บทที่ 8 ์จะทำลายสำนักไท่หัวเราหรือไม่
เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไปพลันทำให้ทุกคนในสำนักไท่หัวตกตะลึงยิ่ง
จากนั้น เ้าสำนักและผู้าุโของสำนักต่างก็รีบเร่งลงมายังตีนเขาเป็ครั้งแรก
“เ้าไม่ต้องเข้าร่วมการประเมินใด ๆ แล้ว เ้าจะกลายเป็ศิษย์ของสำนักไท่หัวอย่างเป็ทางการ และเป็ศิษย์สายตรงของข้าด้วยเช่นกัน!”
เ้าสำนักมองเด็กสาวด้วยความตื่นเต้น และประกาศโดยตรงว่านางเป็ศิษย์สายตรงของเขา
ด้วยขอบเขตของเขาสูงมาก จึงสามารถมองเห็นขอบเขตของเด็กสาวได้อย่างรวดเร็ว
‘การก้าวเข้าสู่ขอบเขตประสานิญญา ด้วยอายุเพียงสิบห้าหรือสิบหกปี ไม่ต้องพูดถึงบูรพาทิศ ต่อให้ทอดมองทั่วทั้งเหยียนโจวก็ยังไม่มีคนเช่นนางด้วยซ้ำ! เด็กคนนี้นับว่าน่าทึ่งโดยแท้!’
“ขอบคุณท่านเ้าสำนัก!”
ดรุณีน้อยตอบอย่างมีความสุข
ได้เป็ลูกศิษย์สายตรงของเ้าสำนัก
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือศิษย์ระดับสูงสุด!
ด้วยพร์ของตนเองแล้ว เดิมทีนางคิดว่าย่อมไม่มีปัญหาในการเข้าร่วมกับสำนักไท่หัว แต่ถึงกระนั้น นางก็ไม่กล้าคิดถึงเื่การเป็ศิษย์สายตรงของเ้าสำนัก
สำนักไท่หัวนั้น
เป็สำนักฝึกตนที่เจริญรุ่งเรืองมากที่สุดแห่งหนึ่งในบูรพาทิศ
อาณาจักรเซี่ย ซึ่งอยู่เื้ันางมีพื้นที่หลายร้อยหลายพันลี้ ซ้ำยังมีผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนในอาณาจักร แต่เมื่อเปรียบเทียบกับสำนักไท่หัวแล้ว กลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!
อีกทั้งแค่การกระทืบเท้าเพียงครั้งเดียว สำนักไท่หัวก็สามารถทำลายอาณาจักรเซี่ยได้แล้ว
ด้วยเหตุนี้การเป็ศิษย์เ้าสำนักจึงนับเป็เกียรติอันสูงส่งจริง ๆ จนนางไม่กล้าแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ!
‘ขอบคุณผู้าุโที่ยิ่งใหญ่!’
นางขอบคุณหลี่จิ่วเต้าอยู่ในใจ หากนางไม่ได้พบเขาโดยบังเอิญ นางจะได้รับเกียรติอย่างที่มีในตอนนี้ได้อย่างไร?
ใช่
นางหาใช่ใครอื่นนอกจากองค์หญิงแห่งอาณาจักรเซี่ย ‘เซี่ยเหยียน’
หลังออกจากเมืองชิงซานแล้ว นางก็มายังูเาไท่หัวเพื่อเข้าร่วมการคัดกรองเบื้องต้น
“เ้าสำนักอะไรกัน เรียกท่านอาจารย์สิ”
เ้าสำนักยิ้มอย่างใจดี
คนหนุ่มสาวทั้งหมดมองไปยังเซี่ยเหยียนด้วยสายตาอิจฉา
การเป็ศิษย์สายตรงของเ้าสำนักในคราวเดียวช่างน่าอิจฉาเสียจริง
อย่างไรก็ตาม อิจฉาก็อยู่ส่วนอิจฉา พวกเขายังชื่นชมเซี่ยเหยียนจากใจจริง
อายุเพียงแค่นี้ก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตขอบเขตประสานิญญาได้แล้ว เพราะอย่างนั้นเซี่ยเหยียนจึงสมควรได้รับมัน!
“ดี ๆ! ให้คนไปเชิญสหายเต๋าทางบูรพาทิศมาเสีย ฮ่า ๆ ข้าอยากให้พวกเขารู้แล้วว่า สำนักไท่หัวของเรารับศิษย์อันน่าทึ่งเข้ามาแล้ว!”
เ้าสำนักเอ่ยอย่างตื่นเต้น
โฮก!
ในเวลาเดียวกัน เสียงคำรามของเสือตัวใหญ่ก็ดังขึ้นจากหุบเขาเขียว ส่งผลให้นกและสัตว์ป่าบนหุบเขาเขียวกระเจิงหนีทันที และก้อนหินก็กลิ้งตกลงมา
“ใครฆ่าบุตรชายข้า”
เสือโคร่งั์หลากสีมองดูซากศพพยัคฆ์หลากสีอีกตัวบนพื้น จิตสังหารอันท่วมท้นพลันพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า
มันดูละม้ายคล้ายพยัคฆ์หลากสีแต่ตัวใหญ่กว่า ร่างของมันราวกับูเาที่บดบังดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ทำใหู้เาและป่าไม้มืดสนิท
ใช่แล้ว
นี่เป็บิดาของพยัคฆ์หลากสีที่ตายไป ซ้ำยังสายเืแท้ ๆ กับพยัคฆ์หลากสีตัวนั้น
หลังจากบุตรของมันตายไปโดยไม่รู้สาเหตุ มันก็ััได้ในทันที
อาศัยความรู้สึกผูกพันทางสายเื ในที่สุดมันก็มาพบที่นี่
“นี่คือดินแดนของสำนักไท่หัว การตายของบุตรชายข้าต้องเกี่ยวข้องกับสำนักไท่หัวเป็แน่!”
มันแผลงฤทธิ์แสง จากนั้นลำแสงสองอันก็ถูกยิงออกไป ผืนพสุธาร้าวในบัดดล ก่อนจะถูกแยกออกเป็หุบเหวลึกขนาดใหญ่สองฟากฝั่ง!
โฮก!
เสียงคำรามดังกึกก้องทั่วน่านฟ้า เนินเขาเขียวสั่นะเืราวแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ นกและสัตว์ป่านับไม่ถ้วนถูกะเิร่างในทันที กลายเป็หมอกเืไปโดยสิ้นเชิง!
พยัคฆ์ตัวใหญ่ะโขึ้นไป พุ่งตรงไปยังยอดเมฆก้าวข้ามระยะทางหลายหมื่นลี้ และมาถึงูเาไท่หัวในที่สุด
แรงกดดันอันหนักอึ้งไหลเอ่อไปทั่วผืนนภา และิญญาชั่วร้ายกระหายเืก็ห่อหุ้มทั้งูเาไท่หัว
เด็กหนุ่มและเด็กสาวที่อยู่กันตรงตีนเขาแทบทนรับไม่ไหว พวกเขาล้มลงกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวยิ่ง!
“เกิดอันใดขึ้น!?”
“เหตุใดจึงมืดเช่นนี้”
พวกเขากลัวเสียจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ซ้ำยังรู้สึกเหมือนวันสิ้นโลกได้มาเยือนพวกเขาแล้ว
“าาพยัคฆ์!”
รูม่านตาของเ้าสำนักสำนักไท่หัวหดลงอย่างกะทันหัน และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อเห็นพยัคฆ์หลากสีอยู่บนยอดเมฆ
นี่คือาาอสูรที่มีชื่อเสียงดุร้ายทางบูรพาทิศ และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถต่อกรกับมันได้ อีกทั้ง มันยังแข็งแกร่งกว่าสำนักไท่หัวของพวกเขา พวกเขาจึงไม่กล้ายั่วยุมัน
“มิใช่ว่าตกตายไปแล้วหรือ”
ใบหน้าของเ้าสำนักเคร่งขรึมเป็อย่างมาก ขณะที่อารมณ์ของเขาก็หนักหน่วงอย่างยิ่ง
าาพยัคฆ์ตนนี้มีข่าวลือว่า อีกฝ่ายได้ถึงขีดจำกัดและตกตายไปนานแล้ว ทว่าเหตุใดมันยังมาปรากฏตัวที่สำนักไท่หัวได้อีก?
โฮก!
บนยอดเมฆ ดวงตาของาาพยัคฆ์จ้องมองลงมาด้วยความเ็า
“เดิมที สำนักไท่หัวกับข้าไม่มีความแค้นต่อกัน แต่เ้าบังอาจสังหารบุตรชายข้า วันนี้ข้าจะล้างแค้น!”
จิตสังหารของมันพลันแผ่ขยายออกไป บ่งบอกว่ามันกำลังจะเริ่มต้นการสังหารในสำนักไท่หัวแล้ว
“เ้ากำลังพูดเื่อันใด ข้าไปฆ่าลูกเ้าตอนไหน”
เ้าสำนักไท่หัวสับสนยิ่งเมื่อได้ยิน
“ยังจะมาเถียงอีก! บุตรแห่งข้าสิ้นลมในเขตสำนักไท่หัว เ้าบังอาจบอกว่าไม่เกี่ยวกับเ้าได้อย่างไร”
าาพยัคฆ์ยังคงพูดต่อไป “เ้าคิดว่าข้าตกตายไปแล้ว ก็เลยไม่มีความกังวลใดจึงสังหารลูกข้ารึ ข้าบอกเลย ใช่ ข้านั้นเคยถึงขีดจำกัด แต่ข้ามีชีวิตรอดและบรรลุขอบเขตได้แล้ว!”
สีหน้าเ้าสำนักเปลี่ยนไปอย่างหนักหลังได้ยินเช่นนั้น
าาพยัคฆ์นั้นรับมือยากเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งเขายังมีศัตรูน้อยมาก ซ้ำแล้วตอนนี้เขายังบรรลุขั้นที่สูงกว่าเดิมไปแล้ว นี่จะต้องรับมือยากกว่าเดิมเป็แน่
เขาต้องระวังให้ดี
มิเช่นนั้น สำนักไท่หัวจะประสบกับหายนะ!
“าาพยัคฆ์โปรดใจเย็นก่อน ข้ารับรองได้ว่าเื่นี้ไม่เกี่ยวข้องกับสำนักไท่หัวของข้า! โปรดให้เวลาเราสักประเดี๋ยว เราจะตรวจสอบเื่นี้อย่างชัดเจนและให้คำอธิบายกับาาพยัคฆ์ได้แน่นอน”
เขาะโด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก หวังว่าาาพยัคฆ์จะให้โอกาสพวกเขา
โฮก!
าาพยัคฆ์คำรามลั่น “ความจริงอะไรเล่า ข้าจะสืบเอง เหตุใดต้องให้เวลาเ้าสืบหา! เมื่อข้าล้มเ้าลง ข้าจะค้นดวงิญญาพวกเ้าทีละคน แล้วความจริงจะเปิดเผยออกมาเอง!”
“ค้นิญญา!?”
ใบหน้าของเ้าสำนักเปลี่ยนเป็ซีดขาว
หากถูกค้นิญญาจริง ิญญาของพวกเขาจะได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง ถึงเวลานั้น ย่อมเป็ไปไม่ได้ที่พวกเขาจะฝึกฝนได้อีก และหากโชคดีหน่อยก็อาจจะไม่กระทบกับสติปัญญามากนัก
าาพยัคฆ์มีเจตนาฆ่าท่วมท้น เสือร้ายที่ตายไปนั้นเป็ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของมัน เช่นนั้น มันจึงไม่คิดปรานีอีก!
ตู้ม!
อากาศพลันะเิออก ฟ้าดินเปลี่ยนสีโดยฉับพลัน จากนั้นมันก็ยกอุ้งเท้าแล้วตบลงมา!
“เปิดเขตแดนพิทักษ์เร็ว!”
เ้าสำนักรีบะโ ผู้าุโที่มีหน้าที่ปกป้องสำนักไม่กล้าแม้แต่จะลังเล รีบเปิดเขตแดนป้องกันโดยไว
พรึ่บ! พรึ่บ!
ม่านแสงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นพร้อมกับกฎวิถีและจังหวะวิถีอันหลากหลาย คลื่นพลังงานครอบคลุมไปทั่วูเาไท่หัว ต้านทานกรงเล็บาาพยัคฆ์ผู้ดุร้ายตบลงมา!
นี่คือเขตแดนพิทักษ์ของสำนักไท่หัวซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยปราชญ์ของสำนักไท่หัว มันทรงพลังเป็อย่างมากจนแม้แต่ขอบเขตปรภพล้ำลึกระดับเก้าก็ยังไม่อาจทำลายมันได้
อย่างไรก็ตาม ภายใต้กรงเล็บของาาพยัคฆ์ เขตแดนพิทักษ์สำนักไท่หัวกลับถูกมันฉีกกระชากดุจกระดาษแผ่นหนึ่งอย่างง่ายดาย!
“มันบรรลุขอบเขตแล้วจริง ๆ!”
ใบหน้าของเ้าสำนักซีดเผือดไร้ซึ่งเืฝาด
เขตแดนพิทักษ์อันทรงพลังนั้นกลับอ่อนแอต่อหน้าาาพยัคฆ์ผู้ดุร้าย ซึ่งสามารถบุกทะลวงได้ในทันที นี่ต้องเป็เพราะมันบรรลุถึงขอบเขตผันอนันต์แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย!
“์จะทำลายสำนักไท่หัวของเราหรือไร”
เขาร้องออกมาด้วยความเศร้าโศกอย่างไม่เต็มใจยิ่ง
การได้ศิษย์ผู้งดงามหาใดเปรียบอย่างเซี่ยเหยียนมา สำนักไท่หัวของพวกเขาถูกกำหนดให้เจริญรุ่งเรือง แต่ก่อนจะรุ่งโรจน์นั้น สำนักไท่หัวของพวกเขากำลังเผชิญกับสถานการณ์เป็ตาย!
ขอบเขตผันอนันต์...ความห่างชั้นนี้มากเกินไป ในบูรพาทิศหาได้มีขอบเขตที่สูงส่งเช่นนี้ไม่ มันจึงนับเป็เื่ยากยิ่งที่สำนักไท่หัวจะรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้!
11K
