ดร.เอกภพ โสภณพานิชย์ธรางกูล หรือ ท่านรองเอก หรือ ดร.เอก ที่เหล่านักเรียน นักศึกษา และเพื่อนร่วมงานเรียก ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ดีกรีนักเรียนนอก รูปร่างหน้าตาดี สูง คมเข้ม ตามแบบฉบับชายไทยแท้ เขาเพิ่งมารับตำแหน่ง รองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในตัวเมือง เป็โรงเรียนขนาดใหญ่ มีนักเรียนประมาณสี่พันกว่าคน ความจริงแล้วครอบครัวของเอกภพค่อนข้างมีฐานะพอสมควร เพราะทางบ้านประกอบธุรกิจส่งออกสินค้า และธุรกิจด้านโรงแรม การท่องเที่ยว แต่ด้วยความที่เอกภพอยากลองทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ คือการได้สอนหนังสือ เขาจึงเบนเข็มมาเรียนต่อด้านภาษา และด้านการบริหารการศึกษาจนจบปริญญาเอก กลับมาเป็อาจารย์สอนนักศึกษาในมหาวิทยาลัยอยู่สองปี ก่อนจะมาลองเป็ครูสอนโรงเรียนมัธยม จับพลัดจับผลูสอบติด จึงได้มารับตำแหน่งรอง ผอ. ที่ โรงเรียนแห่งนี้ ถึงแม้จะถูกคัดค้านจากพ่อของเขาและคนในครอบครัวก็ตาม เขาก็แค่อยากลองทำตามใจตัวเอง ทำตามความฝันและทำในสิ่งที่ชอบเท่านั้น เขาอยู่ที่นี่มาสองปี จนได้มาเห็น นางสาวดาหวัน นักเรียนมอปลายที่ได้รับทุนการศึกษาจากหลายแห่ง หล่อนน่ารัก สดใส และเข้ามากุมหัวใจของเขาไว้ทั้งดวง ก็ดาหวันโดดเด่นทั้งการเรียนและกิจกรรมขนาดนี้ ไม่ใช่แต่เขาหรอกที่คลั่งไคล้เธอ หนุ่มๆในโรงเรียนเกินกว่าครึ่งก็ถูกเธอตกไปแล้ว แต่ด้วยตำแหน่งรอง ผอ.โรงเรียน เขาจะทำแบบนั้นไม่ได้ ตำแหน่งและอาชีพที่ต้องมีจรรยาบรรณ ประกอบกับเขามีพันธะที่เขาไม่เคยเต็มใจจะมี นั่นคือ น้องทิพย์ ลูกสาวเพื่อนสนิทพ่อของเขา รวมทั้งเป็หุ้นส่วนธุรกิจกันด้วย ทิพย์ท้องไม่มีพ่อ เรียนไม่จบ ต้องออกจากโรงเรียนกลางคันั้แ่ตอนมัธยม พ่อของเขาจึงขอร้องแกมบังคับให้เขาแต่งงานกับทิพย์เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตระกูลพ่อน้องทิพย์และภาพลักษณ์ธุรกิจด้วย เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เขาดั้นด้นไปเรียนต่อต่างประเทศและกลับมาทำงานในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ในเมื่อพ่อเขาบังคับเขาขนาดนี้ เขาก็ทำให้แล้ว ต่อจากนี้เขาจึงขอทำตามใจตัวเองบ้าง ตอนนี้ลูกของทิพย์ก็น่าจะเกือบๆเก้าขวบแล้วมั้ง เพราะเขาแต่งงานกับทิพย์มาก็เกือบเก้าปีแล้ว แต่ไม่มีการจดทะเบียน มีแต่การจัดงานแต่งเล็กๆคล้ายงานหมั้นเพื่อให้ญาติๆและคู่ค้าทางธุรกิจรับทราบก็เท่านั้น ั้แ่แต่งงานกันมา เอกภพไม่เคยนอนร่วมห้องหรือแตะเนื้อต้องตัวทิพย์เลย แม้เขาจะรู้ว่าทิพย์อ่อยและให้ท่าเขาก็ตาม ส่วนลูกของทิพย์เป็เด็กชาย ชื่อ โจ เขาก็รักเอ็นดูเหมือนเด็กทั่วไป และอนุญาตให้โจเรียกเขาว่า พ่อ ได้
"ท่านรองคะ ฉันซื้อกาแฟมาฝากค่ะ" ครูสาวท่านหนึ่งยื่นแก้วกาแฟให้พร้อมทั้งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ซึ่งเอกก็รับมาแบบยิ้มฝืนๆ เขารู้ว่าสาวๆที่เข้าหาเขาเพราะอะไร แต่ใจของเขามีแต่ดาหวัน สาวน้อยวัยสิบเจ็ดปีเท่านั้น
เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น ดร.เอกภพจึงเตรียมตัวที่จะขึ้นพูดอบรมนักเรียนหน้าเสาธงในวันนี้ตามแบบฉบับผู้บริหารหนุ่มไฟแรง เมื่อเขาพูดจบ เขาก็หันไป เห็นทิพย์ประภาที่ถือเค้กพร้อมทั้งจูงมือลูกชาย มาร้องเพลงวันเกิดให้เค้า ชายหนุ่มใมาก เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครมายุ่งกับที่ทำงานของเขาเลย แม้แต่พ่อบังเกิดเกล้า
ทุกคนที่เข้าแถวหน้าเสาธง ไม่ว่าจะเป็คณะผู้บริหาร คณะครู และนักเรียนต่างพากันร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้เขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่ช่วยกันร้องเพลงให้กับ รอง ผอ. เอกภพ ในวันนี้ ดิฉันในฐานะภรรยา และลูกชายก็ขอให้รองเอก มีความสุขมากๆ และก็เป็สามีและพ่อที่ดีแบบนี้ตลอดไปนะคะ" เมื่อพูดจบ ทิพย์ก็พาลูกชายเดินลงจากหน้าเสาธงและขึ้นรถกลับทันที เพราะทิพย์รู้ว่า เอกภพจะต้องโกรธมากๆและอาละวาดใส่เธอแน่นอน เธอรู้เพราะเคยทำให้เอกโมโหขั้นสุด ถึงขนาดเขาลงมือทำร้ายเธอมาแล้ว ทิพย์กลัวจนขยาดที่จะเข้าใกล้เขาไปหลายเดือน แต่เมื่อวานทิพย์เห็นเอกไปเดินกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้าง เธอโกรธมากและบอกกับตัวเองว่า จะไม่มีทางปล่อยชายหนุ่มไป จะไม่มีผู้หญิงหน้าไหนได้เอกไปนอกจากเธอคนเดียว เขาคือสามีและพ่อของลูกเธอ ทิพย์คิดอย่างเคียดแค้น แผนการณ์วันนี้จึงได้เกิดขึ้น เธอเดาว่า ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็ครูในโรงเรียน จึงมาแสดงตัวต่อหน้าทุกคนว่า ดร.เอกภพ นั้นมีภรรยาและลูกแล้ว คนอื่นจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับของๆเธอ
เอกภพโกรธทิพย์มาก จนเืขึ้นหน้า หมายมาดว่า วันนี้เขาจะต้องคุยกับเธอขั้นเด็ดขาด แต่ตอนนี้ เขาห่วงที่สุดก็คือสาวน้อยดาหวัน เธอคงทันเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่แน่นอน เพราะดาหวันมาทันเข้าแถวทุกวันและร่วมกิจกรรมตลอด เมื่อลงจากหน้าเสาธงได้จึงรีบกดโทรศัพท์หาดาหวันทันที แต่ปลายสายไม่รับแถมยังกดตัดสาย เขาจึงส่งไลน์ไปแทน แต่ดาก็ไม่อ่าน ไม่ตอบ เอกภพลองส่งข้อความทางเฟซบุ๊กไป เธอก็ไม่อ่านไม่ตอบเช่นกัน ยิ่งทำให้ ท่านรองเอก ร้อนใจอย่างมาก แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย เพราะที่เป็อยู่ตอนนี้ เขาก็ผิดจรรยาบรรณมากแล้ว จึงต้องพยายามมีสติให้มากที่สุด
"ไอ้ดา แกเป็ไรของแกว่ะ เห็นเศร้าั้แ่เช้า" บอล เพื่อนชายในกลุ่มร้องถาม
"เออ! นั่นดิ แกเป็ไรว่ะ เล่าได้นะเว้ย!" ศัลยา เพื่อนอีกคนถามซ้ำ
"มันไม่สบาย พวกแกอย่าเซ้าซี้ดิ" ยาหยีออกหน้าตอบแทนดาหวัน เพราะยาหยีคือเพื่อนสนิทคนเดียวที่รู้เื่ทั้งหมดของดาหวัน รวมทั้งเื่ที่เพื่อนของเธอแอบคบกับ รอง ผอ. โรงเรียนด้วย เื่แบบนี้ยิ่งคนรู้น้อยยิ่งดีที่สุด
ยาหยีจึงช่วยปกป้องเพื่อนที่ตอนนี้เอาแต่นั่งน้ำตาซึม และก็มองแหวนเงินคู่ที่สลักชื่อตัวเอกับตัวดีไว้ไขว้กัน เป็อักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของชื่อทั้งสองคน ซึ่งเป็ของขวัญวันเกิดที่เธอตั้งใจซื้อให้
"แกจะเศร้าทำไมวะ ไหนว่าจะแค่เล่นๆไม่จริงจังไง" ยาหยีถามดาหวัน
"แกบอกอยากมีชีวิตที่ดี หาผัวรวยๆไม่ใช่หรอ แค่รอง ผอ. จะไปรวยอะไรวะ โน่น! ไปหานักธุรกิจดีกว่า รวยแน่นอน! ยาหยีพยายามปลอบเพื่อน
"ตอนแรกก็กะว่า จะไม่เอาใจลงไปเล่นแหละ แต่พอเจอคารมพี่เอก ยอมรับว่าโงหัวไม่ขึ้นแล้วตอนนี้ ไม่งั้นจะมานั่งซึมเศร้าอยู่แบบนี้อ่อ" ดาหวันตอบยาหยี
เอกภพเดินเข้ามานั่งในร้านอาหารตามสั่ง ของแม่ดาหวัน เขาจะมาตามง้อสาวน้อยของเขา แต่ยังไม่เห็นแม้เงา วันนี้ทั้งวันเขาไม่เป็อันทำงาน เพราะดาหวันไม่อ่านไลน์ ไม่ตอบแชทชายหนุ่มในวัยสามสิบห้าปีที่ต้องมาตามง้อเด็กอายุสิบเจ็ดที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เขากับดาหวันอายุห่างกันถึงรอบครึ่ง เขาแทบจะเป็พ่อดาหวันได้ด้วยซ้ำ ถึงแม้จะรู้สึกว่าดาหวันค่อนข้างเอาแต่ใจ แต่จะทำไงได้ในเมื่อเขารักเธอ ก็ต้องยอม
ขนาดมานั่งในร้านบ้านของดาหวันแท้ๆ เธอยังไม่ออกมาให้เห็นหน้าเลย เห้อ! เอกถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกเดินไปโดยลืมไปว่าตัวเองสั่งข้าวไว้
"ดา ดาเอ้ย เอาข้าววิ่งไปส่งลูกค้าหน่อย ลูกค้าลืมข้าว" แม่หล่อนเรียกเสียงดัง
ดาหวันรับข้าวมาแล้วก็รีบวิ่งตามไป ก่อนจะเห็นว่าเป็ใคร
"พี่เอก ลืมข้าวค่ะ" ดาหวันบอกเสียงเศร้า
"ขึ้นรถก่อน มีเื่ต้องคุย" เอกพูดเสียงเข้ม
ดาหวันจึงยอมขึ้นรถอย่างง่ายดาย
374
