บุบผาในม่านหมอก

เมื่อถึงเวลาที่ท่านประมุขกำหนดเอาไว้ สามวันต่อมากลุ่มคนที่ได้รับมอบหมายให้มาสร้างบ้านในหุบเขาพิษก็เดินทางมาถึงจุดนัดพบโดยพร้อมเพรียงกัน พวกเขารออยู่ไม่นานนักเพียง เว่ยหานฟงก็ปรากฏตัวขึ้น

"คารวะท่านประมุขขอรับ/เ๽้าค่ะ"

สมาชิกพรรคพยัคฆ์ทมิฬที่มาทั้งหมด่ กล่าวขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน พร้อมกับคารวะทานประมุขอย่างนอบน้อมที่สุดที่จะทำได้

"ได้ของที่สั่งมาครบแล้วใช่ไหม?"

เว่ยหานฟงกวาดสายตา มองสิ่งของที่อยู่ด้านหน้า ที่มีกล่องวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดจึงถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ หลายวันมานี้หวังลี่เหยาต้องลำบากมาหลายคืนแล้วเขาเองก็สงสารนาง แต่ก็ไม่อยากให้นางรู้ความจริงว่าเขามีที่พักที่อื่น นอกจากบ้านพักหลังนั้น ถ้าหากเขาบอกความจริงไปเขาคงจะไม่ได้อยู่กับนางแน่นอน

ถึงแม้จะสงสารนางมากแต่ลึกๆเขาก็มีความสุขที่ได้อยู่ข้างๆนางได้กอดนางจนกระทั่งหลับไปพร้อมกัน นึกถึงตอนแรกนางไม่ยินยอมนักแต่เป็๲เพราะอากาศที่เริ่มหนาวเย็นมากขึ้น พอดึกลงเรื่อยๆนางก็กลิ้งมานอนซบหาไออุ่นจากอ้อมกอดของเขาทุกวัน

"ครบตามที่ท่านประมุขสั่งทุกอย่างขอรับ"ผู้เฒ่าเห่อรายงานของที่ซื้อมาให้ประมุขหนุ่มทราบอย่างละเอียด

"ดีมาก เ๽้าเอายานี้ไปแจกจ่ายทุกคนก่อนลงไปที่หุบเขาพิษก่อน ยาเม็ดนี้จะอยู่ได้แค่เพียงสิบสองชั่วยามเท่านั้น หากอยู่นานกว่านั้นโดยไม่รับยาเพิ่มพิษก็จะกระจายไปทั่วร่างภายในสองเค่อ หากไม่ได้ยาถอนพิษเ๣ื๵๪จะใหลออกมาทั้งเจ็ดทวารจนตายในที่สุด"

เว่ยหานฟงยื่นขวดยาให้ผู้เฒ่าเก่อนำไปแจกจ่ายทุกคนได้กินเพื่อป้องกันพิษที่เกิดขึ้นจากหมอกพิษด้านล่างของหุบเขา

"ขอบพระคุณท่านประมุขขอรับ"

เว่ยหานฟงกวาดสายตาคมกริบมองไปที่กลุ่คนหนึ่งหมื่นคนที่ผู้เฒ่าเก่อคัดมาเพื่อฝึกวิชาเอาไว้ปกป้องหวังลี่เหยาก่อนจะใช้พลังปราณเปล่งเสียงให้ได้ยินกันทุกคน

"ส่วนคนที่จะมาฝึกวิชาเพิ่มเติมไปอยู่รวมตัวกับชิงสือชิงไห่ก่อน หลังจากเสร็จสิ้นธุระข้างล่างข้าจะกลับมาบนนี้อีกครั้ง"

หลังจากกินยาต้านพิษแล้ว สมาชิกทั้งหมดที่มีหน้าที่สร้างบ้านกับขนย้ายสิ่งของก็เดินทางลงไปที่ด้านล่างของหุบเขาพิษ

ทันใดนั้นก็ปรากฎร่างของโฉมงามที่งดงามราวเทพธิดา ภาพเบื้องหน้าที่เห็นคือหญิงสาวรูปร่างบอบบาง เส้นผมดำขลับทิ้งตัวโบกไปมาใบหน้าเรียวเล็กได้รูป คิ้วเรียวรับกับดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ จมูกโด่งเล็กริมฝีปากบางได้รูปสวยสีแดงระเรื่อดั่งผลอิงเถา (เชอรี่) สองแก้มอมชมพูเหมือนผลผิงกั่ว (แอปเปิ้ล) ผิวขาวอมชมพูเปล่งประกายเมื่อยามต้องแสงเพียงแต่ชุดที่นางใส่ดูเหมือนจะเก่าไปบ้าง แต่ไม่อาจข่มความงามที่นางมีได้เลย เป็๲เพราะว่านางงดงามขนาดนี้นี่เองท่านประมุขที่แสนจะเ๾็๲๰าถึงยอมละลายเพราะนาง

ทั้งหมดจ้องมองไปที่ร่างงามแต่แล้วลมหายใจสะดุดลงจนกระทั่งรู้สึกถึงพลังปราณแผ่ซ่านออกมาจากร่างของท่านประมุข รังสีสังหารแจ้งเตือนให้พวกเขาก้มหน้าเก็บสายตาตัวเองลงทั้งหมด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองไปที่ร่างงามตรงหน้าอีกเลย ผู้เฒ่าเก่อตั้งสติได้ก่อนใครรีบเอ่ยนำ

"คารวะฮูหยิน ขอรับ" ทุกคนรีบทำความเคารพนางทันที

เว่ยหานฟงยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ คลายพลังปราณลงทันทีอย่างพอใจที่ทุกคนเรียกนางว่าฮูหยิน

ด้านหวังลี่เหยาพอได้ยินคำว่าถึงกับคิ้วกระตุก อะไรคือคารวะฮูหยิน?เว่ยหานฟงไปพูดอะไรกันแน่? ทำไมพวกเขาถึงเรียกนางว่าฮูหยิน

หลังจากที่นางกลับมาจากอาบน้ำก็ได้ยินเสียงคนมามากมายจึงได้เดินออกมาดู ก็พบว่ามีคนมาจากไหนไม่รู้ เยอะแยะเต็มไปหมด มองคร่าวๆแล้วก็น่าจะเกือบร้อยคน ไหนจะของที่พวกเขาพากันแบกมาหลายหีบ วางไว้เต็มหน้าบ้านพักจนแทบไม่มีที่จะเดิน เมื่อเห็นว่านางทำสีหน้างุนงง เว่ยหานฟงก็เดินมาจับมือนาง ร่างสูงก้มหน้าลงพูดกับนางเบาๆอย่างอ่อนโยน

"เหยาเอ๋อร์พี่เอาของที่เ๽้าขอมาให้อย่างไรเล่า เ๽้ามาดูเถิดว่าถูกใจเ๽้าหรือไม่"

ชายหนุ่มเอ่ยกับนางอย่างอ่อนโยนมือหนากุมมือเล็กบอบบางของนางเพื่อพาไปตรวจดูสิ่งของที่อยู่เบื้องหน้า

๼๥๱๱๦์~นี่พวกเขาไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่ สาบานนะว่าที่เห็นเป็๲จักรพรรดิปีศาจตัวจริง น้ำเสียงอ่อนหวาน สายตาอ่อนโยน ท่าทางทะนุถนอมหญิงสาวด้านหน้าท่าทางประคับประคองราวกับกลัวว่านางจะเป็๲อะไรไปหาเขาไม่ประคองนางเอาไว้ ดูท่าทางแล้วท่านประมุขของพวกเขาจะทะนุถนอมฮูหยินมาก แทบจะประคองนางไว้ในฝ่ามืออยู่แล้ว ไม่ใช่คนเดียวกันกับที่พวกเขาพากันหวาดกลัวจนแทบทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้พบหน้าแน่หรือ ใช่ตัวจริงของจักรพรรดิปีศาจจริงๆใช่ไหม สมาชิกพรรคทุกคนได้แต่มองตากันไปมาอย่างรู้กันว่า พวกเขาจะต้องทำอย่างไรต่อไปในอนาคตหลังจากนี้

ตอนนี้พวกเขาแทบจะนอนตายตาหลับแล้วเมื่อรู้ว่าท่านประมุขพรรคของพวกเขาก็เป็๲ดังเช่นมนุษย์ปกติทั่วไปไม่ได้ยินชาอย่างที่คิด ถ้าไม่เห็นด้วยตาคงไม่อยากเชื่อคิดได้ เมื่อเห็นดังนั้นทั้งหมดก็ตั้งปณิธานเอาไว้ในใจกับตัวเองแล้วว่า

'พวกเขาจะปกป้องประมุขให้ดี แต่จะปกป้องฮูหยินให้ดียิ่งกว่า!'