[ติ๊ง! แจ้งเตือนเวลาเที่ยงคืนตรง ร้านค้าได้รีเฟรชไอเทมใหม่แล้ว!]
หลี่เหวยเต๋อวางตำราคาถาที่พรางตัวเป็หนังสือเื่ 'โอลิเวอร์ ทวิสต์' ลง ก่อนจะเรียกหน้าต่างร้านค้าของระบบขึ้นมา
[ไอเทม 1: ยาฟื้นฟูกำลัง 50ml (ยังไม่ล็อก) - 5 แต้มคุณธรรม]
[ไอเทม 2: ยาเสริมความจำขั้นสูง (ยังไม่ล็อก) - 100 แต้มคุณธรรม]
[เวลานับถอยหลังการรีเฟรช: 23 ชั่วโมง 59 นาที 30 วินาที]
[แต้มคุณธรรมคงเหลือ: 165 แต้ม]
[ความสำเร็จจอมมาร: ยังไม่บรรลุ]
เมื่อมองแวบแรก ไอเทมทั้งสองอย่างนี้ดูค่อนข้างธรรมดา
หลี่เหวยเต๋อลองเปิดดูคำอธิบายของไอเทมทั้งสองอย่างคร่าวๆ
[ยาฟื้นฟูกำลัง: ยาฟื้นฟูกำลังที่ผลิตโดยระบบ เพียง 50ml ก็สามารถทำให้ผู้ใช้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า ไม่ง่วงซึมได้นานถึง 48 ชั่วโมง (คำแนะนำ: ควรใช้ในปริมาณที่เหมาะสม การใช้มากเกินไปจะส่งผลข้างเคียงทำให้นอนหลับไม่หยุด หากเกิดผลข้างเคียงขึ้นแล้ว ขอให้รีบไปยังโรงพยาบาลวิเศษเซนต์มังโกเพื่อผู้ป่วยและาเ็โดยเร็วที่สุดใน่เวลาสั้นๆ ที่ยังตื่นอยู่)]
นี่มันก็แค่กาแฟเวอร์ชันอัปเกรดนี่... หลี่เหวยเต๋อมองยาฟื้นฟูกำลังในหน้าต่างร้านค้าแล้วรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
กาแฟอะไรพวกนี้ สมัยก่อนเพื่อที่จะทำงาน เขาก็ดื่มไปไม่ใช่น้อย...
จากนั้น หลี่เหวยเต๋อก็หันไปมองไอเทมชิ้นที่สอง
เขาสังเกตเห็นอย่างเฉียบคมว่าไอเทมชิ้นที่สองนี้ แม้ชื่อจะบอกว่าเป็ยาเหมือนกัน แต่กลับไม่ได้ระบุปริมาณไว้เหมือนยาฟื้นฟูกำลัง
[ยาเสริมความจำขั้นสูง: ไอเทมพิเศษเฉพาะของระบบ หลังจากใช้แล้วจะช่วยเพิ่มความสามารถในการจดจำของผู้ใช้อย่างมหาศาล และผลของยาจะเป็แบบถาวร]
แม้คำอธิบายจะสั้นและห้วน แต่ดวงตาของหลี่เหวยเต๋อกลับเป็ประกายขึ้นมาทันที
ความสามารถในการจดจำเป็หนึ่งในพื้นฐานที่สำคัญที่สุดของการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ การมีความจำที่ดีจะช่วยได้มหาศาลไม่ว่าจะในการเรียนหรือการวิจัย!
ยิ่งไปกว่านั้น ผลของยายังเป็แบบถาวรอีกด้วย!
แม้จะไม่รู้ว่า "เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล" นั้นหมายถึงมากแค่ไหน แต่หลี่เหวยเต๋อก็ตัดสินใจใช้ 100 แต้มคุณธรรมซื้อมันมาโดยไม่ลังเล
พูดถึงแต้มคุณธรรม 165 แต้มนี้...
แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมยิ่งเขาขยี้ทอมหนักเท่าไหร่ แต้มคุณธรรมที่ได้ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น แต่ก็ต้องขอขอบคุณการอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัวของคุณริดเดิ้ลจริงๆ
ไม่อย่างนั้น ยาเสริมความจำนี้คงทำได้แค่ล็อกไว้ก่อน
หลี่เหวยเต๋อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคยในฝ่ามืออีกครั้ง จากนั้นขวดแก้วใสเล็กๆ ใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา
หลี่เหวยเต๋อดึงจุกไม้ออกแล้วลองดมดู มันไร้สีไร้กลิ่น ไม่ต่างจากน้ำเปล่าธรรมดา...
โดยไม่รอช้า หลี่เหวยเต๋อก็เงยคอขึ้นแล้วเทยาในขวดทั้งหมดเข้าปาก
หลี่เหวยเต๋อขยับปากชิมดู... โอเค รสชาติก็เหมือนน้ำกลั่น คือไม่มีรสชาติใดๆ เลย
ในขณะนั้นเอง ขวดแก้วในมือของเขาก็สลายกลายเป็ละอองแสงหายไป ราวกับถูกระบบเรียกเก็บคืน
หลี่เหวยเต๋อลองสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างละเอียด แต่กลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ราวกับว่ายาที่เพิ่งดื่มเข้าไปเมื่อครู่เป็เพียงน้ำเปล่าจริงๆ
หลี่เหวยเต๋อรู้สึกสงสัยเล็กน้อย หลังจากรออีกครู่หนึ่ง เขาก็หยิบตำราคาถาขึ้นมาแล้วเปิดไปยังหน้าที่ตัวเองยังไม่เคยอ่าน ก่อนจะกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว
หลังจากอ่านผ่านๆ เหมือนม้าชมดอกไม้จบลง ในที่สุดหลี่เหวยเต๋อก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง...
เพียงแค่อ่านอย่างคร่าวๆ ไปแค่รอบเดียว ยังไม่ทันได้เริ่มทำความเข้าใจเนื้อหาด้วยซ้ำ แต่ตัวอักษรและภาพประกอบเ่าั้กลับถูกประทับลงในสมองของเขาราวกับภาพถ่าย!
ราวกับว่าเขาได้อ่านและท่องจำมันซ้ำๆ มาแล้วหลายรอบ
ยาเสริมความจำขั้นสูงนี้ ให้ผลดีเกินกว่าที่หลี่เหวยเต๋อคาดไว้มาก หลังจากที่ความจำของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับความสามารถในการจดจำทุกอย่างที่ผ่านตามาด้วย!
หลี่เหวยเต๋ออารมณ์ดีมาก แต้มคุณธรรม 100 แต้มนี้เรียกได้ว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง!
เขาขอบคุณทอมผู้มีคุณูปการอันใหญ่หลวงต่อเื่นี้ในใจอีกครั้ง...
จากนั้น หลี่เหวยเต๋อก็ซื้อยาฟื้นฟูกำลังขวดนั้นมาด้วย ก่อนจะเปิดพรมแล้วงัดแผ่นกระเบื้องปูพื้นขึ้นมาหนึ่งแผ่น แล้วเอายาขวดนั้นใส่เข้าไป
ในช่องเก็บของชั่วคราวนี้ ยังมีขวดน้ำสกัดจากดิเทนนี่ที่เขาซื้อไว้ก่อนหน้านี้วางอยู่ด้วย
หลังจากซ่อนยาเรียบร้อยแล้ว หลี่เหวยเต๋อก็มองดูแต้มคุณธรรมที่เหลืออยู่เพียง 60 แต้ม
แม้ว่าทอมจะเป็เครื่องมือปั๊มแต้มคุณธรรมที่ดีมาก แต่การจะรีดขนแกะจากเขาอยู่ตลอดก็ยังช้าเกินไปหน่อย
หลี่เหวยเต๋อตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะลองหาวิธีอื่นในการหาแต้มคุณธรรมดู
ส่วนคืนนี้...
หลังจากมองเตียงเหล็กที่เย็นเฉียบและแข็งกระด้างแล้ว หลี่เหวยเต๋อก็ตัดสินใจเปิดพรม งัดแผ่นกระเบื้องขึ้นมาอีกครั้ง แล้วหยิบยาฟื้นฟูกำลังออกมา
'ชีวิตนี้มีไว้ใช้ จะรีบนอนไปใย เดี๋ยวตายไปก็ได้นอนยาว...'
ในเมื่อมีความสามารถในการจดจำทุกอย่างที่ผ่านตา แถมยังมี "ซูเปอร์กาแฟ" คอยสนับสนุนอีก ถ้ายังไม่ขยันเรียนให้เต็มที่ แล้วจะตอบแทนการอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัวของสหายริดเดิ้ลได้อย่างไรกัน?
...
เวลาผ่านไปในพริบตาหลายวัน
บ่ายวันหนึ่ง
"ก๊อกๆๆ..."
เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่ประตูใหญ่ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซึ่งปิดสนิทอยู่
แอลลี่รีบวางถาดที่ใส่ขวดไอโอดีนลง แล้ววิ่งไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว
ที่หน้าประตูมีชายร่างสูงโปร่งท่าทางเหนื่อยล้าเล็กน้อยยืนอยู่
เขาสวมชุดผ้ากำมะหยี่สีม่วงเข้มที่ดูหรูหรา ซึ่งดูแปลกประหลาดมาก
ผมและเคราของเขาเป็สีน้ำตาลแดง แม้การแต่งกายจะดูพิลึก แต่บุคลิกของเขากลับดูดีมาก
'ต้องเป็ทนายหรือศาสตราจารย์อะไรทำนองนี้แน่ๆ...' แอลลี่คิดในใจ
ชายร่างสูงโปร่งยิ้มอย่างเป็มิตร "สวัสดีตอนบ่าย ผมมีนัดกับคุณนายโคล ผมเข้าใจว่าเธอเป็ผู้ดูแลของที่นี่"
"โอ้... กรุณารอสักครู่นะคะ" แอลลี่หันหลังกลับไปแล้วะโเสียงดัง "คุณนายโคลคะ..."
มีเสียงะโตอบกลับมาจากที่ไกลๆ แอลลี่จึงหันกลับมาพูดกับชายร่างสูงโปร่ง "เชิญข้างในเลยค่ะ เดี๋ยวเธอก็มาแล้ว"
ชายร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในโถงทางเดินที่ปูด้วยกระเบื้องสีขาวดำ เขามองไปรอบๆ อย่างเงียบๆ
โดยรวมแล้วที่นี่ดูทรุดโทรมมาก เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่สู้ดีนัก
แต่สภาพแวดล้อมที่ทรุดโทรมเช่นนี้กลับถูกดูแลจนสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่น เห็นได้ชัดว่าผู้ดูแลที่นี่มีความรับผิดชอบสูงมากจริงๆ
ยังไม่ทันที่ประตูใหญ่จะปิดสนิทดี คุณนายโคลก็เดินมาอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า
ขณะที่เดินมาหาชายร่างสูงโปร่ง เธอก็ยังคงพูดกับเด็กสาวอีกคนที่สวมผ้ากันเปื้อนอย่างร้อนรน
"...แล้วก็เอาไอโอดีนขวดนี้ไปให้มาร์ธาที่ชั้นบนด้วย บิลลี่ สตั๊บบ์สกำลังแกะสะเก็ดแผลตัวเองอยู่ แล้วก็อีริค วิลลีย์อีกคน ผ้าปูที่นอนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่ยังไงก็ต้องจัดการเื่อีสุกอีใสก่อนเป็อันดับแรก..."
คุณนายโคลยังพูดไม่ทันจบก็เห็นชายร่างสูงโปร่งที่อยู่ตรงหน้า พูดตามตรง การแต่งกายที่แปลกประหลาดของผู้ชายคนนี้ทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย
"สวัสดีตอนบ่ายครับ" ชายร่างสูงโปร่งยื่นมือออกมา "ผมชื่อ อัลบัส ดัมเบิลดอร์ ผมได้เขียนจดหมายนัดหมายมาถึงคุณ และคุณก็ได้กรุณาเชิญผมมาที่นี่ในวันนี้"
คุณนายโคลมีสีหน้างุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "โอ้... ใช่ มีนัดแบบนั้นจริงๆ ด้วย... อืม เอาเป็ว่า ไปคุยกันที่ห้องทำงานของฉันดีกว่าค่ะ"
ดัมเบิลดอร์ยังคงยิ้มอย่างสุภาพ เดินตามหลังคุณนายโคลไปอย่างเรียบร้อย
ตรงหัวมุมบันได หลี่เหวยเต๋อมองแผ่นหลังของดัมเบิลดอร์พลางยิ้มออกมา
ในที่สุดดัมเบิลดอร์ก็มา!
แม้ว่าดัมเบิลดอร์ในตอนนี้จะยังหนุ่ม แต่ภาพลักษณ์และบุคลิกที่เป็เอกลักษณ์นี้ก็ทำให้หลี่เหวยเต๋อจำเขาได้อย่างง่ายดาย
เพราะใน่เวลานี้ สถานที่แห่งนี้ ชายร่างสูงโปร่ง จมูกเบี้ยว ดวงตาสีฟ้า ที่มาเยี่ยมคุณนายโคล นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีก
ข้างๆ หลี่เหวยเต๋อ ทอมกำลังถือผ้าขี้ริ้วเก่าๆ เช็ดราวบันไดด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ
ภาพลักษณ์ที่แปลกประหลาดของดัมเบิลดอร์ก็ดึงดูดความสนใจของเขาในทันที
"นั่นใครน่ะ? สีเสื้อผ้าน่ารังเกียจชะมัด... จมูกของเขาเคยโดนใครต่อยหักมารึไง?"
(จบตอน)
#ถ้าชอบกดใจ ถ้าถูกใจให้กดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์
173
