หยางจื่อได้พักอยู่ที่ตระกูลิสองวันแล้วเดินทางกลับสำนักอู่เสียในทันทีข่าวที่หยางจื่อสามารถเอาชนะโอวเฉินได้แพร่การะจายไปทั่วอาณาจักรฉินทำให้ตระกูลโอวรูสึกเสียหน้าอย่างมากและยังรวมไปถึงสำนักกระบี่นภาด้วย
ทางด้านหยางจื่อที่กลับมายังสำนักเวลาก็ผ่านไป 1 สัปดาห์เเล้วเสี่ยวหงในตอนนี้ตัวใหญ่ขึ้นมากความยาวของมันยาวถึง 2เมตรและมันกลายเป็สัตว์อสูรปราณเริ่มต้นขั้นสูงเเล้วด้วยอาหารและแกนอสูรที่หยางจื่อหามาให้เสี่ยวหงทำให้มันพัฒนาได้ไว
หยางจื่อที่ยังคงฝึกฝนทักษะดาบและบ่มเพาะพลังอย่างหนักแล้วในตอนนั้นเองก็มีกลุ่มชายหนุ่มมาะโอยู่ที่ข้างล่างหุบเขา
"หยางจื่อเ้าออกมาจากหุบเขาเดี๋ยวนี้ข้าฉื่อซุน้าจะประลองกับเ้า"
หยางจื่อรู้สึกแปลกใจเพราะั้แ่เขาเข้ามาในสำนักเป็เวลา 1 ปี ไม่มีใครเคยกล้ามารบกวนหยางจื่อแบบนี้เลยหยางจื่อเดินลงมาจากหุบเขาและเห็นกับกลุ่มชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาสวมใส่ชุดสีขาว
"พวกเ้าเป็ใคร" หยางจื่อกล่าว
"เ้าสินะหยางจื่อข้าฉื่อซุน้าจะท้าประลองกับเ้าเ้ากล้ารับคำท้าของข้าหรือไม่"ฉื่อซุนกล่าว
"ก็ย่อมได้ข้ากำลังขาดคนทดสอบฝีมือของข้าในตอนนี้ซะด้วย"หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ข่าวเกี่ยวกับการที่หยางจื่อจะต่อสู้กับฉื่อซุนเริ่มแพร่ไปทั่วสำนักอู่เสียทั้งเซี่ยหนิงและมู่โหลวเองก็สนใจเช่นกัน
"ไม่คิดว่าหลังจากที่ฉื่อซุนกลับมาจากทำภารกิจ 1 ปีเต็มแล้วก็ไปท้าประลองกับหยางจื่อในทันที" บางคนกล่าว
"ก็ไม่แปลกหรอกเมื่อ 2 ปีก่อนในตอนนี้ฉื่อซุนสอบเข้าที่สำนักอู่เสียเขาเป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งและมีพร์มากที่สุดแต่เขา้าจะเป็ศิษย์ของผู้าุโโม่หงเย่แต่กลับถูกนางปฏิเสธจนเสียหน้านางบอกกับฉื่อซุนว่ายังมีความสามารถไม่พอนั่นทำให้ฉื่อซุนที่หยิ่งยโสต้องเสียหน้าเป็ครั้งแรกเขาจึงกลายมาเป็ศิษย์ของผู้าุโในสำนักแทน"
"แบบนี้เองสินะเมื่อเขากลับมาจากภารกิจเมื่อเขาได้ยินข่าวว่าผู้าุโโม่หงเย่รับหยางจื่อเป็ศิษย์ทำให้ฉื่อซุนไม่อาจยอมรับได้"
เหล่าศิษย์เริ่มพูดคุยกันอย่างสนุกปากและในตอนนี้เองที่หยางจื่อและฉื่อซุนก็ขึ้นไปบนสนามประลองฉื่อซุนนั้นอยู่ปรารก่อเกิดขั้นที่ 8 ซึ่งมากกว่าหยางจื่อ 2 ขั้นแต่สำหรับหยางจื่อที่มีเส้นชีพจรั์ทำให้ความต่างของพลังไม่เป็ปัญหาสำหรับหยางจื่อเลยแต่อย่างใด
"ข้าได้ยินว่าเ้าสามารถล้มโอวเฉินได้แสดงว่าเ้าก็มีน้ำยาอยู่บ้าง"ฉื่อซุนกล่าว
"เ้ากำลังจะบอกว่าเ้าเหนือกว่าโอวเฉินอย่างงั้นรึ" หยางจื่อกล่าวถาม
"แน่นอนโอวเฉินไม่สามารถนำมาเทียบกับข้าได้อยู่เเล้ว"ฉื่อซุนกล่าวด้วยความยโส
"งั้นก็มาพิสูจน์กันว่าสิ่งที่เ้ากล่าวมานั้นจริงหรือไม่"หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ฟุบ!!!!"
หยางจื่อพุ่งไปหยางจื่อพุ่งไปหาฉื่อซุนด้วยความเร็วดาบสีเงินของหยางจื่อเปล่งแสงสีเงินออกมาทำให้เกิดแสงสว่างจ้าฉื่อซุนนี่เห็นแสงสีเงินออกมาจากดาบของหยางจื่อก็แสดงสีหน้าตกตะลึงและถอยหนีในทันทีฉื่อซุนก็เป็ผู้ใช้ดาบมีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าสิ่งที่หยางจื่อใช้นั้นคือรังสีดาบซึ่งเป็สิ่งที่เขาปรารถนาจะไปให้ถึง
"เป็ไปไม่ได้ เป็ไปไม่ได้ เป็ไปไม่ได้ เป็ไปไม่ได้เ้าสามารถบรรลุรังสีดาบได้อย่างไรมันต้องเป็ข้าเท่านั้นที่สามารถบรรลุได้อ่าาาข้าจะฆ่าเ้า"ฉื่อซุนที่กลายเป็บ้าใช้ทักษะที่รุนแรงที่สุดของตนเองโจมตีไปยังหยางจื่อเพื่อหวังจะสังหารหยางจื่อในดาบเดียวโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
"ดาบหกประสาน!!!!!"
"ฉว่ะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ"
หยางจื่อที่หลบการโจมตีของฉื่อซุนก่อนจะใช้ทักษะดาบหกประสานฟาดฟันใส่ฉื่อซุนทำให้ร้างของฉื่อซุนเต็มไปด้วยาแถึงจะไม่ถึงแก่ชีวิตแต่ก็าเ็สาหัสจำเป็ต้องพักฟื้นหลายเดือน
ผู้คนที่ยืนดูต่างตกตะลึงและอ้าปากค้างหยางจื่อสามารถเอาชนะฉื่อซุนที่ได้ชื่อว่ายอดอัจฉริยะได้ด้วยในดาบเดียวแม้แต่มู่โหลวก็ยังรู้สึกตัวว่าระยะห่างของนางและหยางจื่อค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทางเซี่ยหนิงนางมองมาที่หยางจื่อด้วยสายตาที่หยาดเยิ้มและยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ไม่จริงน่านี่ฉื่อซุนพ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียวเลยอย่างงั้นรึ"
"หยางจื่อนั้นแข็งแกร่งเกินไปเเล้ว"
"ไม่แปลกที่ผู้าุโโม่หงเย่จะเลือกหยางจื่อเป็ศิษย์ฉื่อซุนเทียบกับหยางจื่อไม่ได้เลยสักนิด"
"ในการสอบเลื่อนขั้นของสำนักเราในอีก 6 เดือนคงจะสนุกหน้าดู"
"ใช่เเล้วเพราะหลังจากที่ออกมาจากสุสารโบราณแล้วพลังของศิษย์ส่วนใหญ่จะเพิ่มขึ้นจนหน้ากลัว"
ที่บนยอดเขาเฉินฝ่านและโม่หงเย่รวมถึงผู้าุโหลายคนรวมถึงอาจารย์ของฉื่อซุนเองก็อยู่ด้วยพวกเขามายืนดูการประลองของหยางจื่อและฉื่อซุนพวกเขาอยากรู้ว่าอัจฉริยะคนใหนจะเหนือกว่ากัน
"เฮ้อ ความต่างของพวกเขาสองคนมีมากเกินไป" อาจารย์ของฉื่อซุนกล่าว
"แน่นอนเพราะหยางจื่อนั้นมีความสามารถที่พิเศษเขาสามารถเรียนรู้และทำความเข้าใจเกี่ยวกับดาบได้อย่างว่องไวและรวมถึงวิถีแห่งการบ่มเพาะพลังอีกด้วย"ผู้าุโสูงสุดกล่าว
"สำนักของเราชั่งโชคดียิ่งนักที่ได้เขามาเป็ศิษย์"ผู้าุโบางคนกล่าว
"แน่นอนว่าโชคดีแต่ก็มีเื่ที่ข้าเป็กังวลอยู่เหมือนกัน"โม่หงเย่กล่าว
"เื่อะไรอย่างงั้นรึ" เฉินฝ่านกล่าว
"เื่เื้ัและที่มาของเด็กคนนี้ยังไงละ พวกท่านคิดจริง ๆรึว่าเด็กที่มีพร์ขนาดนี้จะถูกทิ้งเอาไว้โดยไม่มีความหมายแอบแฝง"โม่หงเย่กล่าว
"ที่ศิษย์น้องกล่าวมาก๋มีเหตุผลด้วยพร์ของหยางจื่อเป็ไปไม่ได้ที่หยางจื่อจะเป็คนในทวีปเมฆาแห่งนี้และถ้าเกิดมีเื่อะไรเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้และพ่อแม่ที่แท้จริงของเด็กคนนี้กลับมารับเขาละก็วันนั้นคงเป็วันที่อาณาจักรแห่งนี้ต้องล่มสลายแล้วละ" เฉินฝ่านกล่าว
"ที่พวกท่าน้าจะพูดก็คือให้พวกเราปกป้องเด็กคนนี้อย่างเต็มกำลังไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับอะไรก็ตามอย่างงั้นรึ"ผู้าุโสูงสุดกล่าว
"ใช่แต่จากที่ข้าคิดคงอีกไม่กี่ปีเด็กคนนี้ก็คงจะเติบโตพอที่จะปกป้องและดูแลตัวเองได้อย่างแน่นอน"โม่หงเย่กล่าว
-------------------------------------------------------------------------------------------
1K
