แนะนำตัวละครเพิ่มเติม
Name : มิดไนท์ เนโค ฟิลิกซ์ ไทเรลล์
อายุ : 28ปี
อาชีพ : นักปั่นสล็อต
"มึงไปตามน้องสะใภ้กูมาเลยนะไอ้น้องเวร"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
[Daylight Part]
ผมแทบขว้างโทรศัพท์ทิ้งหลังจากที่ได้เห็นข้อความตอบกลับของที่รัก
“ใครก็ได้ที่ไม่ใช่กูงั้นหรอ?”
หึ! ตลกตายห่า
ขณะที่ผมกำลังหัวเสียกับที่รัก ในห้องก็มีไอ้สามคนยกเว้นไอ้ฟาห์ที่บอกว่ามีธุระต้องไปทำ
“ธุระอะไรวะ? เกือบสองทุ่มแล้วยังไม่กลับมาเลย” ผมบ่นเบาๆ กับตัวเอง
ส่วนไอ้สามคนมันก็ร่วมด้วยช่วยกันทำโมเดลของไอ้ทีให้เสร็จ ในระหว่างที่กำลังทำพวกมันก็ไม่วายซุบซิบกันเื่อะไรสักอย่างนี่แหละ ผมฟังไม่ถนัด แต่น่าจะเป็เื่ผู้ชายที่ที่รักอัพลงโซเชียลแน่ๆ
พวกมันมองหน้ากันไปมา ก่อนจะถามกันทางจิตที่ผมก็ไม่รู้มันถามกันว่าอะไรเพราะไม่ได้สนใจแต่ได้ยินรางๆ ประมาณว่า
"ใช่เปล่าวะ" ใช่เหี้.ยอะไรของพวกมึง!
"ทรงผมแม่งคุ้นฉิบหาย คงใช่มั้ง" ทรงเหี้.ยอะไรอีกละ
ผมหงุดหงิดพวกมันไปเรื่อย ก่อนจะมีเสียงเปิดประตูดังขึ้น ตามมาด้วยร่างของผู้ชายคนที่หายหัวไปั้แ่เที่ยง
คนคนนั้นคือไอ้ฟาห์ที่กลับมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงหน่อยๆ ที่ปกคอเสื้อมีรอยลิปสติกติดอยู่
"มึงไปไหนมาวะ" ไอ้คุณเอ่ยถาม
"ก็ไปทำธุระไง" มันตอบอย่างไม่ทำให้คนได้ยินอย่างผมเข้าใจเลยสักนิด
"ธุระเหี้.ยอะไรของมึงมีถึงมีรอยนี้กลับมาได้?" ไอ้ทีถามพร้อมกับเอานิ้วชี้ไปที่รอยดังกล่าวและเหมือนจะกลัวคนอื่นมองไม่เห็นเหมือนตัวเอง มันเลยเอื้อมมือไปดึงปกคอเสื้อของไอ้ฟาห์ให้กางออก
"มึงคงไม่ได้ทำมาใช่มั้ย?" ไอ้ลูซถาม สรุปไอ้สี่ตัวไม่ถึงบาทมันคุยอะไรกันวะ?
ผมเลิกคิดถึงที่รักและเดินกลับเข้ามานั่งร่วมวงกับเพื่อน แต่พอผมมาถึงพวกมันก็หยุดพูดเพราะคุยกันจบแล้วและกำลังตั้งใจทำโมเดลของไอ้ทีต่อ
ระหว่างที่กำลังต่อโมเดลของไอ้ที ผมก็สังเกตเห็นว่าเหมือนไอ้คุนกับไอ้ฟาห์กำลังคุยอะไรบางอย่างผ่านทางสายตา
"พวกมึงจะพูดอะไรก็พูดมาไอ้สัส คุยกันทางสายตาเพื่อ?" ผมถามอย่างหมดความอดทน
"หมดคำถามละ" ไอ้คุนพูดก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทาสีโมเดลต่อไป ส่วนไอ้ฟาห์ก็ตั้งหน้าตั้งตาประกอบชิ้นส่วนเล็กๆ
ก่อนที่สักพักมือถือของมันจะดังขึ้น
"ฮัลโหล.... " มันกดรับสาย ผมแอบได้ยินเสียงผู้ชายคาดว่าพ่อมันน่าจะโทรมา
"ผมทำโมเดลกับเพื่อนอยู่...." มันเงียบไปด้วยเพราะปลายสายน่าจะกำลังพูด
"ครับ"
ติ๊ด!
"พ่อมึงหรอ?" ไอ้คุนถาม
"อืม" ไอ้ฟาห์ตอบสั้นๆ แล้วหันไปสนใจโมเดลที่ทำค้างเอาไว้
ส่วนผมแม้สายตาและมือจะจดจ้องอยู่กับการทำของตกแต่งเล็กๆ แต่หัวกลับคิดถึงภาพที่ที่รักลง แล้วผมก็ดันเอะใจกับเสื้อไอ้ฟาห์เล็กน้อยว่ามันดูคล้ายกับเสื้อของผู้ชายในรูป
“ไม่ใช่มั้ง?” ผมพูดเบาๆ ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปและเลือกที่จะเชื่อว่าคนในรูปไม่ใช่มันอย่างแน่นอน
เพื่อนของผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ
เช้าวันต่อมา
วันนี้เป็วันอาทิตย์ ผมตื่นขึ้นมาท่ามกลางกองโมเดลที่เป็ส่วนประกอบเล็กๆ น้อยๆ จากงานของไอ้ฟาห์ ตอนนี้โมเดลที่เสร็จเรียบร้อยแล้วมีอยู่สองคนคือของไอ้ทีและไอ้ลูซ ส่วนของผมกับไอ้ฟาห์เสร็จไปบ้างแล้ว 40% ของไอ้คุนเหลือแค่ประกอบเข้าด้วยกันก็เป็อันเสร็จ
ผมลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนจะเดินออกมาจากห้องในเวลาแปดโมงเช้า (ตื่นมาทำห่าอะไรก็ไม่รู้) ก็ปรากฏว่าไอ้ฟาห์กับไอ้คุนไม่อยู่ในห้องแล้ว
แค่ไอ้ทีที่นอนหลับเป็ตายอยู่บนโซฟาในสภาพที่ดูไม่ได้
ส่วนไอ้ลูซมันก็นอนหลับอยู่ในห้องกับผม พวกมันสองคนทิ้งโน๊ตไว้ว่าจะออกไปหาซื้ออะไรกิน่เช้าและจะเลยไปทำธุระนิดหน่อย
ผมไม่ได้สนใจอะไร ก้าวเท้าเข้าห้องครัวไปหาอะไรกิน แต่อย่างว่าคนที่หุงแค่ข้าวเป็อย่างผมจะทำอะไรกินได้ ห้องครัวก็นอกจากน้ำอัดลมกับเจลลี่หมีหน้าโง่ ก็แทบไม่มีอะไรแล้ว
ติ๊ง!
สักพักข้อความแจ้งเตือนจากแอพชื่อดังของผมก็เด้งขึ้นมาที่หน้าจอมือถือ พอกดเข้าไปดูก็พบว่าเป็ไอ้คีย์ส่งเื่ที่เราจะต้องไปออกทริปกับเด็กท่องเที่ยวเข้ามาให้คนในห้องอ่าน
สิ่งที่มันส่งเข้ามาคือรายละเอียดเื่สถานที่และกิจกรรมคร่าวๆ รวมทั้งวันเวลาที่จะออกเดินทาง
'ถาปัตย์ ปีสี่
KEY: Sending file
อ่านเอานะพวกมึง กูี้เีอธิบาย
มันส่งมาแค่นั้นก่อนจะหายไป ทำเอาพวกคนในกลุ่มที่กำลังจะอ้าปากด่ายังด่าตามหลังมันไม่ทัน
ผมเปิดดูรายละเอียดข้างในผ่านๆ ตา ก่อนจะพบว่ามันมีกิจกรรมที่น่าสนใจอยู่หนึ่งอย่างและมันก็ทำให้สมองผมคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ผมวางมือถือลงบนเคาน์เตอร์ก่อนจะหันไปมองเศษซากร่างของไอ้ที
ติ๊ง!
ผมเหลือบตามองไปที่แจ้งเตือนบนจอมือถืออีกครั้งและพบว่าครั้งนี้เป็แม่ของผมเองที่ส่งข้อความมาหา
ผมอ่านข้อความที่แม่ส่งมาก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถกระเป๋าตังและเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ไอ้ทีกับไอ้ลูซมันเฝ้าห้องให้
บ้านไทเรลล์
ผมขับรถกลับมาที่บ้าน เนื่องจากแม่ส่งข้อความมาบอกว่ายายคิดถึง และวันนี้เป็วันอาทิตย์ซึ่งเป็วันหยุดพอดี แม่จึงได้อยากนัดรวมครอบครัวมานั่งกินข้าวด้วยกัน
ไม่ใช่ว่าต้องกลับบ้านทุกวันอาทิตย์ แต่แม่บอกแค่ว่าถ้าเรียกก็ให้มาก็ต้องมา
"ไงมึง" เสียงทักทายของไอ้ไนท์หรือมิดไนท์ ไอ้พี่ชายตัวดีของผมดังขึ้น เมื่อผมก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ไอ้ไนท์มันมีอายุเท่ากับไอ้แสงโสมแถมพวกมันยังสนิทกันพอสมควรอีกด้วย ต่างจากผมที่แค่เห็นหน้าก็อยากต่อยมันแล้ว ซึ่งผมก็คิดว่ามันน่าจะคิดเหมือนผมนะ
"อือ" ผมตอบรับมันสั้นๆ แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะอาหาร
หลังจากที่ผมนั่งลงโดยมีไอ้ไนท์ตามมานั่งด้วยได้ไม่ถึงหนึ่งนาที พ่อกับแม่ที่ลงมาพร้อมกันก็นั่งลงประจำที่ ก่อนที่ยายจันทร์ ยายของผมกับมันจะเดินมาตักข้าวให้พวกเราทั้งหมดแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ผม
"เป็ไงบ้างลูก" ยายถามผมพลางลูบหัวผมเบาๆ
"ก็เรื่อยๆ ครับยาย" ผมตอบ แล้วก้มหน้าตักข้าวเข้าปาก
"ท่าทางมึงเหมือนคนอดอยาก หึ!" ไอ้ไนท์แซวผม เมื่อเห็นว่าผมสนใจข้าวมากกว่าทุกครั้ง
"เดี๋ยวจะโดนนะมึง" ผมทำท่าจะยกช้อนส้อมแทงไอ้คนที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นฝั่งตรงข้าม แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะยายเข้ามาห้ามไว้ซะก่อน
"พอๆ อย่าเพิ่งเล่นกันลูก กินข้าวก่อน" ผมคาดโทษมันด้วยการชี้หน้า
"ว่าแต่วันนี้แฟนแกไม่มาหรอ?" พ่อถามถึงที่รัก
พ่อของผมท่านเป็คนที่ไม่ได้อ่อนโยนเท่าไหร่กับลูกตัวเอง ยกเว้นกับที่รัก ที่ผมรู้สึกได้ว่าเวลาพูดกับอีกฝ่ายเสียงของพ่อจะอ่อนลงกว่าตอนที่พูดกับผมและไอ้ไนท์ ซึ่งผมก็ไม่ค่อยเข้าใจทั้งที่พ่อก็ไม่ได้ทำตัวว่าชอบหรือไม่ชอบที่รักเลย
"คุณจะถามทำไม ไม่มาน่ะดีแล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้า" แม่ผมพูดเสียงดุใส่พ่อ
แม่ผมเธอออกอาการอย่างชัดเจนว่าไม่ค่อยปลื้มที่รักเท่าไหร่นัก ั้แ่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ซึ่งผมเองก็ไม่อาจจะรู้ถึงสาเหตุได้ พอถามแม่ก็มักจะพูดว่า
“ผู้หญิงด้วยกันแม่ดูออก”
แต่ผมก็แอบเห็นแม่สอนที่รักทำอาหารนะ แม้ว่าจะสอนไปบ่นไปจนเกือบตีกันในครัวก็เถอะ ดีนะว่ายายผมชอบที่รักและรู้วิธีพูดกับเด็กผู้หญิงเลยสามารถหยุดยัยนั่นได้
"ที่รักไม่ว่างครับ"
"ไม่ว่างหรอ? อืม อาจจะไม่ว่างจริงๆ นั่นแหละ" ไอ้ไนท์พูดขึ้นมาหลังจากที่ผมตอบคำถามของพ่อ มันพูดด้วยรอยยิ้มที่ผมดูก็รู้ว่ามันกำลังกวนตีนผม
"มึงจะพูดอะไร" ผมถามมัน
"เปล่า ไม่มีอะไร" มันยักไหล่ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินข้าว
หลังจากนั้นเราทั้งห้าคนก็ไม่ได้พูดคุยเื่อื่นกันเลย ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวในส่วนของตัวเอง มีบ้างที่คุยกันแต่ก็เป็เื่ของอาหารที่อยู่บนโต๊ะเท่านั้น
เมื่อกินกันจนอิ่มแล้ว แม่กับยายผมก็พากันไปล้างจานชาม ส่วนผม พ่อและไอ้ไนท์พากันมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น พวกเราใช้เวลาอยู่ในห้องนั่งเล่นนั้นนานมากจนกระทั่งแม่กับยายขอตัวไปทำขนม
ไอ้ไนท์กำลังนั่งเล่นไพ่ในเว็บชื่อดัง มันคือเ้าพ่อเสี่ยงโชคที่เสี่ยงกี่ทีแม่งก็ไม่เคยขาดทุน แต่อย่าให้สิ่งที่เห็นนี้มันหลอกคุณได้ล่ะ ไม่งั้นคุณก็อาจจะหมดตัวได้ถ้าไม่เซียนอย่างมัน
พ่อเองก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับใครไม่รู้ ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็ลุงปรีชา เลขาคนสนิทของพ่อที่ตอนนี้บินไปดูงานที่ดูไบให้ล่ะมั้ง
ส่วนผมก็กำลังนั่งไถแอพชื่อดังดูฟรีดใหม่ๆ ที่อาจจะเด้งขึ้นมา
ติ๊ง!
เสียงข้อความโทรศัพท์ผมดังขึ้น
1x/09/20×× 11:55 บช.××9027×× รับเงินโอนจาก ××9099×× 100,000บาท คงเหลือ 2×,3××,600.87บาท
หลังอ่านแจ้งเตือนเสร็จผมก็มองไปทางไอ้ไนท์และพบว่ามันกำลังมองผมอยู่เหมือนกัน
"มึงโอนมาให้กูทำไม?" ผมถามมันด้วยความสงสัย แต่คำตอบของมันก็พาลทำเอาผมอยากถีบฉิบหาย
"โอนเป็ค่าปลอบใจล่วงหน้า เผื่อว่ามึงอาจจะได้ใช้เร็วๆ นี้" มันตอบผมหน้าระรื่น
"ส้นตีนเหอะ"
"ก่อนให้ตีนกู มึงไปดูหน้าโพสต์เมียมึงก่อน" มันบอกผมแล้วก้มหน้าก้มตาปั่นสล็อตของมันต่อไป
"โพสต์เหี้.ยไรวะ" ผมบ่นพึมพำ ก่อนจะกดเสิร์ชชื่อของที่รักขึ้นมาดู
ปรากฏว่าโพสต์ที่ไอ้มิดไนท์มันพูดถึงคือโพสต์ทของที่รักที่ว่า
[callmedarling upload photo] คนตรงนั้นมาเป็กิ๊กกันมั้ยค่ะ อั๊ย~
รูปนี้เป็รูปที่ที่รักอยู่ในห้องอะไรสักอย่างโดยที่บนเตียงมีร่างของใครบางคนนอนอยู่ ซึ่งผมก็เดาไม่ออกว่าใครเพราะเห็นแค่หัวกับโทรศัพท์ของอีกฝ่ายเท่านั้น
“กิ๊กห่าอะไรวะที่รัก!” ผมทักแชทไปหาที่รัก และพิมพ์สิ่งที่คิดออกมา
เดย์ไลท์: คิดจะทำอะไรวะ
ที่รัก: อ้าว!??
สวัสดีค่ะคุณลูกค้า
มีอะไรให้ช่วยคะ?
เดย์ไลท์: กูถาม
ว่ามึงคิดจะทำอะไร?
ที่รัก: ทำอะไร?
อ๋อ ก็หาผัวใหม่ไง
แล้วทักมามีอะไรหรอ
หรือตอนนี้มึงกำลังอยาก
เดย์ไลท์: กวนตีนเหรอ?
ที่รัก: เปล่านี่
ก็แค่เห็นว่าเคยเป็ลูกค้ามาก่อน
ก็เลยถาม
เผื่อลูกค้าเก่าอย่างมึง
อยากกลับมาใช้บริการกูอีก ;p
เดย์ไลท์: บริการอะไรวะ?
ที่รัก: อ้าว!?
พูดเองลืมเองหรอ?
ก็บริการอาบ อบ นวด
แถมด้วยการนาบไง
เดย์ไลท์: มึงกล้านาบคนอื่นหรอรัก!?
ที่รัก: กูต้องใช้ความกล้าด้วยหรอ?
ไม่เห็นรู้เลย?
แต่พอมึงพูดแบบนี้
กูก็แอบลังเลนิดหน่อย
เพราะว่า ตอนนี้
พี่โสมกำลังนอนรอกู...
อยู่บนเตียง
แต่ช่างเถอะ
ยังไงก็ของเคยๆ
น่าจะไม่ต่างกันมาก
แค่นี้ก่อนนะ
พี่โสมเรียกแล้ว
คืนนี้กูน่าจะได้เงินเยอะอยู่
ถ้า้าให้นาบ
เอ๊ย!
นวดเมื่อไหร่
ก็โทรมาได้นะ
กูใช้เบอร์เดิม ;)
บาย~
หลังจากที่รักรัวส่งข้อความมาแบบไม่ให้ผมได้ตอบกลับ ไฟเขียวบนชื่อของเธอก็หายไปทันที ผมเกือบจะปาโทรศัพท์ลงพื้นให้แม่งแตกไปเลย แต่ก็ต้องระงับความโมโหไว้ก่อน
เหอะ! นาบหรอ? ไอ้แสงโสมหรอ? หึ! กล้ามากนะที่รัก กล้ามากที่คิดทำแบบนี้
ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่น แต่ก่อนที่ผมจะได้คิดทำอะไรเสียงของไอ้ไนท์ก็ดังแทรกขึ้นมา
"พ่อ ผมว่าพ่อไม่น่าจะได้ที่รักเป็สะใภ้เล็กละ"
"ทำไมวะ" พ่อผมถาม
"พ่อดูนี่" ไอ้ไนท์ขยับมานั่งใกล้ๆ กับพ่อ ก่อนยื่นแท็บเล็ตมันไปตรงหน้า
"พ่อก็ดูดิ ตอนนี้ว่าที่น้องสะใภ้ผมกำลังจีบไอ้แสงโสม ลูกลุงสิงห์อยู่" มันฟ้องพ่อก่อนจะหันมายักคิ้วกวนตีนให้ผม ทำเอาตีนผมกระตุกแปลกๆ
พอจบคำพูดของไอ้ไนท์พ่อก็เงยหน้าขึ้นมามองผมที่นั่งอยู่ไม่ไกล
"พ่อมองผมทำไม" ผมถามอย่างหวาดระแวง
"ในเมื่อตอนนี้แกโสด ดังนั้นแกก็ไปดูตัวกับลูกสาวเพื่อนฉันซะ" จบคำพูดพ่อก็เดินจากไป เหลือทิ้งไว้แต่ไอ้ไนท์กับผม
แต่ก่อนที่มันจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา เสียงของพ่อก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
"แกด้วยมิดไนท์"
เปรี้ยง!!
เสียงฟ้าผ่าที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนดังขึ้นก้องหูของผมกับมัน
ไอ้ไนท์วางแท็บเล็ตลงอย่างแรงก่อนจะมาวิ่งไล่เตะผมไปทั่วบ้าน ปากก็ะโว่าผมไม่หยุด
"มึงรีบไปง้อว่าที่น้องสะใภ้กูเดี๋ยวนี้เลยไอ้น้องเหี้.ย!!"
"อ้าว! ทำไมมาลงที่กูวะ??" ผมถามมันอย่างงงๆ ทั้งที่เท้าก็ยังวิ่งหนีมันไม่หยุด
"เพราะตอนนี้มึงโสดเหมือนกูไง มึงเลียนแบบกู!!"
"มึงอายุจะสามสิบแล้วยังจะมีความคิดปัญญาอ่อนอยู่อีกหรอไง!"
"ไม่ต้องมายุ่งกับความคิดกู มึงเอาเวลาไปคิดง้อเมียมึงโน้น ถ้ายังคิดหาทางไม่ได้ มึงโดนกูอายัดบัญชีแน่!!" พูดจบมันก็ขว้างสลีปเปอร์ที่ใส่อยู่มาทางผม
แป๊ะ!
ไอ้นี่ก็ขว้างแม่นฉิบหาย ขว้างทีเดียวมาแปะอยู่กลางหัวผมเลย
"ไอ้พี่เหี้.ย!!!"
จากนั้นผมกับมันก็วิ่งปารองเท้าใส่กันทั่วบ้าน จนสุดท้ายก็โดนแม่ด่าแล้วไล่เราสองคนให้มานั่งคลุกเข่าอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านแทน
"เพราะมึงไอ้สัส!" แต่ก็ไม่วายทะเลาะกันอยู่ดี จนพ่อทนไม่ไหวต้องเดินออกมาสั่งให้พวกผมสองคนไปทำท่าแฮนสแตน (หกสูง) อยู่คนละฝั่งในสวนของแม่แทน แต่ก็ไม่วายทะเลาะกันเหมือนเดิม
“เพราะมึงนั่นแหละไอ้ไนท์” ถึงตัวอยู่ไกล แต่เสียงไปถึงแน่นอน
727
