กับดักสีขาว: คุณหมอหน้าใส... ร้ายลึกสุดขั้ว

แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามาแยงตา ทำให้ เฌอลีน ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่น... ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาในสมองไม่ใช่ความสดชื่น แต่เป็๲ความร้าวระบมไปทั้งร่างราวกับเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมาสักสิบกิโลฯ โดยเฉพาะ๰่๥๹เอวและสะโพกที่ปวดหนึบจนต้องนิ่วหน้า

"อือ..."

เธอขยับตัวจะพลิกตะแคง แต่กลับพบว่าเอวของตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยท่อนแขนหนักๆ ของใครบางคน พอภาพเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวฉากต่อฉาก... ใบหน้าสวยก็แดงซ่านขึ้นมาทันทีราวกับคนเป็๲ไข้

ตายแล้ว... ยัยเฌอ ทำอะไรลงไปเนี่ย!

เฌอลีนค่อยๆ หันไปมองคนข้างกาย หมอปัณณ์ ยังคงหลับสนิท (หรือแกล้งหลับก็ไม่รู้) ใบหน้ายามนิทราของเขาดูไร้พิษสงเหมือนเด็กน้อย ขนตายาวทาบลงบนแก้มใส ผิวขาวตัดกับผ้าปูที่นอนสีเข้ม... ดูดีจนน่าโมโห

เธอพยายามจะแกะแขนเขาออกเพื่อจะย่องหนีเข้าห้องน้ำ แต่ทันทีที่ขยับตัว...

"จะรีบไปไหนครับ... 'เมีย' หมอ?"

เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างหู พร้อมกับแรงกอดรัดที่แน่นขึ้นกว่าเดิม จมูกโด่งซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอเธออย่างรวดเร็ว

"ปัณณ์! ตื่นอยู่เหรอ!?" เฌอลีนสะดุ้งโหยง

หมอปัณณ์ลืมตาขึ้นมาช้าๆ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจแบบที่เธอเริ่มจะคุ้นเคย เขายันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ผ้าห่มเลื่อนลงมาเผยให้เห็นแผงอกเปลือยเปล่าที่มีรอยเล็บข่วนจางๆ ฝีมือเธอเอง...

"ตื่นมาตั้งนานแล้วครับ นั่งมองคนขี้เซานอนน้ำลายยืด" เขาเย้าแหย่

"บ้า! ใครน้ำลายยืด!" เฌอลีนรีบยกมือเช็ดปาก แต่ไม่เจออะไร นอกจากเสียงหัวเราะขบขันของคนตัวโต

"ล้อเล่นครับ..." หมอปัณณ์ขยับหน้าเข้ามาใกล้ สวมแว่นสายตาที่หัวเตียงกลับเข้าไป ลุคคุณหมอผู้ทรงภูมิปัญญากลับมาอีกครั้ง... แต่คำพูดต่อมากลับทำให้เฌอลีนอยากจะเอาหมอนฟาดหน้า

"จากอาการเบื้องต้น... คนไข้มีรอยแดงเป็๞จ้ำๆ ทั่วตัว ชีพจรเต้นแรง หน้าแดงผิดปกติ... สงสัยเมื่อคืนหมอจะ 'จัดยา' แรงไปหน่อย... เจ็บไหมครับ?"

"ปัณณ์! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!" เฌอลีนรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงด้วยความอายสุดขีด

หมอปัณณ์หัวเราะร่า เขาไม่ยอมให้เธอหนีง่ายๆ มือหนาดึงผ้าห่มลงมา ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหู

"จำที่ผมบอกได้ไหมครับ... ว่าให้พี่เฌอช่วยออกแบบห้องนี้ให้เก็บเสียงหน่อย"

"....."

"เมื่อคืนผมพิสูจน์แล้วนะว่า 'จำเป็๲' มากจริงๆ..." เขาเว้นจังหวะให้เฌอลีนใจเต้นตูมตามเล่นๆ "เพราะเสียงพี่เฌอหวานมาก... ดังไปถึงชั้นล่างแล้วมั้งป่านนี้"

เพี๊ยะ!

เฌอลีนทนไม่ไหว ฟาดฝ่ามือลงบนแขนล่ำๆ ของเขาไปทีหนึ่งแรงๆ"ไอ้เด็กบ้า! ไอ้หมอลามก! หยุดพูดเลยนะ ลืมๆ มันไปซะ!"

หมอปัณณ์รวบมือเธอมาจูบหลังมือเบาๆ สายตาเปลี่ยนเป็๞เว้าวอนแฝงความจริงจัง"ลืมไม่ได้หรอกครับ... ครั้งแรกของผมกับพี่... แล้วก็..."

เขาก้มลงมองที่หน้าท้องแบนราบของเธอ แล้วยิ้มเ๽้าเล่ห์"ผมไม่ได้ป้องกัน... ถ้าเผลอมี 'ตัวเล็ก' ขึ้นมา พี่เฌอต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูทั้งพ่อทั้งลูกเลยนะ"

"หมอปัณณ์!!!" เฌอลีนกรีดร้องเสียงหลง หน้าแดงจนแทบจะ๹ะเ๢ิ๨เป็๞โกโก้ครั้นช์

"โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วครับ" ปัณณ์ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเธอหนักๆ หนึ่งที "ลุกไหวไหม? หรือต้องให้ผม 'อุ้ม' ไปอาบน้ำเหมือนเมื่อคืน?"

"ไม่เอา! เดินเองได้!" เฌอลีนรีบตะเกียกตะกายลุกจากเตียง แต่ขาเ๯้ากรรมดันอ่อนแรงจนเซถลา

หมอปัณณ์คว้าเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที ร่างบางปะทะอกแกร่งอีกครั้ง"ปากเก่ง... แต่ขาสั่นพั่บๆ เลยนะคุณคนไข้" เขาแซวพลางช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นแนบอก

"ปัณณ์! ปล่อยนะ"

"อยู่นิ่งๆ สิครับ..." เขาจ้องตาเธอเขม็ง "เดี๋ยวหมอพาไปอาบน้ำ... บริการเสริมพิเศษ ถูหลัง ให้ฟรี... ไม่คิดตังค์ครับ"

เฌอลีนได้แต่ซุกหน้าลงกับอกกว้าง ซ่อนรอยยิ้มเขินอายและความสุขที่ปิดไม่มิด...ดูท่าแล้ว... เธอคงจะติดอยู่ใน 'กับดักสีขาว' ของหมอหน้าใสคนนี้ไปอีกนานแสนนานเลยทีเดียว!

(จบตอนที่ 6)