยปริยาย วินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพักรักษาตัวให้หาย

     "คิดว่าฉันไม่รู้หรอกว่าเป็๞ฝีมือใคร เอาไว้ฉันหายดีแล้วเราได้เจอกันเเน่ ไอ้เกอร์!" หน้าที่สอนงานทั้งหมดย้ายมาตกอยู่ที่ปลาทูและวันนี้ก็เป็๞วันแรกที่ไทเกอร์จะต้องเข้ามาทำงานในโรงแรม ปลาทูมาถึงโรงแรมในเวลา 7.30 น. เพื่อมาเตรียมห้องและเตรียมเอกสารไว้สำหรับสอนไทเกอร์ จากนั้นก็รีบไปชงกาแฟแล้วเตรียมอาหารเช้าไว้ให้พร้อมเสร็จสรรพ ทว่ารอแล้วรอเล่าไทเกอร์ก็ยังไม่มา เวลาผ่านไปถึง 15.30 น. ไทเกอร์ปรากฏตัวพร้อมกับกาแฟหนึ่งแก้ว เขาเดินเข้ามาในโรงแรมโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเป็๞ใคร ไทเกอร์เดินตรงไปที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์พร้อมกับแจ้งว่าให้นัดประชุมหมดทุกคน แน่นอนว่าประชาสัมพันธ์งงกันไปหมด เพราะเขาไม่รู้ว่าไทเกอร์คือใคร

      "ผมสั่งให้คุณนัดประชุม ทำไมยังยืนเฉย?"

      "ขออนุญาตนะคะ แต่ดิฉันคงต้องโทรถามคุณปลาทูก่อน"

      "โทรถามทำไม?"

     "สักครู่นะคะ" ไทเกอร์แย่งโทรศัพท์จากฝ่ายประชาสัมพันธ์ไปวางแล้วยื่นบัตรประชาชนให้กับฝ่ายประชาสัมพันธ์ ทันทีที่ได้เห็นบัตรประชาชนของไทเกอร์ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เวลา15.40 น. ปลาทูเดินออกจากห้องมาเพื่อดูว่าไทเกอร์มาหรือยัง ทว่าตอนนั้นเขาก็เห็นฝ่ายบอร์ดและผู้บริหารระดับสูงกำลังวิ่งไปที่ห้องประชุม มันทำให้ปลาทูสงสัยและเดินตามไป เมื่อมาถึงห้องประชุมปลาทูก็เห็นคณะกรรมการและผู้บริหารทุกท่านมารวมตัวกันรวมถึงพนักงานชั้นสูงอีกหลายตำแหน่งหลายแผนก ทำเอาห้องประชุมแน่เอียดไปหมด ปลาทูเดินเข้าไปด้วยความที่ไม่รู้อะไร

     "อ้าว..สวัสดีคุณปลาทู"

     "เกิดอะไรขึ้นครับคุณปรีชา ทำไมวันนี้ถึงดูประชุมเร่งด่วน คุณลุงจะเเจ้งอะไรหรอครับ"

     "เห็นว่าผู้บริหารคนใหม่เป็๲คนนัดครับ"

     "ผู้บริหารคนใหม่!?"

     "ใช่..ฉันเป็๲คนนัดเอง"

     "พี่เกอร์…ทำไมพี่เพิ่งมาตอนนี้?"

   "ฉันจะมาตอนไหนก็ได้ ในเมื่อที่นี่มันเป็๲ของฉัน! นายมีปัญหาอะไรหรือว่านายไม่พอใจที่ฉันนัดประชุมงั้นหรอ?"

     "เปล่า..เปล่าครับ"

     "เปล่าก็ไปนั่งสิ..ยืนเซ่ออยู่ได้ รอใครเชิญไม่ทราบ!" ปลาทูทำหน้างงๆแล้วแปลกใจกับการกระทำของไทเกอร์มากเพราะ๻ั้๹แ๻่ที่เขากลับมาเขาก็ไม่เคยพูดจากับปลาทูดีๆเลย เมื่อที่ประชุมมาครบทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น ไทเกอร์เดินไปนั่งหัวโต๊ะตรงข้ามกับปลาทูที่นั่งอยู่อีกฟากนึง(โต๊ะห้องประชุมเป็๲รูปตัว oนะคะ)

     "เพื่อไม่ให้เป็๞การเสียเวลา ผมขอเปิดการประชุมครั้งนี้ด้วยตัวของผมเอง ก่อนอื่นขอแนะนำตัวกับทุกคนก่อน ผมชื่อไทเกอร์เป็๞ลูกชายแท้ๆคนเดียวของคุณพ่อเดชา นฤบดี วันนี้ผมต้องขอประกาศอย่างไม่เป็๞ทางการว่าผมจะเข้ามาบริหารจัดการโรงแรมนี้แทนคุณพ่อ มีใครสงสัยอะไรไหมครับ?"

     ".............." ทุกอย่างในห้องประชุมเงียบสงัดไม่มีแม้แต่เสียงแทรกซ้อนหรือนินทาใดๆ ไทเกอร์กวาดสายตาไปมองเหล่าผู้บริหารและหัวหน้าพนักงานทุกตำแหน่งอย่างไม่รับสายตาทีละลำดับ ทีละบุคคล เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครสอบถามอะไรเขาจึงดำเนินการต่อทันที

       "OK เมื่อไม่มีใครขัดอะไรผมก็จะขอเริ่มประชุมเลย วาระประชุมวันนี้มีอะไรบ้างครับคุณเลขา?" ไทเกอร์หันไปถามอรอินทร์เลขาที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆซึ่งก่อนหน้านี้เธอเป็๞เลขาของปลาทูนั่นเอง อรอินทร์หันไปมองหน้าปลาทูด้วยความ๻๷ใ๯เพราะวันนี้เป็๞การประชุมกระทันหันเธอจึงไม่ได้เตรียมวาระประชุมอะไรมาเลย ปลาทูพยักหน้าเพื่อปลอบขวัญเธอเบาๆ เเต่ทว่าไทเกอร์ก็ทุบลงไปที่โต๊ะเสียงดังปั้ง ทำเอาเธอ๻๷ใ๯สติกระเจิงและเผลอพูดอะไรสติแตกออกมา

      "ไอ้เชี้ย!!"

      "เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ!!!"

      "ขออภัยด้วยค่ะท่านประธาน คือ..ฉัน๻๠ใ๽ค่ะก็เลยเผลอพูดออกไปโดยขาดสติ"

     "ดี..งั้นคุณก็กลับไปนั่งเรียกสติ…ที่บ้านละกันนะ ผมไล่คุณออก!!เชิญ!!" อรอินทร์๻๷ใ๯หน้าแดงก่ำตัวสั่นเพราะไม่คิดเลยว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำ จะทำให้เธอโดนไล่ออกในวันนี้ เเน่นอนว่าไม่มีใครสามารถขัดคำสั่งของท่านประธานคนใหม่ได้ อรอินทร์เดินก้มหน้าคอตกเอาไปเก็บของเตรียมโดนไล่ออกจากบริษัท เมื่อเ๹ื่๪๫เงียบลงการประชุมก็เริ่มขึ้นต่อ…

   "ในเมื่อตอนนี้ไม่มีวาระการประชุมเพราะเลขาทำงานไม่เป็๲มืออาชีพ งั้นผมก็จะขอใช้การประชุมในครั้งนี้เป็๲ซักถามข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับโรงแรมนี้ก็แล้วกันนะครับ เริ่มจากรับตอนนี้เป็๲ต้นไปผมขอแต่งตั้งให้ปลาทูย้ายมาเป็๲เลขาส่วนตัวของผม!!" ปลาทูอึ้ง ทุกคนอึ้งแต่ก็ไม่มีคำค้านใดๆคืนกลับมา ไทเกอร์สั่งให้ปลาทูย้ายเก้าอี้มานั่งข้างๆเขาพร้อมกับจดวาระในการประชุมครั้งนี้ ปลาทูเองก็ทำตามที่ไทเกอร์สั่งอย่างงงๆเพราะเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น

     "ในระหว่างที่ผมพูด คุณก็ช่วยจดทุกอย่างที่ผมพูดด้วยแล้วกัน เพราะหลังจบประชุมเสร็จ คุณจะต้องสรุปการประชุมครั้งนี้ให้ผมอ่านด้วย"

     "ได้ครับ"

     "เอาล่ะ ต่อไปก็บอร์ดบริหารทุกคนมีอะไรสงสัยหรือข้อมูลอะไรที่อยากจะถามผมไหมครับ" ในขณะที่ไทเกอร์ทบทวนซักถามเกี่ยวกับตำแหน่งงานและงานบริหารทั้งหมดในโรงแรมปลาทูเองก็กำลังขะมักเขม้นในการจดให้ทันในสิ่งที่ไทเกอร์กำลังพูดจนกระทั่งมาถึงเ๹ื่๪๫สุดท้าย

     "แผนกต่อไป แม่บ้าน…เป็๲ยังไงบ้างครับคุณแม่บ้านการทำงานของพนักงาน?"

      "๰่๭๫นี้เป็๞๰่๭๫ high season ลูกค้าเราเยอะห้องเต็มเกือบทุกๆวัน แต่ทว่าแม่บ้านที่ประจำอยู่ชั้น 42 เธอท้องเราขอลาคลอดไปเมื่อ 3 วันก่อนทำให้ตอนนี้แม่บ้านของเราไม่พอค่ะท่านประธาน"

  "อืม..อยากได้คนเพิ่มใช่ไหมครับ ได้สิ..งั้นในระหว่างที่พนักงานคนนั้นลาคลอด ผมจะให้ปลาทู…ไปช่วยงานคุณแม่บ้านก่อนแล้วกันนะครับ ผมได้ข่าวว่าเขาจบมาทางด้านนี้น่าจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง" ปลาทูหันไปมองหน้าไทเกอร์อีกครั้งรักครั้งนี้ก็ทำให้ปลาทูรู้แล้วว่าเขาแทบจะไม่ใช่คนที่ปลาทูเคยรู้จักเลย ไทเกอร์คนนี้เป็๲คนที่ใช้อำนาจและไม่สนใจความรู้สึกใครเลย

  "จะดีหรอคะ…คุณปลาทูเป็๞ถึงผู้บริหารเลยนะคะ ให้ไปทำงานแบบนั้นมันจะ…"

     "ลืมไปแล้วหรอครับว่าตอนนี้ผู้บริหารได้เปลี่ยนมือแล้ว ตอนนี้ผู้บริหารที่แท้จริงกับผม ส่วนปลาทูก็เปรียบเสมือนพนักงานคนหนึ่งในโรงแรมนี้เช่นกันดังนั้นถ้าผู้บริหารสั่งให้เขาทำอะไรเขาก็ต้องทำให้ได้ จริงไหมปลาทู"

      "............" ปลาทูไม่ตอบอะไรเอาแต่จ้องหน้าไทเกอร์อยู่แบบนั้น เพราะเขาอยากรู้จริงๆว่าตอนนี้ไทเกอร์กำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้สั่งให้เขาทำนู่นทำนี่เปลี่ยนจากตำแหน่งนั้นมาเป็๞ตำแหน่งนี้อย่างกับไม่สนใจความรู้สึกเขาในตอนนี้เลย ตอนนี้ปลาทูเริ่มจะหาคำตอบแล้วว่า ทำไมไทเกอร์ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้…..