กว่าหญิงสาวจะทำสร้อยคอเสร็จก็กินเวลาไปหลายชั่วโมงจนตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว… หลังจากทำเสร็จทางร้อนก็นำไปแพ็คใส่กล่องเครื่องประดับให้อย่างดี และใส่ถุงพร้อมมอบให้หญิงสาวนำกลับไปด้วย
หลังจากที่ออกมาจากร้านคาเฟ่แล้ว หญิงสาวก็เดินออกไปตามซอยเพื่อที่จะเดินกลับไปยังรถไฟฟ้า
....RRRRRRR....
พี่จุนยอง สายเรียกเข้า
เสียงโทรศัพท์ร้องดังขึ้นมา หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์แล้วกดรับสายทันที
“ฮัลโหลค่าา” ลลิตาเอ่ยด้วยเสียงใส
[ทำไรอยู่ครับ ไม่เห็นตอบข้อความพี่เลย] อีจุนยองที่อยู่ปลายสายเอ่ยถาม
“หนูกำลังเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าค่ะพี่จุน วันนี้หนูไปทำสร้อยคอมาค่ะเลยไม่ได้อ่านข้อความใครเลยอะๆ”ลลิตาเอ่ยตอบพลางก้าวเท้าเดินไปเรื่อยๆ
[ทำแล้วเป็ยังไงบ้าง ไหนส่งมาอวดหน่อยสิๆ] อีจุนยองเอ่ย
“ได้ค่ะไว้หนูส่งให้ดูนะๆ” ลลิตาเอ่ยตอบ
[อยู่ที่ไหนครับตอนนี้?] อีจุนยองเอ่ยถาม
“ฮงแดค่ะพี่จุน” ลลิตาเอ่ยตอบ
[ครับ แล้วเราตอบทีมงานทีมหลักบ้างหรือยัง?] อีจุนยองเอ่ยถาม
“ยังเลยค่ะ มีอะไรหรอคะพี่จุน?”ลลิตาเอ่ย
[พวกเขามีไปฮเวชิกกันน่ะ เห็นเขาถามๆ ถึงเราด้วยนะ] อีจุนยองเอ่ย
“จริงเหรอคะพี่จุน!?!? อืมม … แล้วหนูไปด้วยได้เหรอคะพี่จุน” ลลิตาเอ่ยถามพลางคิด ‘มีคนนึกถึงเราด้วยเหรอเนี่ย ดีจังเลยแฮะ นึกว่าที่อึดอัดกันเมื่อวานคือจะไม่ชอบเราซะแล้ววว’
[ได้สิ เราน่ะอยากไปหรือเปล่า ถ้าเราจะไปพี่จะไปรับ] อีจุนยองเอ่ย
“อืมม … งั้นพี่จุนพาหนูไปหน่อยได้มั้ยคะ หนูอยากสนิทกับคนอื่นๆ ด้วยค่ะ” ลลิตาเอ่ยอ้อน
[ได้ครับ เดี๋ยวพี่ไปรับนะ เราอยู่ตรงไหนส่งโลเคชั่นมาให้พี่นะ] อีจุนยองเอ่ย
“ได้ค่ะพี่จุน ขอบคุณนะคะ” ลลิตาเอ่ย
[ครับ] อีจุนยองเอ่ย
“งั้นหนูวางสายแล้วน้าา” ลลิตาเอ่ยพลางกดวางสาย
.
.
20 นาทีต่อมา …
รถตู้ของอีจุนยองมาถึงยังจุดที่ลลิตาแชร์โลเคชั่นไว้ให้
ปี๊นๆ
เสียงบีบแตรรถดังขึ้น
หญิงสาวร่างที่กำลังยืนพิงกำแพงบริเวณนั้นถึงกับสะดุ้งใเงยหน้าขึ้นมากวาดดูตามเสียง
เมื่อหญิงสาวเห็นรถตู้ของอีจุนยองจึงก้าวเดินเข้าไปใกล้ทางด้านอีจุนยองก็เปิดประตูรถออกมาพอดี
“ขึ้นรถมาเร็วครับ” อีจุนยองเอ่ย
ลลิตาไม่ได้เอ่ยอะไรตอบกลับแต่ก้าวขึ้นรถไปอย่างโดยดี
“สวัสดีค่ะพี่จุน สวัสดีค่ะพี่เมเน~”ลลิตาเอ่ยพลางหล่อนตัวนั่งลงพร้อมเอื้อมไปปิดประตูรถ
“สวัสดีครับ” เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ย
“ทำไมมารับเร็วจังเลยคะ” ลลิตาหันไปเอ่ยถามอีจุนยองที่นั่งอยู่ข้างๆ
“พี่ทำงานไม่ไกลจากแถวนี้น่ะ เราเถอะ ไหน วันนี้ไปทำอะไรมานะ!?!?” อีจุนยองเอ่ยถาม
“หนูไปทำสร้อยคอมาค่าาา นี่ๆ” ลลิตาเอ่ยพลางยกถุงกระดาษที่ใส่กล่องสร้อยคอโชว์อีจุนยอง
หญิงสาวร่างบางหยิบกล่องสร้อยคอออกมา จากนั้นมือบางดึงสร้อยคอดอกลิลลี่พร้อมดาวระย้าออกจากกล่องแล้วยื่นให้อีจุนยองดู
“นี่ค่ะพี่จุน สร้อยคอนี้หนูทำเองเลยน้าาา” ลลิตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส
“สวยมากครับ เก่งมากๆ” อีจุนยองเอ่ยชมพลางยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของหญิงสาว
“แน่นอนค่าา~” ลลิตาเอ่ยพลางกำลังจะเก็บสร้อยคอลงกล่องเช่นเดิม
“เก็บทำไมล่ะ?? ไม่ใส่เลยเหรอ?อุตส่าห์ทำมานะ” อีจุนยองเอ่ยถาม
“อืมม หนูก็ว่าจะใส่อยู่ค่ะพี่จุนแต่กลัวจะไม่เข้ากับลุควันนี้ แหะๆ” ลลิตาเอ่ย
“พี่ว่าเข้านะ ลองใส่ดูสิๆ” อีจุนยองเอ่ย
ลลิตาพยักหน้าตอบหงึกๆ พลางหยิบสร้อยคอขึ้นมาแล้วสวมใส่
“เข้ากับเรามากเลยนะ” อีจุนยองเอ่ย
ลลิตาพยักหน้าตอบหงึกๆ พลางส่งยิ้มหวานแทนคำตอบเหมือนเดิม จากนั้นทั้งสองคนก็ชวนกันคุยต่างๆจนถึงร้านอาหารที่เป็จุดนัดหมายในวันนี้
691
