บทที่ 57: กายาอสูรปะทะเงาสังหาร
การโจมตีของเยี่ยอิงรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับเงา! ดาบสีดำในมือของเขามิได้ฟาดฟันเป็นวงกว้าง แต่กลับแทงออกมาเป็นเส้นตรงอย่างแม่นยำ! เป้าหมายของมันคือจุดตายสำคัญ...ลำคอ, หัวใจ, และดวงตาของเย่เฉิน!
นี่คือเพลงดาบของมือสังหารที่แท้จริง!
เย่เฉินมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แตกต่างจากเซียวอี้เฟิงโดยสิ้นเชิง หากเซียวอี้เฟิงคือพายุที่บ้าคลั่ง...ชายตรงหน้าก็คืออสรพิษร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
"เคร้ง! เคร้ง!"
เย่เฉินไม่ได้หลบหลีกทั้งหมด แต่เลือกที่จะใช้ท่อนแขนที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของตนเองปัดป้องการโจมตีที่พุ่งมายังลำตัว! ทุกครั้งที่ดาบปะทะกับแขนของเขาจะเกิดประกายไฟแตกกระจาย!
แต่การโจมตีที่พุ่งมายังจุดตายอื่นๆ เขาก็ใช้ย่างก้าวที่ว่องไวหลบหลีกได้อย่างฉิวเฉียด การต่อสู้ในช่วงแรกจึงกลายเป็นภาพของเงาร่างสีดำสองสายที่พัวพันกันอย่างรวดเร็ว สายหนึ่งรุกไล่อย่างต่อเนื่องด้วยเพลงดาบที่ไร้ปรานี อีกสายหนึ่งตั้งรับและหลบหลีกอย่างใจเย็น รอคอยโอกาส
"พลังป้องกันของเจ้าน่าสนใจ...แต่เจ้าจะตั้งรับไปได้อีกนานแค่ไหน!" เยี่ยอิงกล่าวเสียงเย็น ขณะที่เร่งความเร็วของเพลงดาบขึ้นอีกระดับ!
เย่เฉินรู้ดีว่าการตั้งรับเพียงอย่างเดียวคือหนทางสู่ความพ่ายแพ้ เขาต้องหาทางโต้กลับ!
'ออกมา!' เขาคำรามในใจ
"ฟุ่บ!"
เถาวัลย์อสูรกลืนสวรรค์สีดำสนิทพุ่งออกมาจากข้อมือขวาของเขาราวกับแส้ปีศาจ! มันตวัดเข้าใส่ดาบของเยี่ยอิงด้วยความเร็วที่ไม่คาดคิด!
"อะไรกัน!?"
เยี่ยอิงตกใจกับการปรากฏตัวของอาวุธประหลาดนี้! เขารีบชักดาบกลับ แต่ปลายเถาวัลย์ก็สามารถพันรอบตัวดาบของเขาได้สำเร็จ!
เย่เฉินฉวยโอกาสนี้ทันที! เขากระชากเถาวัลย์กลับอย่างแรง ทำให้ร่างของเยี่ยอิงเสียหลักเล็กน้อย และในจังหวะนั้นเอง เขาก็ทะยานร่างเข้าไปประชิด!
หมัดขวาที่อัดแน่นไปด้วยพลังกายาโลหิตขั้นปลายถูกส่งออกไป!
เยี่ยอิงแสดงให้เห็นถึงปฏิกิริยาของยอดฝีมือ แม้จะเสียหลัก แต่เขาก็ยังสามารถปล่อยมือจากดาบและยกแขนขึ้นมาป้องกันได้ทันท่วงที!
"ตูม!"
ร่างของเยี่ยอิงถูกกระแทกจนลอยไปไกลกว่าสิบเมตร! แม้จะป้องกันได้ทัน แต่แขนข้างที่รับหมัดของเขาก็ชาหนึบและห้อยลงอย่างอ่อนแรง เห็นได้ชัดว่ากระดูกภายในต้องแตกละเอียดไปแล้ว!
"อึ่ก..." เขามองเย่เฉินด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ 'พลังทำลายล้างบ้าอะไรกันนี่!'
เย่เฉินไม่ได้ตามเข้าไปซ้ำเติมในทันที เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่ฝ่ามือ...การปะทะเมื่อครู่ทำให้เขาบาดเจ็บเล็กน้อยเช่นกัน แสดงให้เห็นว่าพลังป้องกันของยอดฝีมือระดับครึ่งก้าวสู่ทะเลวิญญาณนั้นไม่ธรรมดา
การต่อสู้ซึ่งๆ หน้า...ดูเหมือนจะตัดสินกันได้ยาก
เยี่ยอิงที่รู้ตัวว่าเสียเปรียบในการปะทะตรงๆ ก็แสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา "ฝีมือไม่เลว...แต่การต่อสู้ที่แท้จริงของมือสังหาร...ไม่ใช่การสู้ซึ่งๆ หน้า"
สิ้นเสียงของเขา! ร่างของเยี่ยอิงก็ขว้างวัตถุทรงกลมลงบนพื้น!
"ตู้ม!"
เกิดกลุ่มควันสีดำหนาทึบระเบิดออกมาบดบังทัศนวิสัยไปทั่วทั้งลานกว้างในทันที! และเมื่อควันจางลง...ร่างของเยี่ยอิงก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
เย่เฉินยืนนิ่งอยู่กลางกลุ่มควัน ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขาตื่นตัวถึงขีดสุด เขาไม่สามารถมองเห็นศัตรูได้อีกต่อไป แต่เขารู้...รู้ว่ามันยังคงอยู่...ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด...และกำลังจ้องมองเขาอยู่ราวกับเหยี่ยวที่กำลังรอคอยจังหวะสังหารเหยื่อ
"คิดจะเล่นซ่อนหารึ?" เย่เฉินพึมพำกับตนเอง แววตาของเขาเยือกเย็นลงกว่าเดิม
นี่คือบททดสอบที่แท้จริงของสัญชาตญาณนักฆ่าที่เขาได้รับมา...
741K
