ฉันผละจากงานที่ทำค้างไว้หลังเริ่มได้เพียง 1 ชั่วโมง เพื่อเดินไปยังประตูหลังมีสัญญาณเตือนว่ามีผู้มาเยือน ภาพของผู้หญิงรูปร่างบอบบางสวมชุดเดรสเข้ารูป ผมยาวเป็คลื่นสวยรับกับใบหน้ารูปไข่สวยหวาน ปรากฏบนจออินเตอร์คอม ฉันจำได้ทันทีว่าเธอคือว่าที่คู่หมั้นของไนล์
“ไนล์ ชาเองค่ะ” คนที่อยู่อีกฟากเอ่ยถามพลางยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ กล้อง อย่างมีแววคนขี้เล่น โดยไม่รู้ว่าคนที่ยืนอีกฟากของประตูไม่ใช่ไนล์
ไนล์ได้ยินเสียง และเหมือนรู้อยู่แล้วว่าผู้มาเยือนคือใครจึงเดินมายังประตูแล้วเปิดต้อนรับโดยไม่สนใจจะพูดคำใดๆ เพื่อตระเตรียมกับฉันเลยสักคำ แม้รู้ดีว่าการเจอกันคราวก่อนเรามีปัญหากันรูปแบบไหน มันต้องเกิดเื่ขึ้นซ้ำอีกแน่เมื่อเธอพบว่าฉันอยู่ที่นี่
ฉันได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อวางตัวไม่ถูกเมื่อน้ำชาเดินเข้ามา แต่แปลกใจอย่างมากเช่นกันเมื่อพบว่าเธอไม่ได้มีท่าทีโวยวายหรือประหลาดใจแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่เหลือบมองฉันนิดแล้วเดินผ่านเลยไปหยุดนั่งบนโซฟา
หรือเธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่!?
“พร้อมหรือยังคะ” เธอกุมมือเขา พลางถามด้วยน้ำเสียสดใส ราวกับฉันเป็เพียงอากาศธาตุมีเพียงพวกเขาอยู่กันตามลำพังสองคน
ไนล์พยักหน้าตอบรับ เขาแต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดแขนยาวสีขาว กางเกงยีน สำหรับพร้อมออกไปข้างนอก ดูดีอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ และดูเด็กกว่าอายุลงไปหลายปีราวกับอายุเพียงยี่สิบต้นๆ ไม่ใช่คนอายุใกล้แตะเลขสาม “ฉันจะออกไปข้างนอกนะ” เขายังมีแก่ใจหันมาบอกฉันทั้งที่เราหมางเมินใส่กัน ไม่ได้คุยแม้แต่คำเดียวั้แ่เกิดเื่เมื่อกลางดึก
“ค่ะ”
คนทั้งคู่เดินออกไปจากประตู ฉันยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นคิดไม่ออกว่าเพราะอะไรน้ำชาถึงดูนิ่งเฉยนัก ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเกือบตบตีฉันด้วยซ้ำตอนที่รู้ว่าฉันอยู่กับไนล์ตลอดหลายวัน
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาออกไปไหน หรือทำอะไรกัน แต่ไนล์กลับมาตอนค่อนแจ้งของอีกวัน อาบน้ำเพื่อแต่งตัวเตรียมพร้อมสำหรับทำงานในเช้าวันจันทร์
มันไม่ใช่ธุระอะไรของฉันที่ต้องถามหาความจริงว่าเขาไปหรือทำอะไร ในเมื่อเธอเป็คู่หมั้นของเขา คบกันมาก่อนรู้จักกับฉันด้วยซ้ำ หากทั้งคู่อยู่ด้วยกันในคืนที่ผ่านมาฉันก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม หรือควรรู้สึกรู้สาอะไรกับเื่ส่วนตัวของพวกเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ
ประตูถูกเปิดจากด้านนอก ฉันไม่ได้หันไปมองเพราะคิดว่าเป็ไนล์ เขาอาจลืมของสำคัญสักอย่างและต้องวกกลับมาหลังจากผละออกไปเพียงไม่นาน
“เก่งแล้วก็โชคดีอีกต่างหากนะถึงจับผู้ชายด้วยวิธีปล่อยให้ท้องได้” ฉันหันควับไปมองตามเสียง
น้ำชายืนอยู่ระหว่างกรอบประตู กอดอกพลางมองมาที่ฉันด้วยแววตาดูแคลนอย่างที่สุด เหยียดมุมปากอย่างเย้ยหยัน
ฉันระบายลมหายใจที่อัดแน่นในอก ลุกจากเก้าอี้หันไปเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ
ไม่ผิดคาดสักนิดผู้หญิงที่ดูไม่ยอมลดราวาศอกให้ใครง่ายๆ อย่างน้ำชา ไม่มีทางยอมเลิกราวีโดยง่าย เมื่อวานที่เธอแสร้งทำเป็เมินเฉยคงเพื่อแสดงบทหญิงสาวแสนดีต่อหน้าไนล์เท่านั้น
“อย่างที่เคยบอกไปไงคะ ว่าฉันไม่มีทางยุ่งกับเขาแน่ถ้ารู้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว อีกอย่างรู้ไว้นะคะว่าฉันไม่ได้จับเขาอย่างที่คุณกล่าวหาแน่นอน ตอนที่พบกันฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคือใคร ร่ำรวยแค่ไหน เป็ลูกของใคร เราคุยกันเพราะเห็นว่าเป็คนไทยด้วยกันที่บังเอิญเจอกันในต่างแดนเท่านั้น” ฉันย้ำให้เธอฟังอย่างชัดถ้อยชัดคำอีกครั้ง
น้ำชาเหลือบตามอง้าเพดาน ริมฝีปากบิดคว่ำ แสดงท่าทางไม่เชื่อถืออย่างเต็มที่
“เธอจะย้ายออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่” เธอยกแขนกอดอกพลางตั้งคำถาม กดสายตาต่ำอย่างคนที่วางตัวเหนือกว่าคนอื่นเป็ปกติ
“ไนล์บอกคุณหรือยังคะว่าเขาเป็คนบอกให้ฉันอยู่ที่นี่เอง”
“เขาก็คงให้อยู่จนกว่าจะรู้นั่นแหละว่าเด็กใช่ลูกของเขาจริงรึเปล่า”
ฉันซ่อนอาการใ น้ำตารู้เื่เด็กแล้วจริงๆ แต่ฉันเดาไม่ออกว่าไนล์ทำยังไงเธอถึงได้ดูใจเย็นนัก และทนคบกับเขาได้อย่างไรทั้งที่เขาเป็ฝ่ายนอกใจมีคนอื่นและเลยเถิดจนพลาดตั้งท้อง
“เด็กคนนี้เป็ลูกของเขาแน่นอนค่ะ” ฉันวางมือบนท้องอย่างปกป้อง ไม่ไว้ใจเธอสักนิดเดียวเมื่อเห็นสายตากดมองต่ำ ซึ่งดูไม่ออกว่าแฝงแววมุ่งร้ายหรือไม่
“แล้วยังไงล่ะ เธอคิดจะให้เขารับผิดชอบทั้งตัวเองทั้งเด็กเลยเหรอ” เธอเหยียดยิ้มอย่างเป็ต่อ
“ไม่เลยค่ะ ฉันจะอยู่แค่ชั่วคราวเท่านั้น ฉันไม่ได้้าให้เขารับผิดชอบด้วยการแต่งงานอย่างที่คุณเข้าใจหรอกนะคะ”
“ก็ดีแล้วล่ะ เพราะขืนหวังไปมันก็ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก ตราบใดที่แม่ของเขาไม่ยอมรับล่ะก็เธอไม่มีทางได้อะไรอย่างที่้าเลยสักอย่าง”
“ดูเหมือนคุณจะไม่เข้าใจเลยนะ ฉันไม่ได้้าอะไรจากไนล์เลยแม้กระทั่งความรับผิดชอบ” ฉันย้ำอีกครั้ง คนตรงข้ามกลับเชิดหน้าขึ้นไม่ยอมรับฟัง
“งั้นก็จำคำพูดของเธอไว้ให้ดีละกัน เพราะจะได้ไม่เจ็บภายหลัง ยังไงไนล์กับฉันก็ต้องแต่งงานกัน แล้วบอกไว้เลยว่าฉันไม่มีทางเลี้ยงเด็กที่ไม่ใช่ลูกของตัวเองแน่นอน และไม่มีทางเผื่อแผ่สามีหรือพ่อของลูกไปให้ใครคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวเด็ดขาด” เธอพูดจบแล้ววางกระเป๋าเงินลงบนโต๊ะ ฉันจำได้ทันทีว่ามันเป็ของไนล์ “ฝากให้เขาด้วย เมื่อเช้าเขารีบไปหน่อยก็เลยลืม” เธอจงใจพูดให้ฉันรู้ว่าเมื่อคืนไนล์อยู่ที่ไหน ก่อนจะเดินออกไปอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า
พรุ่งนี้ต้องส่งงานให้พี่เคแล้วฉันไม่อยากทำมันพลาด อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้วแท้ๆ แต่กว่าจะสลัดคำพูดของน้ำชาออกไปได้ก็เสียเวลาทำงานไปอีกหลายนาที
ฉันบีบมือสะกดกลั้นความรู้สึกหนักอึ้งข้างใน กี่ครั้งแล้วที่ฉันโดนดูถูกเพราะพัวพันกับชีวิตของไนล์
…
.
ผู้หญิงคนนี้เป็อะไรกับไนล์กันแน่น้อ
![[จบ] พันธะรักโดยไม่ตั้งใจ [Bond Of Love - Accidence]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631632640_95578964.webp)
2K
