ตอนที่ 5
คนเฮงซวย
2 วันต่อมา
จันทร์เ้าอยู่ในโรงแรมกำลังเก็บเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวกลับประเทศไทยจู่ๆก็มีข้อความเข้ามา
‘จันทร์เ้า ฉันอยู่ที่กระบี่มาหาหน่อยสิ จากเรียว’
เรียวคือเพื่อนสนิทของเธอั้แ่สมัยเรียนพวกเธอสองคนสนิทกันมากไปไหนไปกันเที่ยวไหนเที่ยวกันไม่เคยมีความลับต่อกันเรียวเป็เพื่อนที่จริงใจกับเธอมากที่สุด
เฮ้อคิดถึงเธอจังเลย
จันทร์เ้าถอนหายใจก่อนจะกดสายโทรออก
“เรียว!!”
[โอ๊ย หูจะแตก]
“คิดถึงจัง แกบอกว่ามากระบี่เหรอ”
[เออ แล้วแกอยู่ไหน มาหาหน่อยสิ]
“ฉันอยู่ฝรั่งเศส มาคุยเื่ส่งออกไวน์กับพ่อ”
[อ้าวงั้นแม่แกก็อยู่ดูรีสอร์ตคนเดียวนะสิ]
“มีพี่อีกคนช่วยดูอยู่”
[แหม ก็ว่าหายหน้าหายตาไปไหนที่แท้ก็งานรัดตัว]
“อื้อ ก็นิดหน่อย เรียว ฉันคิดถึงแกจัง”
[โทรหาเธียเตอร์ด้วยล่ะ มันติดต่อหาแกไม่ได้เลย]
“รู้แล้ว...ฉันอยากเจอแกจัง”
[กลับมาแล้วค่อยมานัดเจอกัน]
“่นี้เป็ยังไงบ้างสบายดีปะ”
[ก็ดี เรื่อยๆแหละวันที่ไปงานคุณชายหนึ่งฉันเจอพี่เมฆพี่รหัสแกด้วย เขายังถามถึงแกอยู่เลย]
“เดี๋ยวนะ พี่รหัสฉันเหรอ”
[อือเจอกันวันนั้นพี่เขาหล่อขึ้นมากเลยนะเว้ย]
“แกคงไม่ได้ชอบ…”
[ตลกล่ะจันทร์เ้าฉันจะชอบได้ยังไง ฉัน…]
“มีอะไรหรือเปล่า”
[…เปล่าๆ]
แทนที่เธอจะคิดถึงพี่เมฆพี่รหัสของตัวเองแต่ไหงกลายเป็นึกถึงค่ำคืนที่เร่าร้อนคืนนั้นได้ ให้ตายสิ
“เรียว…”
[หื้ม]
“ถามอะไรหน่อยสิ”เธอใช้นิ้วชี้ดึงผ้าขนหนูที่ถูกพับกองไว้ออกมาบิดด้วยความเขินอาย ริมฝีปากถูกเม้มแน่นด้วยความกังวลเพื่อนคนเดียวที่พอจะให้คำปรึกษาเธอได้ คงมีแต่เรียวเท่านั้นแหละ
ทำไมนะทำไมทำไมถึงต้องนึกถึงเขาด้วยทั้งที่ผ่านมาตั้ง 2 วันแล้ว ป่านนี้เขาคงลืมไปแล้วด้วยมั้งว่าเคยเจอเธอมาก่อน
[ว่า…]
“คือ…แบบ…คือ…ทำ…ทำยังไงให้ผู้ชายสนใจวะ”
[...]
“คือ…คือ…ฉัน…ฉันไปเจอผู้ชายคนหนึ่งที่คลับ...คือ...คือว่า…ฉันรู้สึกชอบเขา…แกว่าฉันควรจะทำยังไงดี”
[แปลกแฮะ]
“ไม่แปลก มีอะไรแปลก”
[มันมีอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า]
“...”
[ที่โทรมาไม่ใช่แค่จะถามเื่นี้แน่ๆ ตกลงมีอะไร]
“แกรู้ได้ยังไง”
[เวลามีเื่อะไรที่ประหม่าหรือมีเื่ในใจแกโกหกไม่เก่งเพราะชอบพูดติดอ่าง นั่นเป็ข้อเสียหลักเลยรู้หรือเปล่า]
เห็นไหมล่ะไม่มีใครรู้จักเธอดีเท่าเพื่อนคนนี้อีกแล้ว
“รู้ดีเว่อร์ จับผิดเก่งเว่อร์”
[ไหนเล่าสิคะ]
[ก็…ก็เมื่อวันก่อน...ฉันไปคลับกับป๊า…หลังจากป๊ากลับโรงแรมฉันก็บังเอิญไปเจอผู้ชายคนหนึ่งเขาเป็ฝรั่งหล่อมากแล้วพูดไทยได้ด้วย เรานั่งคุยกันแล้วก็ดื่มเหล้าด้วยกันจากนั้นก็พากันขึ้นไปข้างบน...] น้ำเสียงเริ่มแ่ลงเพราะเธอกำลังกังวลที่จะเล่าต่อจากนั้น…
[จันทร์เ้า!! แกไม่เคยปล่อยตัวนะ!!]
“อื้อ ฉันรู้ แต่...แต่…”
[แล้วยังไงต่อเกิดอะไรขึ้น]
“ก็คือ…คือ…มันก็…”
[เกินเลยกันหรือเปล่า]
“…”
[มีอะไรกันด้วยใช่ไหม!!]
“มัน…มันเป็ไปเองอ่ะแก ตอนนั้นฉันก็…ปล่อยตัวเองไปกับเขา…ฉันแค่…”
[นี่แก!!]
“แต่…ั้แ่วันนั้น ฉันก็คิดถึงเขาทุกวันเลยอ่ะ ทำยังไงดีวะเรียว”
[วันไนท์เหรอ]
“จะเรียกแบบนั้นก็ได้มั้ง”
[โอ๊ย…ฉันปวดหัว…แล้วตอนตื่นขึ้นมาเขาพูดอะไรกับแกบ้าง]
“ตอนเช้าฉันต้องรีบกลับเพราะเดี๋ยวพ่อจะจับได้ก็เลยไม่ได้คุยกัน หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก]
[ผู้ชายเฮงซวย!!]
จันทร์เ้าสะดุ้งใเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนสนิทกำลังสบถด้วยความหงุดหงิด
“เขา…ไม่ใช่คนไม่ดีหรอก”
[รู้ได้ไง]
“ก็...ก็…ก็ตอนที่เรานั่งคุยกันเขาบอกว่าเพิ่งถูกหักหลังจากคนรัก เขาร้องไห้เสียใจจนฉันอดสงสารไม่ได้ ก็เลย...”
[ร้องไห้เป็เพื่อน?]
“อื้อ”
[โอ๊ย!! ให้ตายเถอะ]
“แต่เขาก็ทิ้งข้อความเอาไว้นะ บอกว่าให้ติดต่อกลับไปพร้อมกับเบอร์โทร”
[แล้วแกโทรไปหรือยัง]
“ยัง…คือ…คือฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไร”
[แกอยากสานสัมพันธ์ให้มากกว่าคืนวันไนท์ใช่ไหม]
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า้าอะไรเวลาผ่านมานานขนาดนี้ไม่มีทางที่เขากับเธอจะกลับมาเจอกันหรอก…แต่ในใจก็ยังคาดหวังอะไรบางอย่างอยู่
“ก็…ก็อย่างนั้นแหละ”
[จันทร์เ้าแกป้องกันหรือยัง]
“ตอนนั้น...ตอนนั้น…” เธอเอียงคอพยายามครุ่นคิดถึงคืนวันนั้นว่าเขาได้ใส่ถุงยางป้องกันหรือเปล่า แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก
เธอคิดว่า…เขาน่าจะป้องกันอยู่แล้วมั้ง…
“น่าจะใส่ถุง”
[ไม่มีน่าจะสิ เอาให้ชัวร์ ไม่งั้นมันจะเสียกับตัวแกนะ]
“อื้อ”
[โธ่เอ๊ย ยัยจันทร์เ้ากับแฟนไม่เคยมีอะไรด้วย แต่ดันไปมีอะไรกับคนแปลกหน้า]
“ฉัน…”
[ยาป้องกันคงกินไม่ทันแล้วมั้ง เื่เกิดนานหรือยัง]
“ประมาณ…2 วันที่แล้ว”
[อยู่ใกล้ตัวฉันจะจับแกตีให้เข็ด]
ถ้าให้เลือกได้เธอก็ยังคงเลือกที่จะมีอะไรกับผู้ชายคนนั้นอยู่ดีไม่ว่าจะเป็ผิวกาย ลมหายใจ รสริมฝีปากที่มอมเมาให้เธอโหยหาเสียเหลือเกิน
หัวใจที่เต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ก็พอจะทำให้รู้ได้แล้วละว่าเธอคงรู้สึกดีกับเขาไม่น้อย
“เรียว…ฉัน…ฉันชอบเขาอ่ะ”
[ชอบ? ชอบอะไร ร่างกาย หน้าตา]
“ก็รวมๆ กันนั่นแหละ”
[ให้ตายสิ ติดต่อไป แล้วบอกว่า 'ฉัน้าให้คุณรับผิดชอบค่ะ]
“บ้า!!”
[พูดจริงๆ เอาตามนี้แหละ ถ้าเขาทำเป็ไม่รู้จัก แกก็เอาเบอร์มาเดี๋ยวฉันจัดการเอง]
“แก…แกจะทำอะไร” เรียวไม่ใช่ผู้หญิงยอมใครเธอกลัวว่าถ้าเกิดให้เบอร์กับเรียวจริงๆ มีหวัง เืตกยางออกแน่ๆ
[ทำตามที่บอกก็แล้วกัน ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าเธียเตอร์รู้แกจะโดนมากกว่านี้อีก]
เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันคือเธียเตอร์เขาเป็เพื่อนชายที่รักเพื่อนมาก และที่สำคัญหากหมอนี่รู้เื่ราวที่เกิดขึ้นแล้วล่ะก็ หูได้ชาแน่
“เรียว ฉันชอบเขาจริงๆ นะ...ตอนที่คุยกันชีวิตเขาดูน่าสงสารมากเลย”
[โกหกหรือเปล่าก็ไม่รู้!! จะเชื่อได้ยังไง!!]
“ก็…ก็…ก็ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น...”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“น้องจันทร์เ้าคะ ไปกินข้าวกันค่ะ เฮียให้พี่มาตาม”
เสียงะโมาจากหน้าประตูห้องทำให้เธอต้องป้องปากกระซิบใส่โทรศัพท์
“แกแค่นี้ก่อนนะ ไว้จะติดต่อไปใหม่ รักแก”
[อืม รักแกเหมือนกัน]
จันทร์เ้าเก็บโทรศัพท์ใส่กางเกง ปิดไฟและเดินไปเปิดประตูก่อนจะออกไปพร้อมกับพี่หมวย
“ป๊าจะไปกินข้าวที่ไหน” เธอวิ่งเข้าไปโอบเอวป๊าที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ก่อนจะเอ่ยถาม
“หนูอยากกินอะไรล่ะ”
“อะไรก็ได้ค่ะ”
“ป๊ามีเพื่อนอยู่ที่นี่เขาเปิดร้านอาหารไทย เดินไปนิดเดียวก็ถึง เราไปร้านนั้นกันดีไหม”
“โห เฮียผมกำลังคิดถึงอาหารไทยอยู่พอดี อยากกินใจจะขาดตายอยู่แล้ว” แช่มพูดไปด้วยทำสีหน้าดีใจไปด้วย
“ข้าก็เบื่ออาหารฝรั่ง มีแต่แป้ง เนื้อหนังก็ไม่มี” ป๊าเริ่มบ่นพลางส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ
เธอเดินตามป๊าลงลิฟต์ไปข้างล่างระหว่างทางก็พูดคุยเื่ธุรกิจที่ทำรวมถึงข้อตกลงที่ได้เซ็นสัญญากับบริษัทั์ใหญ่ไปเมื่อวันก่อนกลับไปคราวนี้ต้องควบคุมการบริหารจัดการให้อยู่ในกฎมากขึ้นกว่าเดิมเพราะตอนนี้ต้องทำไวน์ส่งออกอีกหลายโกดัง
เดินมาไม่นานก็ถึงร้านอาหารขนาดใหญ่บรรยากาศเป็สไตล์ไทยมีรูปตุ๊กตาผู้หญิงยืนไหว้อยู่หน้าร้านเฟอร์นิเจอร์ก็ถูกตกแต่งด้วยไม้สักเกือบหมดรวมถึงกลิ่นเครื่องเทศของบ้านเมืองเรา
คิดถึงแม่ชะมัด
จันทร์เ้าเดินเข้าไปนั่งด้านในสุดของร้านก่อนจะมองไปรอบๆข้างเพื่อซึมซับบรรยากาศ
“ที่นี่สวยนะคะ นึกถึงประเทศไทยเลย”
“เนอะหนูก็ว่างั้นแหละค่ะ”
“แถมเฮียยังรู้จักกับเ้าของร้านอีกวันนี้ไม่แน่อาจจะได้กินอาหารฟรีก็ได้นะครับ” ไม้กระซิบเบาๆเพื่อไม่ให้เฮียได้ยิน
จันทร์เ้าหัวเราะเบาๆกับคำนินทาของไม้ ซึ่งเป็คนสนิทของป๊าก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาจิบ
ป๊าของเธอกำลังยืนหัวเราะต่อกระซิกกับชายหนุ่มเ้าของร้านที่อายุน่าจะประมาณ 40 แต่ร่างกายยังเหมือนคนอายุ30 อาจเป็เพราะเขาดูแลตัวเองเป็ประจำโดยการออกกำลังกายละมั้งไม่เหมือนป๊าของเธอที่ตอนนี้พุงด้านหน้าเริ่มยื่นออกมาให้เห็นเล็กน้อยตามอายุที่เพิ่มมากขึ้นทุกวัน
ขณะนั้นเองสายตาก็พลันไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งเป็ฝรั่งกำลังเปิดประตูเดินเข้ามาในร้านอาหารนั่งอยู่ที่โต๊ะถัดไปจากที่เธอนั่ง
ทั้งคู่จับมือกันไม่ยอมห่างแถมยังจุมพิตที่ริมฝีปากกันอีกด้วย…
เหตุการณ์ตรงนี้มันทำให้เธอคิดถึงผู้ชายคนนั้นอีกแล้วไม่ว่าจะหยิบจะจับจะมองไปทางไหนก็คิดถึงแต่หน้าเขา คิดถึงรสจูบของเขาคิดถึงเรือนร่างของเขา คิดถึงสายตาของเขา คิดถึง…คิดถึงไปหมดเลย
ให้ตายสิ!!
พรุ่งนี้เธอต้องกลับประเทศไทยแล้วนะหน่วงใจยังไงก็ไม่รู้ หลังจากนี้ก็คงไม่ได้พบเจอกันอีก แถมเบอร์โทรที่เขาให้มาเธอก็ยังไม่เคยติดต่อไปเลยสักครั้ง…
เอายังไงดียัยจันทร์เ้า!!
ฝากกดไลค์ ฝากติชมด้วยนะคะ
151
