บทที่ 8
ข่าวอุกกาบาต
หลี่ิออกจากบ้านพร้อมข้าวของนิดหน่อย เขาเดินออกไปทางประตูชุมชน เขาพบรถของเขาในช่องจอดด้านซ้าย เปิดประตูและนั่งที่เบาะคนขับ หลังจากสตาร์ทรถหลี่ิก็ลังเลอีกครั้ง
คนคนหนึ่งที่คุ้นเคยและรู้จักกันมา แม้จะไม่ใช่เพื่อนที่คุ้นเคยมาก แต่ก็อาจจะเป็เพราะมีบุคลิกที่ชอบเก็บตัวเหมือนกัน ถึงยังงั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธไปได้อย่างไร
หลังจากทะเลาะกับตัวเองในหัวหลายครั้ง หลี่ิก็ขับรถออกไปจากประตูชุมชนขับตรงไปทางเหนือจากถนนตรงประตูชุมชน หลังจากนั้นเพียงไม่กี่โค้ง เขาก็มาถึงประตูร้านชื่อ ‘ปิ้งย่างบาร์บีคิวบนดาวอังคาร’
ป้ายไฟนีออนยังคงกะพริบและยังมีที่จอดรถมากมายที่ประตู หลี่ิถอยรถของเขาเข้าที่ และเดินไปที่ร้าน ร้านบาร์บีคิวมีสองชั้น ห้องโถงชั้นหนึ่งเต็มเกือบหมด หลี่ิเดินตรงไปที่ชั้นสอง
ทันทีที่เขาขึ้นมาถึงชั้นบน สายตาของหลี่ิก็หันไปที่ที่นั่งริมหน้าต่างทันที ผู้หญิงอายุประมาณ 25 นั่งอยู่ที่นั่นคนเดียวถือแก้วไวน์ ผมของเธอยาวและสวมกางเกงหนังสีดำอยู่ เป็แฟชั่นที่งดงามและเป็ธรรมชาติ
เธอคือเิเหลียนยี่อย่างไม่ต้องสงสัย ที่เธอมักเลือกร้านนี้เพราะเป็ร้านสำหรับงานเลี้ยงของบริษัทบ่อย ๆ หรือแม้จะเป็งานเลี้ยงอาหารค่ำในหมู่เพื่อนก็ตาม
หลี่ิไม่ค่อยชอบสถานที่ที่มีเสียงดังแบบนี้เท่าไหร่ ส่วนใหญ่แล้วเขาเลือกที่จะหาข้ออ้างเพื่อผลัดวันมันออกไปมากกว่า เพราะถึงเขาไปเขาก็ไม่ได้มีความสุขแบบนั้นนัก ไม่ใช่ว่าหลี่ิเ็าอะไร แต่เขาคงชินกับการอยู่คนเดียว ชินกับการอยู่เงียบ ๆ
ฝั่งตรงข้ามของเิเหลียนยี่มีเก้าอี้ว่างอยู่ หลี่ินั่งลงอย่างเงียบ ๆ และมองไปที่โต๊ะ เคบับและบาร์บีคิวทุกชนิดจัดเต็มวางอยู่ทั่วไปหมด ขวดไวน์เปล่าห้าหรือหกขวดวางอยู่ที่มุมหนึ่งใกล้ ๆ สาวคนนั้น
“เอานี่ไปลองก่อนนะ” เิเหลียนยี่ยืนขึ้นอย่างไม่มั่นคง หลังจากคลำที่โต๊ะแล้ว เธอก็หยิบขวดไวน์ขึ้นมาแล้วรินใส่แก้วตรงหน้าของหลี่ิ ไวน์ไหลออกจากขวด ภายใต้แขนที่สั่นเทาเล็กน้อยมันหกลงไปบนโต๊ะนิดหน่อยและกลับไปที่แก้วอีกครั้ง
ในสายตาของหลี่ิดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวนั้นจะช้าลงมากกว่าเดิมสักสิบเท่า หลี่ิรู้สึกว่าเขารอมานานกว่าสิบนาทีแล้ว แต่มันก็แค่ไม่กี่วินาทีราวกับว่าหลี่ิและ เิเหลียนยี้ไม่ใช่คนในโลกเดียวกันเลย
หลี่ิไม่ได้ห้ามอีกฝ่าย เขามองดูขวดไวน์ค่อย ๆ เติมแก้วและหกไปบนโต๊ะ
หลี่ิค่อย ๆ ผลักแก้วไปหน้าและพูดว่า "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อดื่มกับเธอนะ"
จู่ ๆ เิเหลี่ยนยี่ก็วางขวดลงบนโต๊ะมองไปที่หลี่ิด้วยสายตาที่หละหลวม ทันใดนั้นก็ชี้ไปที่หลี่ิและพูดด้วยเสียงดังขึ้น "นายมาทำอะไรที่นี่?"
"โทรศัพท์มือถือของเธออยู่ที่ไหนกันล่ะ ให้ฉันติดต่อแฟนของเธอให้มารับเธอไหม" หลี่ิยืนขึ้นมองไปที่โต๊ะและหยิบโทรศัพท์มือถือสีแดงขึ้นมา
ปฏิกิริยาของเิเหลี่ยนยี่ช้ากว่าที่ควร เธอไม่ได้หยุดยั้งเขาเธอเพียงแค่ยืนขึ้นและนั่งลง เธอยังคงชี้ไปที่หลี่ิและพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า "อ่อออ … ฉันขอให้นายมาเป็คนที่ดื่มไวน์เป็เพื่อนหน่ะ ไม่้าให้นายทำดีกับฉันแบบนั้น ฉันเลิกกับเขาไปแล้วอย่าสร้างปัญหาเลย"
หลี่ิไม่ให้ความสนใจอีกฝ่าย เขาแตะหน้าจอโทรศัพท์มือถือและมันก็สว่างขึ้น พื้นหลังของหน้าจอเป็ภาพศิลปะที่อีกฝ่ายชอบ แต่มันก็ต้องใช้รหัสผ่านเพื่อปลดล็อก
หลี่ิมองไปที่อีกฝ่ายและ้าขอรหัสปลดล็อก แต่เขาก็ยังไม่ได้เปิดปากถาม จู่ ๆ เิเหลียนยี่ก็ยิ้มและพูดว่า "เปิดไม่ได้หรอกโทรศัพท์มือถือของฉัน มีรหัสผ่านอยู่ นายไม่มีทางเอาไปใช้แบบนั้นนะ ฮ่าฮ่า ... "
ด้วยคำพูดเหล่านี้ เิเหลียนยี่หยิบเครื่องดื่มจากปลายโต๊ะอีกด้านหนึ่ง จากนั้นหยิบขวดขึ้นมาและเทมันลงในแก้วต่อไป
ไม่สามารถเปิดโทรศัพท์มือถือได้ หลี่ิวางแผนที่จะคืนโทรศัพท์มือถือให้กับอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามเมื่อหลี่ิพร้อมที่จะคืนโทรศัพท์มือถือไป สมองของเขาก็เต้นรัวราวกับว่าประตูที่เปิดปิดอยู่ในใจของเขา ในเวลานี้ในสายตาของหลี่ิมองโทรศัพท์มือถือไม่ใช่โทรศัพท์มือถืออีกต่อไป แต่เป็เพียงส่วนประกอบอิเล็กทรอนิกส์และข้อมูลภายในนั้น
หลี่ิดึงมือที่ยื่นออกไปกลับมา และโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของเขา นิ้วหัวแม่มือของมือขวาแตะที่หน้าจอ ทันใดนั้นหน้าจอของโทรศัพท์มือถือก็กะพริบและชุดรหัสสุ่มกะพริบ อย่างรวดเร็ว โทรศัพท์มือถือถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ ในเวลาเดียวกันภาพปรากฏบนหน้าจอซึ่งเป็ภาพถ่ายชุดว่ายน้ำของเิเหลียนยี่ก็ปรากฏขึ้นแทน
นี่ไม่ใช่ภาพพื้นหลังของโทรศัพท์มือถือ แต่เป็ภาพจากอัลบั้มภาพของโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่าย จู่ ๆ มันโผล่มาได้ยังไง
ชุดว่ายน้ำสีเขียวผิวขาวและชายหาดด้านหลัง ผู้คนมากหน้าหลายตาอยู่ข้าง ๆ จอ มันดูสวยงามมากทิวทัศน์ด้านหลังเองก็สวยงามมากเช่นกัน
หลี่ิเปลี่ยนใจไปบ้างแล้ว อัลบั้มรูปบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือก็ดับลงโดยอัตโนมัติ ข้อมูลการแชทบันทึกการโทรและข้อมูลอื่น ๆ ของซอฟต์แวร์แชทเริ่มปรากฏบนหน้าจอแทน
ในตอนนี้หลี่ิเข้าใจแล้วว่าเนื้อหาข้างในเป็แบบไหน สิ่งที่เขา้าปรากฏขึ้นในสมองของเขาเองหมดเลย มือของเขาเปรียบเสมือนสายเชื่อมต่อข้อมูลที่เชื่อมต่อสมองกับโทรศัพท์มือถือ สมองสั่งการใด ๆ แล้ว มันก็จะแสดงข้อมูลบนโทรศัพท์มือถือโดยอัตโนมัติ ตราบใดที่ถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ เขาก็แทบจะไม่ต้องออกคำสั่งใด ๆ
นี่คือความสามารถของชีวิตอารยธรรมลำดับที่สามหรอ? แล้วทำไมรูปแรกในมือถือถึงเป็ชุดว่ายน้ำของคนอื่น? เพราะเธอเป็ผู้หญิงหรอ?! โดยไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเลย เขาเปิดเผยแิที่แท้จริงที่สุดของเขาออกมาได้ยังไง! เขาไม่ได้เป็คนลามกแบบนั้นนะ!
ในปัจจุบันหน้าจอของโทรศัพท์มือถือจะแสดงข้อมูลการสนทนาระหว่างอีกฝ่ายและแฟนของเธอบนซอฟต์แวร์แชทตัวหนึ่ง ข้อความเหล่านี้ดูเหมือนจริงมาก แต่เป็เพียงข้อมูล หลังจากนั้นไม่นานหลี่ิก็เข้าใจเหตุผลอย่างถ่องแท้
จากนั้นหน้าจอของโทรศัพท์มือถือก็กะพริบอีกครั้งและมีข้อความใหม่โผล่ออกมา ข้อความดังกล่าวมาจากซอฟต์แวร์แชทเช่นกัน เป็การแชทกลุ่มที่เรียกว่า "กลุ่มแลกเปลี่ยนผู้สนใจดาราศาสตร์" ข้อความที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งคือในคืนวันที่ 13 ตุลาคมอุกกาบาต 2 ลูกตกลงไปในเมือง T ลูกหนึ่งตกลงในูเาทางตอนใต้ของเมือง T ส่วนอีกชิ้นอยู่ในพื้นที่โรงงานทางตอนเหนือของเมือง T
ข้อมูลนี้ดึงดูดความสนใจของหลี่ิทันที เมื่อคืนวันที่ 13 ต.ค. เป็เวลาที่ปรากฏการณ์ฝนดาวตก บนูเาทางตอนใต้ของเมือง T หลี่ิกำลังเฝ้าดูสถานที่ที่ชิ้นส่วนเนบิวลาที่จิติญญาของแฮร์ริสสถิตอยู่ก็ตกลงมา หลี่ิได้รับชิ้นส่วนนี้แล้ว แล้วมันยังมีชิ้นส่วนเนบิวลาที่ตกในพื้นที่โรงงานทางตอนเหนือของเมือง T ด้วยหรือ?
ถ้าเป็เช่นนั้นมีแนวโน้มว่าจะมีพลังของเนบิวลาด้วยแรงของเนบิวลา ที่สามารถบรรลุจุดหมายแล้วเช่นกัน
ข้อมูลนี้สำคัญมาก หลี่ิใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการดำเนินการข้างต้น หลังจากทำเช่นนี้แล้ว หลี่ิก็ล็อคหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเิเหลียนยี่อีกครั้ง และวางมันไว้ที่หน้าโต๊ะของเธอ
“นายไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมฉันถึงเลิกกับเขา” เิเหลียนยี่เงยหัวขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับลืมตาครึ่งหนึ่ง เพื่อมองไปที่หลี่เิด้วยความงุนงง
"เมื่อคืนวันที่ 13 ตุลาคมแฟนของเธอสัญญาว่าจะไปดูฝนดาวตก แต่ต่อมาเขาก็ไม่มาสินะ เื่แบบนี้ เธอก็เลิกกันแฟนของเธอไปเลยหรอ เขาอาจจะทำธุรกิจใหญ่หรืองานยุ่งก็ได้นะ เธอควรจะเข้าใจเขาหรือปล่าว " หลี่ิกล่าวอย่างสบาย ๆ
"ยุ่งเหรอ! นั่นก็แค่ข้อแก้ตัว?! ฉันเห็นด้วยตาตัวเองว่าเขาไปกับกลุ่มเพื่อนของเขา ไม่ว่างก็แย่แล้ว!" เมื่อพูดถึงเื่นี้ เธอก็ยกแก้วขึ้นอีกครั้งและดื่ม มันลงไป
หลี่ิกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "มันเป็เพียงความบันเทิงในที่ทำงานหน่ะ นอกจากนี้เขาก็มาที่สำนักงาน เพื่อรับเธอหรือส่งดอกไม้ให้เธอบ่อย ๆ ... "
"เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน นายรู้ได้อย่างไง ว่าฉันเลิกกับเขาเพราะฝนดาวตก" จู่ๆ เิเหลียนยี่ก็นึกอะไรบางอย่างได้
"ฉัน ... " ใบหน้าของหลี่ิเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ในไม่ช้าเขาก็พูดต่อ "ฉันเดาเอาหน่ะ"
เิเหลียนยี่จ้องมองไปที่หลี่เิสักพัก จากนั้นก็พยักหน้าซ้ำ ๆ ชี้ไปที่ หลี่เิด้วยมือของเธอและพูดว่า
"นายพูดถูก ฉันบอกนายนะหลี่ิ แม้ว่านายจะหน้าตาปานกลางและมีหุ่นที่เข้ารูป ถ้านายทำตัวให้ดูดีขึ้น ฉันเองก็คงอยากเป็แฟนกับนายนะ ยังไงซะเราก็มีงานอดิเรกเหมือนกันแล้วอย่างน้อยก็หนึ่งอย่าง ล่ะนะ!"
ไม่รู้ว่านั้นเป็การพูดตรง ๆ หรือว่าดูเหมือนว่าเธอจะเมามากเกินไปกันแน่ หลี่ิไม่เอะใจอะไรขนาดนั้น ในแง่ของรูปลักษณ์แล้ว หลี่ิไม่มีความมั่นใจในตัวเองมากนัก อย่างไรก็ตามตอนนี้หลี่ิมองคนธรรมดากับสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ไม่ออกแล้ว บางทีเธออาจจะเป็คนโง่เขลาและค่อนข้างน่าสงสารก็ได้!
"สิ่งหนึ่งฉันกล้าที่จะบอกกับนายว่า ผู้จัดการไล่นายออกในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะคุณมาสาย แต่เป็เพราะเธอไม่ชอบนาย นายสามารถพูดได้ว่านายมีความสามารถปานกลางและไม่ชอบอยู่ร่วมกับคนอื่น แม้จะหยาบคายเล็กน้อย แต่เธอดูถูกนายในใจนี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันพูดนะ ผู้จัดการพูดมานานแล้ว และเพื่อนร่วมงานหญิงคนอื่น ๆ ใน บริษัท ก็พูดเช่นกันดังนั้น” เิเหลียนยี่จึงจิบและพูดขณะที่เธอลดระดับเสียงลง
"ฉันไม่คิดแบบนั้นนะ นายเป็เพื่อนกับฉันจริง ๆ ฉันแตกต่างจากยัยพวกนั้นเยอะ ฉันคิดว่าถึงนายจะมีข้อบกพร่องมากมาย แต่นายก็ไม่ได้ไร้ค่าแบบที่พวกเขามอง ในทางดาราศาสตร์แล้วอย่างน้อยเราก็คุยกันได้ล่ะนะ ... " เิเหลียนยี่ก้มศีรษะลงและพูดอย่างนั้นไป ทันใดนั้นที่นั่งตรงข้ามเขาก็ว่างเปล่าและร่างของหลี่ิก็หายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว
"อ๊ะ...อ่าว หายไปไหนแล้ว?" ใบหน้าของเิเหลียนยี่ยุ่งเหยิงไปหมด ในดวงตาที่ขุ่นมัวของเธอทุกอย่างพร่ามัว เธอวางแผนที่จะใช้โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะมือของเธอ อย่างไรก็ตามก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นและเดินออกไปจากโต๊ะ
ในตอนนี้หลี่ิได้เดินออกจากร้านและกลับไปที่รถของเขา หลังจากที่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเขาก็ใช้นิ้วหัวแม่มือแตะหน้าจอเบา ๆ ภาพและคำข้อมูลชุดหนึ่งกะพริบอย่างรวดเร็ว ซอฟต์แวร์ทุกชนิดบนหน้าจอจะเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติและนำเสนอเนื้อหาบางส่วนอย่างรวดเร็วจากนั้นปิดทันที จากนั้นซอฟต์แวร์อื่น ๆ ก็เปิดขึ้นและแสดงข้อมูลรูปภาพและข้อความต่างๆ
กระบวนการทั้งหมดคือการเปิดหน้าต่างป๊อปอัพที่หลากหลายสลับไปมาบนหน้าจอ มีรูปภาพและแฟลชข้อความขึ้นมามากกว่าโหล
อย่างไรก็ตามตราบใดที่ข้อมูลเกี่ยวกับอุกกาบาตตกในเมือง T ปรากฏขึ้นมันจะยังคงอยู่ต่อไปอีกหนึ่งวินาที และข้อมูลในส่วนนี้ยังมาจากหลายช่องทาง เช่น ข่าวท้องถิ่น โพสต์ออนไลน์ วิดีโอออนไลน์ ฯลฯ และ ข้อมูลจากช่องต่าง ๆ ชี้ไปที่ข้อมูลสำคัญของอุกกาบาตในเมือง T
.
หลังจากผ่านไปกว่าสิบวินาทีการสั่นไหวของหน้าจอก็หยุดลงและภาพยังคงอยู่บนหน้าจอของโทรศัพท์มือถือ
[โรงงานเหล็กฮงหลง]]
4K
