ตอนที่ 13 หม้อร้อน (2)
วิธีทำหม้อร้อนชนิดนี้ที่ซย่าเสี่ยวฉานว่ามานั้น ทั่วทั้งราชวงศ์เฟิ่งอันล้วนไม่เคยมีผู้ใดเคยกิน เถ้าแก่ทำการค้ามาหลายปีก็แทบจะรู้ในทันทีว่าหากทำหม้อร้อนนี้ออกขาย จะต้องเป็ที่นิยมทั่วราชวงศ์เฟิ่งอันแน่นอน ถึงตอนนั้น เหลาป่ายเว่ยอะไรนั่นล้วนต้องถูกความนิยมของเหลาสุราของตนทำลายล้าง
แน่นอน หม้อร้อนแปลกใหม่ก็แปลกใหม่ได้เพียงชั่วขณะเดียว สิ่งสำคัญที่สุดยังต้องดูที่รสชาติ ทั้งหมดนี้ รอชิมรสชาติก่อนแล้วค่อยตัดสินอีกที
ทันใดนั้น เถ้าแก่ก็กลับไปที่โถงหน้า
เวลานี้ หลี่ฉงเหวินแทบจะทนรอไม่ไหว เขากล่าวด้วยความร้อนใจ “เถ้าแก่ ท่านเห็นว่าอย่างไร”
เถ้าแก่ใหญ่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “คุณชายหลี่ ตำราของท่านไม่คุ้มเงินจำนวนมากขนาดนั้นจริงๆ”
หลี่ฉงเหวินเลิกคิ้ว พูดว่า “เช่นนั้นเถ้าแก่ว่าเท่าไรจึงจะคุ้มเงินเล่า”
เถ้าแก่ใหญ่ยื่นนิ้วหนึ่งนิ้วออกมาทันที
“ลดอีกสิบตำลึงหรือ นี่...มิใช่ว่าไม่ได้...” หลี่ฉงเหวินตอนนี้อยากจะขายตำราออกไปเสียเดี๋ยวนี้ ขอเพียงมีเงินไม่กี่สิบตำลึง เขาก็สามารถแก้ไขสถานการณ์ของครอบครัวได้ทั้งหมด และเพียงพอจะช่วยให้เขาเข้าเรียนได้แล้ว
ไม่คิดว่า เถ้าแก่ใหญ่กลับส่ายหน้า บอกว่า “ไม่ ไม่ ไม่ จะลดเพียงสิบตำลึงได้อย่างไร คุณชายหลี่ จากการประเมินดู เพราะเนื้อหาตำราของท่านจับต้องไม่ได้ ไม่คุ้มค่ากับเงินจำนวนนี้จริงๆ”
หลี่ฉงเหวินกัดฟัน พูดว่า “เอาเถอะ สิบตำลึงข้าก็ยอมแล้ว เอาเงินมา ท่านก็เอาตำราไป”
เถ้าแก่ยังคงส่ายหน้าและกล่าวว่า “คุณชายหลี่ ที่ข้าพูดหมายถึงหนึ่งตำลึง”
หนึ่งตำลึงยังถือเป็ราคามิตรภาพ เห็นแก่ที่หลี่ฉงเหวินเป็ปัญญาชน เพราะไม่อยากผิดใจกันเขาจึงให้ราคานี้
อย่างไรเสีย หลังจากหม้อไฟออกขาย ไม่ว่าใครก็รู้ได้ว่าในหม้อไฟมีพริก มีรสเผ็ดร้อน แต่หากไม่มีสูตรอื่นๆ เถ้าแก่ใหญ่ก็ไม่อาจเชื่อ
แน่นอนว่าหากไม่มีสูตรลับ หม้อไฟนี้ก็ไม่คุ้มค่าให้เขาขาย เพราะว่าขายไปก็ขาดทุน ของทั่วไปที่ทุกคนต่างดูออกทั้งยังทำออกมาได้ชนิดนี้ จะมีคนยอมเสียเงินซื้อได้อย่างไร
หลี่ฉงเหวินเป็อีกหนึ่งคนที่คิดว่าตนถูกอยู่เสมอ ย่อมไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว ยังคิดว่าเถ้าแก่จงใจกดราคาจึงโมโหขึ้นมา กล่าวด้วยเสียงเคียดแค้น “เป็พ่อค้าหน้าเืจริงๆ รังแกเกินไปแล้ว กลั่นแกล้งคนเกินไปแล้ว เฮอะ ตำรานี้ตัวข้าคุณชายผู้นี้ไม่ขายแล้ว ข้าจะเอาไปขายที่เหลาป่ายเว่ยแทน!”
ขณะพูด หลี่ฉงเหวินก็เชิดหน้ายืดอกออกไปแล้ว
เถ้าแก่ฟังแล้วก็ยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม ไม่ได้แยแสคนผู้นี้
หลี่ฉงเหวินยังคิดว่าตนเป็คนสำคัญจริงๆ หรือ บ้านยากจนข้นแค้น ยังเป็คนคิดร้ายเช่นนี้อีก ตนเสนอเงินให้หนึ่งตำลึง เพียงคิดแค่ว่าให้เงินไล่ขอทาน ไม่คิดว่าคนผู้นี้จะยังข่มขู่เขาแล้วยังคิดว่าตนถูกต้องเช่นนี้อีก หลี่ฉงเหวินคิดจะไปหาเื่ใส่ตัวที่เหลาป่ายเว่ยก็ไปเถอะ หากโดนตีปางตายขึ้นมาก็ทำได้เพียงโทษที่เขาชะตาไม่ดี อย่างไรก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะใจดีเหมือนตนเช่นนี้
ขณะที่หลี่ฉงเหวินเชิดหน้ากำลังจะออกไป หม้อร้อนของซย่าเสี่ยวฉานก็ยกออกมาพอดี
แทบจะในทันที กลิ่นหอมก็โชยเข้าใบหน้า ยั่วน้ำลายลูกค้าเพียงไม่กี่คนให้ตาโตตะลึงงัน
แม้แต่หลี่ฉงเหวินที่หิวมาั้แ่เช้า ฝีเท้าก็หยุดชะงัก ท้องแทบจะร้อง ‘โครกคราก’ ออกมาในทันที
หลี่ฉงเหวินเคยกินหม้อร้อนนี้แล้ว ย่อมรู้ถึงความวิเศษของอาหารชนิดนี้ แม้ซย่าเสี่ยวฉานจะเป็เพียงหญิงชาวบ้านผู้หนึ่ง แต่มิอาจปฏิเสธได้ว่าฝีมือการทำอาหารของนางนับว่าดีทีเดียว
โดยเฉพาะหม้อร้อนนี้
เถ้าแก่หยิบตะเกียบแล้วชิมก่อนหนึ่งคำ จากนั้นตะเกียบก็ไม่หยุดเคลื่อนไหว เขากินต่อเนื่องหลายคำติดต่อกัน
ข้างๆ มีลูกค้าเอ่ยปาก “เถ้าแก่ ให้พวกข้าชิมบ้างสิ”
“ได้ ทุกท่านมาลองชิมได้ไม่เสียเงิน นี่เป็หม้อไฟที่เหลาฟู่กุ้ยของพวกเรากำลังจะทำขาย ถึงตอนนั้น หวังว่าทุกท่านจะมาอุดหนุน”
ทันทีที่เถ้าแก่พูดจบ ลูกค้าก็ล้อมวงเข้ามาแย่งกินคำใหญ่
ซย่าเสี่ยวฉานมองอยู่ข้างๆ มุมปากยิ้มเล็กน้อย นางคล้ายเห็นก้อนทองก้อนใหญ่ส่ายไหวอยู่ตรงหน้า
ด้านข้าง เ้าเด็กทึ่มมองตาปริบๆ จับมือของนางด้วยท่าทีน่าสงสาร
ซย่าเสี่ยวฉานขบขันเล็กน้อย ปลอบเขาเสียงเบา “เด็กดี รอข้าทำให้เ้ากินวันหลัง จะทำหม้อใหญ่ๆ ให้กินเลย”
เพียงเท่านี้เ้าเด็กทึ่มก็สงบลงแล้ว
หม้อร้อนหนึ่งหม้อใหญ่ เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวก็ถูกกินจนเกลี้ยง
หลังจากที่ลูกค้าเหล่านี้กินจนหมดก็ซักถามเถ้าแก่แทบจะในทันที “เถ้าแก่ จะทำขายเมื่อไร พวกข้ารอกินอยู่”
ดวงตาของเถ้าแก่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วกล่าวว่า “เร็วๆ นี้ เร็วๆ นี้!”
2K
