“ลูกอยากให้พ่อโอนหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ให้ลูกหรือ แต่หุ้นพวกนั้นพ่อตั้งใจว่าจะให้แม่เป็คนจัดการ” เหวินหรงจุนบอกกับเหวินหรง
“ก็ไหนคุณบอกว่าทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่คุณหาได้ ทั้งหมดคุณจะเก็บไว้เป็มรดกให้ลูกๆ ของคุณไม่ใช่หรือ ก็หนูนี่ไงลูกของคุณ หนูเป็ลูกสาวคนเดียวของคุณ” เหวินหรงพูด
“ลูกกับน้องต้องแบ่งกันคนละครึ่ง พ่อมีแค่ลูกกับอาหลางสองคนเท่านั้น ลูกไม่ต้องห่วง พ่อจะแบ่งสมบัติทั้งหมดที่พ่อมีให้ลูกคนละเท่าๆ กัน”
“อาหลางจะเป็ลูกของคุณได้ยังไง อาหลางเป็ลูกของแม่กับประธานเกาหยาง” เหวินหรงขมวดคิ้ว
เหวินหรงจุนเก็บสีหน้าไม่พอใจของตัวเองเอาไว้ “ขอพ่อไปปรึกษากับแม่ก่อนก็แล้วกัน นอกจากเื่หุ้นแล้ว ลูกยังมีอะไรที่้าจะพูดกับพ่ออีกไหม”
“หนูรู้ว่าคุณอยากให้หนูเรียกคุณว่าพ่อ”
“ลูก...ลูกพูดจริงหรือ” เหวินหรงจุนถามอย่างดีใจ
“หนูจะเรียกคุณว่าพ่อก็ได้ ถ้าคุณจะสัญญากับหนูว่าคุณจะช่วยให้หนูกับพี่จิ้งหยวนได้แต่งงานกัน หนูชอบพี่จิ้งหยวนมาก และหนูหวังว่าคุณจะช่วยให้หนูสมหวังนะคะ ‘พ่อ’”
เหวินหรงเรียกพ่อออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ผิดกับเหวินหรงจุนที่ตอนนี้เขาดีใจจนแทบน้ำตาไหล “หรงหรง ช่วยเรียกพ่ออีกสักครั้งได้ไหม”
“พ่อจะช่วยหนูใช่ไหมคะ” เหวินหรงถามช้าๆ
“ช่วยสิ พ่อต้องช่วยลูกแน่นอน พ่อช่วยพาตัวเกาจิ้งหยวนมาให้หนูได้ แต่ว่า...เื่ความรู้สึกของเขา พ่อคงช่วยลูกไม่ได้”
“เื่นั้นพ่อไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ แค่ได้ตัวพี่จิ้งหยวนมาเท่านั้นก็พอ หนูมั่นใจว่าหนูจะทำให้พี่จิ้งหยวนมารักหนูให้ได้ อ้อ...พ่อคะ หนูอยากให้พ่อไปจัดการกับโจวซูเจินด้วยค่ะ ผู้หญิงคนนั้นจะเป็คนขัดขวางความรักของหนูกับพี่จิ้งหยวน”
“ส่งรายละเอียดของผู้หญิงคนนั้นมาให้พ่อก็แล้วกัน”
“เื่ที่พวกเธอสองคนอยากลาออกจากการเป็ผู้ช่วยของหรงหรงน่ะฉันรู้แล้ว พวกเธอคิดดีแล้วใช่ไหม หรงหรงบอกให้ฉันเรียกเก็บค่าใช้จ่ายที่พวกเธอสองคนไปอยู่ที่ต่างประเทศคืนด้วย พวกเธอเห็นด้วยกับเื่นี้ไหม” เหวินหย่าซินถามอ้ายฉือกับอ้ายฉิง ที่วันนี้ทั้งสองคนขอเข้าพบเหวินหย่าซินที่บ้าน
“ตอนที่คุณส่งเราสองคนไปอยู่ต่างประเทศกับคุณหนูเหวิน พวกเราก็ทำงานทุกอย่างตามที่คุณสั่งเป็อย่างดี และเงินที่คุณให้พวกเราก็ถือเป็ค่าจ้างที่คุณสัญญาว่าจะให้กับเรา เื่นี้คุณเป็คนบอกกับพวกเราเอง ตอนนั้นพวกเราได้แต่เชื่อใจคุณ เราถึงไม่คิดที่จะทำสัญญาเป็ลายลักษณ์อักษร แต่เวลานี้คุณกับคุณหนูเหวิน้าเรียกคืนค่าใช้จ่ายส่วนนั้น พวกเราก็ไม่มีข้อโต้แย้งอะไร เพียงแต่เราคงต้องขอเวลาสำหรับการหาเงินมาใช้หนี้ พวกเราหวังว่าคุณจะเข้าใจพวกเรา” อ้ายฉือบอก ก่อนที่จะหันไปหาน้องสาว “อาฉิง เธอเป็อะไร ทำไมทำท่าอย่างนั้นล่ะ เธอไม่ต้องกลัวหรอก คุณนายเหวินเข้าใจเราดี”
อ้ายฉิงมองเหวินหย่าซินด้วยท่าทางน่าสงสาร “หนูรู้สึกเครียดนิดหน่อยค่ะ เอ่อ...คุณผู้หญิงคะ หนูขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ”
“เธอเดินตรงไปด้านโน้น ใช้ห้องน้ำสำหรับแขกที่อยู่ด้านขวามือได้ ห้องน้ำด้านซ้ายมือฉันไม่อนุญาตให้ใช้” เหวินหย่าซินชี้ทางไปห้องน้ำให้อ้ายฉิง “ฉันรู้ว่าเธอคงไม่พอใจฉันกับหรงหรงมาก แต่เื่นี้ฉันขัดลูกสาวฉันไม่ได้จริงๆ แต่ก็เอาเถอะ เพื่อเห็นแก่ที่เธอสองพี่น้องรับใช้ลูกสาวฉันได้ดีมาตลอด พวกเธอหาเงินมาคืนฉันแค่หนึ่งล้านก็พอ ระยะเวลาไม่เกินห้าปี ต่อรองมากกว่านี้ไม่ได้ พอน้องสาวเธอออกมาแล้ว พวกเธอก็รีบออกจากบ้านฉันไปเถอะ เดี๋ยวหรงหรงกลับมาเจอมันจะทำให้ลูกสาวฉันไม่พอใจ”
“ขอบคุณนะคะ ฉันจะส่งทั้งหมดคืนให้คุณนายกับหรงหรงมากกว่าที่คุณนายขออีกค่ะ” อ้ายฉือลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นน้องสาวเดินออกจากห้องน้ำมา
“ขอบคุณนะคะคุณนายเหวิน ฉันกับพี่ฉือจะไม่ลืมความเมตตาที่คุณนายกับคุณหนูเหวินมอบให้เราเลยล่ะค่ะ”
“ของที่คุณ้าอยู่ตรงนี้แล้ว คุณอย่าลืมสัญญาที่คุณให้ไว้กับพวกเราก็แล้วกัน พวกเราไม่ขออะไรมาก ขอแค่ใช้หนี้คนแซ่เหวินหมดก็พอ” อ้ายฉือบอกพร้อมกับผลักซองสีน้ำตาลไปให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า
“นอกจากใช้หนี้ให้พวกเธอแล้ว ทางเราจะดูแลพ่อกับแม่ของพวกเธอให้อย่างดีระหว่างที่พวกเขาพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล และเ้านายของเรายังฝากมาบอกพวกเธอด้วยว่า หากพวกเธออยากเข้าสู่วงการนางแบบ เ้านายก็จะช่วยผลักดันพวกเธอ ขอแค่พวกเธอทำงานให้ดีและไม่ทำเื่ผิดกฎหมาย ทุกเื่เ้านายช่วยพวกเธอได้ทั้งนั้น”
“ถ้าเป็สิ่งที่ฉันกับน้องสาวทำได้ พวกเราก็จะไม่ปฏิเสธแน่นอน เราสองฝากขอบคุณเ้านายคุณด้วยนะคะ” อ้ายฉือรับปากอย่างจริงจัง
“พวกเธอกลับไปก่อนก็แล้วกัน ถ้ามีอะไรเราจะติดต่อพวกเธอในภายหลัง”
อ้ายฉือกับอ้ายฉิงเดินออกจากร้านกาแฟไปอย่างไม่รีบร้อน ทนายฝานมองตามหลังสองสาวอย่างเห็นใจ เขาสืบเื่ราวของสองพี่น้องแซ่อ้ายมาได้สักพักแล้ว และรู้ดีว่าทั้งสองคนได้รังแกลูกสาวของเพื่อนรักเขาไปไม่น้อยในระหว่างที่พวกเธอเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่เขาก็ไม่ได้นึกโกรธแค้นแทนเกาจิ้งฮวา เื่ของเด็กๆ ก็ปล่อยให้เป็อดีตไป แต่ตอนนี้เขา้าความช่วยเหลือจากอ้ายฉือและอ้ายฉิง เพื่อช่วยให้เกาจิ้งหยวนทำแผนของเขาได้สำเร็จ การที่จะต้องจ้างให้พวกเธอทำงานให้ก็ถือว่าคุ้ม
อู๋ต้าฉิงเดินเข้ามาหาฝานเสิ่นทันทีที่สองพี่น้องแซ่อ้ายเดินพ้นประตูไป “ได้ของมาเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
“อืม ของอยู่ในนี้ นายไปจัดการให้เรียบร้อยเถอะ อีกไม่กี่วันเสี่ยวหยวนก็จะต้องเข้าประชุมกับผู้ถือหุ้นแล้ว” ฝานเสิ่นบอกกับเพื่อน
“ได้ ฉันจะรีบจัดการให้” อู๋ต้าฉิงจ้องหน้าฝานเสิ่น “นายคิดว่าเื่ของเสี่ยวหยวนกับหวาหวาจะจบลงยังไง”
“เสี่ยวหยวนขาดแม่ แถมยังไม่ได้รับความสนใจจากพ่อมาั้แ่เด็ก ทั้งยังถูกเหวินหย่าซินทำร้ายมาตลอด และตัวเขายังต้องปกป้องหวาหวาทั้งที่พวกเขามีอายุเท่ากัน เสี่ยวหยวนมีความคิดที่โตกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน และฉันคิดว่างานนี้เหวินหย่าซินกับเหวินหรงจุนคงไม่มีทางสู้หลานชายเราได้”
“พวกคุณมาขวางเราไว้ทำไม” เกาจิ้งฮวาดึงแขนโจวซูเจินให้ไปยืนด้านหลัง เมื่อเห็นแก๊งอันธพาลเดินมาขวางหน้าพวกเธอระหว่างที่จะเดินไปป้ายรถเมล์
“คนสวยอย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะ พี่แค่เห็นว่าพวกเธอน่ารักดี ก็เลยอยากทำความรู้จักไว้เท่านั้นเอง” หัวหน้าแก๊งอันธพาลยื่นมือออกไปทักทาย เขาหวังจะเอื้อมมือไปจับมือขาวๆ ของเกาจิ้งฮวา เขามองสองสาวอย่างชอบใจ ‘เ้านายครับ ผมจะไม่ทำให้เ้านายผิดหวัง สองสาวน่ารักมาก ผมจะพาพวกเธอไปหาความสุขอย่างเต็มที่เลยครับ’
“ฉันไม่อยากรู้จักกับพวกนาย รีบถอยไปดีกว่า ก่อนที่ฉันจะะโให้คนมาช่วย” โจวซูเจินรีบบอก เธอออกมายืนข้างเกาจิ้งฮวาอย่างพร้อมที่จะช่วยเหลือกัน
“ฮ่าๆๆ น้องสาวพูดจาอะไรตลกอย่างนั้นล่ะ แถวนี้มีใครกล้าเข้ามาช่วยพวกเธอด้วยหรือ” หัวหน้าแก๊งอันธพาลหันไปะโใส่คนที่กำลังหยุดดู “ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็รีบไสหัวไป เ้านายของเราไม่ใช่คนที่พวกแกจะมายุ่งด้วยได้ ฉันจะบอกเอาไว้ตรงนี้ ผู้หนุนหลังเ้านายเราน่ะใหญ่โต แม้แต่ตำรวจก็ไม่กล้าเข้ามายุ่ง”
คนที่เดินอยู่ต่างไม่กล้าที่จะหยุดดูต่อ ทั้งหมดรีบวิ่งหนีออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีหนุ่มหล่อสองคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ “แต่บังเอิญว่าพวกเราไม่ใช่คนที่จะหวาดกลัวคนใหญ่คนโตพวกนั้นเสียด้วยสิ”
“พวกแกเป็ใครได้หน้าจืด อย่าเข้ามาแส่เลยจะดีกว่า เดี๋ยวนะหาว่าพี่ใหญ่คนนี้ไม่เตือน” หัวหน้าแก๊งล้วงมีดขึ้นมาถือไว้อย่างน่ากลัว
“ไม่ได้มาแส่ แค่จะมาพาน้องสาวกลับบ้าน”
สองหนุ่มหล่อเดินเข้าไปจัดการกับหัวหน้าแก๊งอันธพาลทันทีอย่างที่ไม่ให้คนเ่าั้ได้ตั้งตัว เมื่อเห็นหัวหน้าถูกทำร้าย ลูกน้องอันธพาลอีกเกือบสิบคนก็วิ่งเข้ามาช่วยทันที
175
