ยอดรักนักสู้

อาเฟยยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ร่างกายของเขาเปล่งประกายระยิบระยับด้วยพลังปราณห้าธาตุที่สมบูรณ์ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน พลังทั้งห้าหมุนวนรอบกายเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อเกิดเป็นวงจรแห่งชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า 

ลมหายใจของเขาสงบเสงี่ยม แต่ในดวงตาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอน พลังปราณของเขาไม่ได้เป็นเพียงพลังต่อสู้แต่เป็นพลังแห่งการชำระล้างที่เกิดจากความรักและความมุ่งมั่นที่บริสุทธิ์

เขามองไปยังร่างยักษ์ของผู้พิทักษ์ธาตุดินที่ถูกจางอี้เข้าสิง ร่างกายขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยพลังปราณสีดำที่คุกรุ่นและน่าขยะแขยง แต่อาเฟยไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย เขาได้ผ่านการทดสอบมากมายมาแล้ว และวันนี้จะเป็นวันที่เขาจบเรื่องราวทั้งหมดนี้

"จางอี้! เจ้าต้องตาย!" อาเฟยตะโกนก้องด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นและความยุติธรรม 

พลังปราณสีทองอร่ามพุ่งออกจากฝ่ามือของเขาเป็นลำแสงที่ตัดผ่านอากาศ เสียงหวีดหวิวของพลังปราณดังก้องไปทั่วบริเวณ พลังนั้นไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง แต่ยังบริสุทธิ์จนสามารถเจาะทะลุผ่านความมืดมิดได้

จางอี้ในร่างยักษ์ของธาตุดินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะของมันดังก้องไปทั่วหุบเขา ทำให้ใบไม้ร่วงโรยและนกป่าตื่นตกใจบินหนีไปทั่ว

"ชดใช้? เจ้าคิดว่าพลังห้าธาตุของเจ้าจะทำอะไรข้าได้หรือ อาเฟย?" จางอี้ส่ายหัวใหญ่ของร่างยักษ์ ดวงตาสีแดงเข้มเปล่งประกายด้วยความโหดร้าย "ข้าคือวิญญาณอมตะ! ข้าจะใช้ร่างนี้ย่ำยีภรรยาของเจ้าต่อหน้าเจ้าจนกว่าเจ้าจะสิ้นใจ!"

มันยกแขนขนาดมหึมาขึ้นชี้ไปยังเสี่ยวเหลียนที่นอนหมดสติอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของนางซีดเผือดและมีเลือดแห้งติดอยู่ที่มุมปาก ร่างกายเล็กๆ ของนางดูเปราะบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับความโหดร้ายที่รายล้อมอยู่

"เจ้าเห็นหรือไม่ อาเฟย? ภรรยาของเจ้า... นางอร่อยเหลือเกิน!" จางอี้เลียริมฝีปากด้วยลิ้นยาวสีดำ "ข้าได้ลิ้มรสความหวานของนางแล้ว... และข้าจะได้ลิ้มรสอีกครั้งต่อหน้าเจ้า!"

แต่พลังของอาเฟยในครั้งนี้แตกต่างออกไปจากที่เคยเป็นมา พลังห้าธาตุที่สมบูรณ์ไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง แต่ยังบริสุทธิ์จนสามารถชำระล้างวิญญาณชั่วร้ายได้

เมื่อเขานึกถึงเสี่ยวเหลียน นึกถึงความรักที่พวกเขามีต่อกัน นึกถึงความเสียสละของนาง พลังปราณของเขาก็เปลี่ยนแปลงไป มันไม่ใช่แค่พลังแห่งการทำลาย แต่เป็นพลังแห่งการปกป้องและการรักษา

"เจ้าไม่เข้าใจหรอกจางอี้!" อาเฟยตอบโต้ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "พลังของข้าไม่ได้มาจากความแค้น แต่มาจากความรัก! และความรักนั้น... จะเป็นจุดจบของเจ้า!"

เมื่อพลังปราณของอาเฟยสัมผัสกับร่างของผู้พิทักษ์ธาตุดิน ร่างกายยักษ์นั้นก็เริ่มสั่นสะท้านและแตกร้าว เสียงแตกหักดังขึ้นทั่วร่างกาย เหมือนกับว่าหินใหญ่กำลังถูกทำลายจากภายใน

พลังปรานสีดำของจางอี้ถูกบีบอัดและขับไล่ออกมาจากร่างอย่างรุนแรง เหมือนกับน้ำสกปรกที่ถูกบีบออกจากฟองน้ำ

"อ๊ากกกก! พลังนี้... มันคือพลังแห่งความรักที่บริสุทธิ์ของเจ้ากับเสี่ยวเหลียน!" จางอี้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่แทบจะทนไม่ไหว

เสียงกรีดร้องของมันดังสะเทือนไปทั่วหุบเขา ทำให้หินก้อนเล็กๆ ร่วงหล่นจากหน้าผา และต้นไม้โบกไหวอย่างรุนแรงแม้จะไม่มีลม

วิญญาณสีดำของจางอี้ถูกฉีกกระชากออกจากร่างของผู้พิทักษ์ธาตุดินอย่างรวดเร็ว เหมือนกับควันดำที่ถูกดูดออกจากปล่องไฟ มันพยายามพุ่งเข้าใส่ร่างของเสี่ยวเหลียนที่นอนหมดสติอยู่ใกล้ๆ เพื่อหาที่หลบซ่อนใหม่

ร่างของผู้พิทักษ์ธาตุดินที่ถูกปลดปล่อยจากการควบคุมของจางอี้ก็ล้มลงอย่างหนักหน่วง เสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความชั่วร้ายกลับคืนสู่ความสงบและความบริสุทธิ์เดิม

"เสี่ยวเหลียน! ไม่นะ!" อาเฟยพุ่งตัวเข้าขวางด้วยความเร็วสูงสุด แต่จางอี้เร็วกว่า 

วิญญาณสีดำพุ่งเข้าสู่ร่างของเสี่ยวเหลียนอย่างรวดเร็วเหมือนสายฟ้าแลบ ในทันทีที่วิญญาณชั่วร้ายเข้าสู่ร่างของนาง ใบหน้าที่เคยสงบก็เริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

เสี่ยวเหลียนลืมตาขึ้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เหมือนกับคนที่กำลังต่อสู้กับฝันร้ายที่น่าสยดสยอง

"อา... อาเฟย... ช่วย... ช่วยข้าด้วย..." เสียงของนางอ่อนแรงและสั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความทรมานและความหวาดกลัว

อาเฟยรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เมื่อได้ยินเสียงขอร้องของภรรยา เขากัดฟันแน่นจนเสียงแกรกแกรกดังขึ้น เขารู้ว่าเขาไม่สามารถทำร้ายเสี่ยวเหลียนได้ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้จางอี้ใช้ร่างของนางได้เช่นกัน

"จางอี้! ออกไปจากร่างภรรยาข้าเดี๋ยวนี้!" อาเฟยตะโกนด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมา

เขาใช้พลังปราณห้าธาตุโอบล้อมร่างของเสี่ยวเหลียนไว้อย่างระมัดระวัง พลังปราณบริสุทธิ์เริ่มชำระล้างวิญญาณชั่วร้ายที่อยู่ภายใน แต่เขาต้องใช้ความระมัดระวังสูงสุดเพื่อไม่ให้ทำร้ายร่างกายของนาง

พลังปราณสีทองอ่อนๆ ไหลเวียนรอบตัวเสี่ยวเหลียน เหมือนกับแสงอุ่นๆ ที่กำลังขับไล่ความมืดมิด เสียงหวือหวาเบาๆ ดังขึ้นเมื่อพลังบริสุทธิ์ปะทะกับพลังชั่วร้าย

จางอี้กรีดร้องอีกครั้ง "อ๊ากกก! พลังบริสุทธิ์นี้... มันทำลายข้าไม่ได้ แต่ก็ทำให้ข้าอยู่ได้เช่นกัน! แต่เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้ตลอดไป อาเฟย! ร่างกายนี้... ข้าได้ลิ้มรส มันแล้ว! และข้าจะ กลับมา เพื่อ ย่ำยี มันอีกครั้ง!"

เสียงกรีดร้องของจางอี้ดังก้องไปทั่วหุบเขา แต่พลังปราณบริสุทธิ์ของอาเฟยไม่หยุดการทำงาน มันค่อยๆ แยกแยะระหว่างวิญญาณของเสี่ยวเหลียนกับวิญญาณของจางอี้ เหมือนกับการแยกน้ำใสออกจากน้ำขุ่น

วิญญาณของจางอี้ถูกขับไล่ออกจากร่างของเสี่ยวเหลียนอย่างรวดเร็ว เหมือนกับควันพิษที่ถูกลมแรงพัดออกไป มันไม่ได้ถูกทำลายสิ้นเชิง แต่หลบหนีออกไปในรูปของเงาดำที่พุ่งทะยานหายไปในความมืดของป่าลึก

"นี่ไม่ใช่จุดจบ อาเฟย! ข้าจะกลับมา! ข้าจะกลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ข้าต้องการ!" เสียงของจางอี้ดังก้องจากระยะไกลก่อนจะหายไปในที่สุด

เสี่ยวเหลียนหมดสติลงอีกครั้ง ร่างกายของนางเต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ทางจิตวิญญาณ ใบหน้าซีดเผือดและเหงื่อออกเต็มหน้าผาก ลมหายใจของนางแผ่วเบาและไม่สม่ำเสมอ

อาเฟยคุกเข่าลงข้างๆ ร่างของนาง มือของเขาสั่นเครือเมื่อเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าของเสี่ยวเหลียน ผิวหนังของนางเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง และเขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่ไม่เสถียรไหลเวียนอยู่ในร่างกายของนาง

เมื่อวิญญาณของจางอี้ถูกขับไล่ เสี่ยวเหลียนที่ถูกใช้เป็นภาชนะในการกักเก็บพลังปราณของจางอี้ก็ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง เส้นลมปราณของนางถูกทำลายและบิดเบี้ยว พลังปราณที่จางอี้สะสมไว้ในร่างของเสี่ยวเหลียนตีกลับเข้าสู่เส้นลมปราณของนางอย่างรุนแรง

เสี่ยวเหลียนล้มลง หมดสติ ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เหมือนกับใบไม้ที่ถูกลมแรงพัด ใบหน้าซีดเผือดมากขึ้น และมีเลือดไหลออกจากมุมปากเป็นเส้นเล็กๆ

อาเฟยรีบเข้าไปประคองร่างของนางไว้ เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอและความเหนื่อยล้าที่แผ่ออกมาจากร่างของนาง เหมือนกับดอกไม้ที่กำลังจะเหี่ยวแห้ง

"เสี่ยวเหลียน... เจ้าปลอดภัยแล้ว" อาเฟยกระซิบเบาๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย

เขาอุ้มร่างของนางขึ้นอย่างระมัดระวัง รู้สึกได้ว่าร่างกายของนางเบาลงมากจากเมื่อก่อน กระดูกโปนออกชัดเจนผ่านผิวหนัง และเขาสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจที่อ่อนแรงและไม่สม่ำเสมอ

อาเฟยมองดู ร่องรอยที่จางอี้ทิ้งไว้บนร่างกายของนาง รอยกัดที่ต้นคอซึ่งยังคงเป็นแผลสดและมีเลือดแห้งติดอยู่ รอยช้ำที่สะโพกซึ่งเป็นสีม่วงดำ และรอยรักอื่นๆ ที่ไม่สามารถปกปิดได้

ความโกรธแค้นพุ่งพล่านขึ้นมาในหัวใจของเขา แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขารู้ว่าเสี่ยวเหลียนต้องทนทุกข์เพราะความอ่อนแอของเขาเอง

"จางอี้... เจ้ามัน ขี้ขลาด! กล้าดียังไงมา โกหก ว่าเจ้าได้ ย่ำยี ภรรยาข้า! ข้าไม่เชื่อคำพูดของเจ้าหรอก! เสี่ยวเหลียนของข้า บริสุทธิ์!" อาเฟยตะโกนด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมา

แต่ลึกๆ ในใจ เขารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเสี่ยวเหลียนนั้นเลวร้ายกว่าที่เขาต้องการจะยอมรับ ร่องรอยต่างๆ บนร่างกายของนางบอกเล่าเรื่องราวที่เจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะทนได้

เสี่ยวเหลียนลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตาและความอับอาย เหมือนกับคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่น่าสยดสยอง

ใบหน้าของนางซีดเผือดและตาบวมจากการร้องไห้ ริมฝีปากแห้งแตกและมีรอยเลือดแห้ง เมื่อนางเห็นหน้าอาเฟย ความทรมานในดวงตาของนางก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

"อาเฟย... ข้า... ข้า..." เสี่ยวเหลียนพยายามจะพูด เสียงของนางแหบแห้งและสั่นเครือ

นางพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายของนางอ่อนแรงเกินไป เขาสัมผัสได้ถึงความอับอายและความเจ็บปวดที่นางพยายามซ่อนไว้

แต่อาเฟยกลับกอดนางไว้แน่น ไม่ให้นางพูดต่อ เขาไม่ต้องการให้นางต้องทรมานกับการเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เสี่ยวเหลียน! ข้ารู้ว่าเจ้า บริสุทธิ์! ข้ารู้ว่าเจ้า เสียสละ เพื่อข้า! ข้าจะ รักษา เจ้าเอง!"

เสียงของอาเฟยเต็มไปด้วยความมั่นใจและความรัก แต่เสี่ยวเหลียนกลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งกว่านั้น นางรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางไม่ใช่เพียงแค่การถูกจางอี้เข้าสิงเท่านั้น

อาเฟยประคองร่างของ เสี่ยวเหลียนที่ยังคงอ่อนแรงไว้ในอ้อมแขน เขาเดินอย่างระมัดระวังผ่านซากปรักหักพังของสนามรบ เศษหินและกิ่งไม้หักกระจัดกระจายไปทั่ว

เขาพาเธอไปยังกระท่อมร้างที่เขาเจอใกล้ๆ กระท่อมเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมานาน มีหลังคาที่รั่วและผนังที่ผุพัง แต่อย่างน้อยก็สามารถให้ที่พักพิงได้

เขาจุดไฟด้วยพลังปราณธาตุไฟ เปลวไฟเล็กๆ ให้ความอบอุ่นและแสงสว่างในความมืด เงาของทั้งสองเต้นไหวไปตามแสงไฟ สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นท่ามกลางความเศร้าโศก

อาเฟยวางเสี่ยวเหลียนลงบนเสื่อเก่าๆ ที่เขาหามาได้ แล้วนั่งลงข้างๆ นาง เขาใช้พลังปราณธาตุน้ำสร้างน้ำสะอาดเพื่อเช็ดเลือดและสิ่งสกปรกออกจากใบหน้าของนาง

อาเฟยมองใบหน้าซีดเซียวของภรรยาด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เสี่ยวเหลียนต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย ต้องเสียสละร่างกายและจิตใจเพื่อช่วยให้เขาบรรลุพลังห้าธาตุ

เขานึกถึงทุกครั้งที่นางต้องทนทุกข์เพื่อเขา ทุกครั้งที่นางยิ้มปลอบใจเขาแม้ว่านางเองจะเจ็บปวด ทุกครั้งที่นางบอกว่าไม่เป็นไรแม้ว่าเขาจะเห็นน้ำตาในดวงตาของนาง

"เสี่ยวเหลียน... ข้าขอโทษ" อาเฟยกระซิบเสียงแผ่วเบา มือของเขาสั่นเครือเมื่อลูบไล้ผมของนาง "ข้า... ข้าไม่ควรปล่อยให้เจ้าต้องแบกรับภาระทั้งหมดนี้"

น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตาของเขา เขารู้สึกเหมือนเป็นคนที่ไร้ค่าที่สุดในโลก ที่ปล่อยให้คนที่เขารักที่สุดต้องทนทุกข์เพื่อเขา

เสี่ยวเหลียนยิ้มอย่างอ่อนแรง แม้ว่าจะเจ็บปวด แต่นางก็ยังคงมีความรักและความเข้าใจให้กับสามี "อาเฟย... เจ้าพูดอะไร? ข้าเต็มใจ... ข้าทำเพื่อเจ้า... เพื่อให้เจ้า แข็งแกร่ง และ ปลอดภัย"

เสียงของนางอ่อนแรง แต่เต็มไปด้วยความรักที่บริสุทธิ์ นางยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของอาเฟย เช็ดน้ำตาของเขาด้วยความอ่อนโยน

อาเฟยส่ายหน้าช้าๆ ความมุ่งมั่นเริ่มปรากฏในดวงตาของเขา "ไม่พอแล้วเสี่ยวเหลียน... ข้า แข็งแกร่ง พอแล้ว... แต่เจ้า เหนื่อย เกินไปแล้ว"

เขาบรรจงลูบไล้ใบหน้าของนาง ด้วยความรักและความเอาใจใส่ "ข้าเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเจ้า... ข้าเห็นความเหนื่อยล้าในร่างกายของเจ้า... ข้าไม่ต้องการ ยุทธภพ ที่เต็มไปด้วยการต่อสู้และอันตรายอีกต่อไปแล้ว"

เขาหยุดพูดสักครู่ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างของกระท่อม ดวงดาวส่องแสงเบาๆ ในท้องฟ้ายามค่ำคืน สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและสงบสุข

อาเฟยมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตัดสินใจที่แน่วแน่ "ข้าตัดสินใจแล้ว เสี่ยวเหลียน... เราจะ กลับบ้านเกิด กัน"

เสี่ยวเหลียนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ นางไม่เคยคิดว่าอาเฟยจะตัดสินใจเช่นนี้ "บ้านเกิด? แต่... สำนักของเรา... ชื่อเสียงของเจ้า..."

นางรู้ว่าอาเฟยได้ต่อสู้มาอย่างหนักเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังและสถานะในยุทธภพ การกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาๆ ที่บ้านเกิดหมายความว่าเขาจะต้องละทิ้งทุกสิ่งที่เขาได้มา

"ช่างมันเถอะ!" อาเฟยตัดบทอย่างเด็ดขาด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความตัดสินใจ "ชื่อเสียง... สำนัก... มันไม่สำคัญเท่า เจ้า อีกแล้ว เสี่ยวเหลียน! ข้าอยากให้เจ้าได้ พักผ่อน... อยากให้เจ้าได้ ใช้ชีวิตเรียบง่าย... ปลูกผัก... เลี้ยงไก่... เหมือนที่เราเคยฝันไว้"

ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความฝันและความหวัง เขานึกถึงวันเวลาที่พวกเขาเคยนั่งคุยกันใต้แสงจันทร์ ฝันถึงชีวิตเรียบง่ายที่ไม่มีการต่อสู้และความรุนแรง

เขาจับมือเสี่ยวเหลียนไว้แน่น มือของนางเย็นเฉียบ แต่เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของหัวใจที่ยังคงเต้นเพื่อเขา "ข้ามีพลัง 5 ธาตุอยู่ในกาย แข็งแกร่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้เราจะกลับไป เปิดสำนักคุ้มภัย เล็กๆ ที่นั่น... เป็นเพียง ฉากบังหน้า... เพื่อให้เรามี รายได้ เล็กน้อย... และที่สำคัญที่สุด... ข้าจะ รักษา เจ้าด้วย พลัง 5 ธาตุ ของข้าเอง... ข้าจะ ดูแล เจ้า... จนกว่าเจ้าจะ หายดี"

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรักและความมุ่งมั่น เขาจินตนาการถึงภาพของพวกเขาที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เขาเกิด ไม่มีศัตรู ไม่มีการต่อสู้ มีแต่ความสงบและความสุข

เสี่ยวเหลียนน้ำตาไหลอาบแก้ม นางรู้ว่าอาเฟยพูดด้วยความรักที่บริสุทธิ์ เขาเต็มใจที่จะละทิ้งทุกสิ่งเพื่อนาง แต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

นางรู้ดีว่าร่างกายของนางได้รับความเสียหายมากกว่าที่อาเฟยคิด พลังปราณของนางถูกทำลาย เส้นลมปราณบางส่วนถูกตัดขาด และที่สำคัญที่สุด... นางรู้สึกถึงความกระหายที่แปลกประหลาดในร่างกายของนาง

"อาเฟย... การรักษาของเจ้า... มันจะ เพียงพอ หรือ?" เสี่ยวเหลียนถามด้วยเสียงสั่นเครือ

นางไม่กล้าบอกเขาว่านางรู้สึกถึงความต้องการที่แปลกประหลาดในร่างกายของนาง ความกระหายที่ไม่ใช่ความหิวหรือความกระหายน้ำ แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งและน่าอับอายกว่านั้น

อาเฟยยิ้มอย่างมั่นใจ ไม่รู้ถึงความกังวลที่แท้จริงของภรรยา "แน่นอนสิเสี่ยวเหลียน! พลัง 5 ธาตุของข้า บริสุทธิ์ ที่สุดในใต้หล้า! มันจะ ชำระล้าง พลังชั่วร้ายที่จางอี้ทิ้งไว้ได้อย่างแน่นอน! เจ้าแค่ต้อง เชื่อ ข้า"

เขาลูบไล้ผมของนางด้วยความอ่อนโยน "เราจะใช้ชีวิตเรียบง่าย ปลูกผักในสวนหลังบ้าน เลี้ยงไก่และเป็ด ตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้น และนอนดูดวงดาวในยามค่ำคืน ไม่มีใครมารบกวนเราอีกต่อไป"

ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความฝันที่สวยงาม เขาเชื่อมั่นว่าความรักของพวกเขาจะเอาชนะทุกอุปสรรค

"อาเฟย... ข้า... ข้าเชื่อเจ้า... เราจะกลับบ้านกัน..." เสี่ยวเหลียนตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความลับที่ซ่อนอยู่

นางยิ้มให้กับอาเฟย แต่ในใจนางรู้ว่าการเดินทางที่รออยู่ข้างหน้าจะไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด นางจะต้องหาวิธีรักษาตัวเองโดยที่อาเฟยไม่รู้ เพื่อปกป้องความบริสุทธิ์ของความรักที่พวกเขามีต่อกัน

จบภาคเทพ 5 ธาตุแห่งแสง