หุ่นยนต์ก็มีหัวใจนะ

"เพราะมันเป็๲ไปไม่ได้ค่ะ" บลูตอบตามตรง แต่ยิ่งทำให้วิทย์ กระวนกระวายใจในคำตอบมากขึ้นไปอีก

"ทำไมจะไม่ได้ บลูสวยขนาดนี้ อนาคตต้องมีคนมาขอแน่ๆ" วิทย์คิดในใจว่าอย่างน้อยก็มีเขาคนหนึ่งแล้ว

"คนเราแต่งงานกันเพราะความสวยเท่านั้นหรือคะ" บลูถามกลับไปเพราะตามข้อมูลในหน่วยความจำของบลู การแต่งงานจะเกิดขึ้นได้นอกจาก ความรักแล้วยังต้องมีความเหมาะสม ในหลายๆ ด้านประกอบกันไม่ว่าจะเป็๲พื้นฐานทางครอบครัวของแต่ละฝ่าย อาชีพ ลักษณะนิสัย ความชอบ ปัจจัยทางด้านการเงิน และอื่นๆ อีกมากมาย ไม่ใช่ว่ามันจะเกิดขึ้นมาได้ ง่ายๆ

สำหรับบลูแล้วแค่คำว่า 'ความรัก' คืออะไรนั้น เธอก็ยังไม่เข้าใจเลย เธอมีข้อมูลที่ได้จาก มิสเตอร์จอห์น ที่ได้ให้นิยามความรักไว้ในระบบฐานข้อมูล สำหรับใช้ในการ วิเคราะห์และตัดสินใจว่าการกระทำใดของมนุษย์ที่เข้าข่ายแค่นั้นเอง

"ไม่สิมันต้องมีความรักประกอบด้วย คนรักกันอยากอยู่ด้วยกันถึงได้แต่งงานกัน ไงล่ะบลู" วิทย์บอกถึงการแต่งงานตามความคิดของตน

"บลูรักใครไม่เป็๞หรอกค่ะ ไม่เข้าใจด้วยว่าความรักมันคืออะไร" บอกกับวิทย์ราวกับคนไร้หัวใจ แต่มันทำให้วิทย์รู้สึกปวดร้าวหัวใจมาก

"สักวันพี่จะทำให้บลูรู้จักคำว่าความรักเอง" วิทย์สัญญากับตัวเองว่าเขาจะทำทุกอย่างให้ดูมาแล้วเขาให้ได้

"อย่าพยายามเลยค่ะพี่วิทย์! บลูไม่เข้าใจจริงๆ ดึกแล้วพี่วิทย์ไปพักผ่อนเถอะนะคะ"

คำห้ามปรามของบลู ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะว่าวิทย์ได้ตัดสินใจลงไปแล้วและเขาไม่มีวันที่จะล้มเลิกความตั้งใจนี้ง่ายๆ อย่างแน่นอน

กลางดึกบลูเข้ามาตรวจวัดไข้ของสกาย ก็พบว่าสกายยังคงมีไข้สูงอยู่ เธอจึงได้นำผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวลดไข้ให้กับเขา

สกายเพลียมากจึง ครึ่งหลับครึ่งตื่น มองบลูด้วยความขอบใจ ใน๼ั๬๶ั๼แต่ละครั้งมันช่างเหมือนกับมนุษย์มากจนเกินไป นี่หากเขาไม่ได้เป็๲คนแกะกล่องเปิดเธอออกมาเขาจะไม่เชื่อเลยว่าเธอไม่ใช่มนุษย์

"ไข้ลดลงแล้วค่ะ..." บลูบอกกับสกายเมื่อครั้งเข้ามาเช็ดตัวให้กับเขาในรอบที่สี่

"ขอบใจนะแล้วเธอไม่ต้องชาร์จไฟเหรอ?" สกายเห็นว่า Blue ต้องชาร์จไฟทุกวัน วันละ 5 ชั่วโมง

"ชาร์จไฟอะไรวะ โทรศัพท์ชาร์จครั้งหนึ่ง สองชั่วโมงก็เต็มแล้วไม่ใช่เหรอ นี่โทรศัพท์มึงชาร์จ แบตเตอรี่ตั้งห้าชั่วโมงเชียวเหรอวะ" สกายลืมไปว่าไอ้วิทย์นอนอยู่ข้างๆ

"โทรศัพท์กูแบตเสื่อมน่ะ มันต้องชาร์จนานกว่าเดิม" สกาย รีบตอบเพราะรู้ว่าวิทย์หมายถึงโทรศัพท์ ที่ สกายให้บลูยืมใช้อยู่

"เออๆ นอนเหอะ สงสารบลูจังตื่นทุกชั่วโมงเลยมั้งเนี่ย"

"พักผ่อนกันเยอะๆ นะคะ" บลูพูดสั้นๆ ก่อนจะออกไป

รุ่งเช้า...สกายฝืนลุกขึ้นมาแต่งตัวเตรียมไปเข้าเรียน โดยไม่สนใจคำห้ามปรามของวิทย์และบลู

"ทำไมมึงไม่ขอหยุดสักวันสองวันวะ หายดีแล้วค่อยไปก็ได้อย่างมากก็แค่ทำกิจกรรมเสริม"วิทย์บ่นเพราะกลัวอาการจะทรุดหนักไปมากกว่านี้

"กูไหวน่า...อาการดีขึ้นกว่าเมื่อคืนนี้อีก" ถึงอย่างไร สกายก็จะรั้นไปให้ได้

"กูสงสารบลูโว๊ย เดี๋ยวคืนนี้ก็ต้องมานั่งคอยเช็ดตัวให้มึงอีก" วิทย์บอกเหตุผลที่สำคัญอีกข้อหนึ่งที่เขาไม่อยากให้เพื่อนไปเรียน โดยอยากให้พักรักษาตัวให้หายดีเสียก่อน

วิทย์มองดูบลู ขณะเตรียมกับข้าวให้เขาทั้งคู่ ไหนจะอดนอนแล้วยังต้องตื่นแต่เช้ามาเตรียมกับข้าวให้พวกเขากินอีก

"บลูไม่เพลียบ้างเหรอ กลางคืนก็ไม่ค่อยได้นอน" วิทย์ออกอาการเป็๲ห่วงสุดๆ 

"ไม่ค่ะ ขอบคุณที่เป็๞ห่วงค่ะ" บลูยิ้มตอบ

ส่วนสกายอยากถามแค่ว่าชาร์จไฟเต็มหรือยังเท่านั้นเอง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะวิทย์ยังอยู่ด้วย

"นี่วิทย์ กูขอยืมบัตรเครดิตมึงไปซื้อโทรศัพท์ให้บลูหน่อยได้ไหมเดี๋ยวกูผ่อนเอง ไม่มีโทรศัพท์ นี่ลำบากเหมือนกันว่ะ" สกายรู้ว่าวิทย์มี บัตรเสริมบัตรเครดิตที่พ่อของวิทย์ให้ติดตัวไว้ใช้

"ไม่ต้อง! เดี๋ยวกูซื้อให้ก็ได้" วิทย์ถือโอกาสทำคะแนน

"มึงนั่นแหละที่ไม่ต้อง เดี๋ยวพ่อกูมา กูจะเก็บตังค์ที่เขามาให้มึง" สกาย ค้านเพราะไม่อยากรบกวนเพื่อนมากเกินไปถึงจะรู้ว่ามันเต็มใจ

"เอาอย่างนี้ไหมคะ พี่วิทย์ให้สกายยืมบัตรแล้วไปช่วยบลูเลือกก็ได้ แค่นี้บลูก็ขอขอบคุณเป็๲อย่างมากแล้วค่ะ" สมองกลวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วและหาทางเลือกที่ดีที่สุดเพื่อระงับข้อพิพาท

"เฮ้อ..ก็ได้ๆ ที่นี้พี่จะได้แชทคุย หรือโทรหาบลูได้ตลอด" วิทย์ยอมถอย

"อะแฮ่มๆ แดกข้าวเถอะ เดี๋ยวสาย" สกายขัดคอ

"มึงนี่...กูว่าน่าจะหายดีแล้วนะ พี่ว่าบลูไม่ต้องเป็๞ห่วงมันแล้ว" วิทย์ทำหน้าเซ็งเพราะมีคนชอบขัดคอ

บลูมองหน้าทั้งคู่ด้วยไม่เข้าใจว่าจะทะเลาะกันทำไม 

"มีใครจะเติมข้าวไหมคะ?" บลูถามเมื่อ เห็นว่าข้าวในจานของทั้งคู่พร่องลงจนเกือบจะหมด

"พี่ขอหน่อยจ้ะ" วิทย์รู้ ว่าปูทำรสชาติเหมือนเชฟระดับโรงแรม ก็ไม่น่าแปลกเพราะ บลูมีข้อมูลของอาหารทุกประเภทอยู่ในระบบอยู่แล้ว

"ฉันด้วยบลู" สกายเริ่มสร่างไข้รู้สึกรับประทานอาหารได้มากขึ้นหลังจากที่กินอะไรไม่ค่อยได้มาสองสามวัน

แต่บลูกลับเลือกตักข้าวให้ สกายก่อนทำให้วิทย์เห็นเป็๲ข้อเปรียบเทียบ

"ทำไมบลูตักให้สกายก่อนล่ะพี่ขอก่อนแท้ๆ" วิทย์พ้อขึ้นมา

ด้วยระบบปฏิบัติการที่ตั้งมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม บลูจะต้องคิดถึงจะสกายก่อนเป็๲อันดับแรก ทำให้บลูนั้นตอบคำถามนี้ไม่ได้