Beneath the Lights... Within the Shadows

    ตอนที่ 2.5 — กลางคืนที่ไฟไม่ดับ (ต่อ)

    เธอเพิ่งเสร็จจากปลายนิ้วและลิ้นของเขาไปไม่นาน
    แต่ร่างกายกลับยัง๻้๵๹๠า๱มากกว่านั้น… ๻้๵๹๠า๱เขา “ทั้งตัว”

    “ฉันอยากให้คุณเข้า...” เธอเอ่ยเสียงแ๵่๭ ขณะยังหายใจไม่ทันจากครั้งแรก
    มือเธอเอื้อมไปปลดเข็มขัดเขาออกเอง — ช้าแต่ไม่ลังเล

    เสียงรูดซิปดังในห้องน้ำเงียบๆ ทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น
    เขาแข็งเต็มที่จนเป้าแน่น — ลำใหญ่ หนา และร้อนผ่าวในมือเธอ
    “นี่คุณ...” เธอมองอย่าง๻๠ใ๽ปนตื่นเต้น “ใหญ่กว่าที่คิด…”

    “คุณยังถอยได้ตอนนี้” เขากระซิบ
    “ไม่อยากถอยเลย…” เธอตอบกลับทันที

    ภัทรยิ้มมุมปากนิดเดียว แล้วจับสะโพกเธอหันเข้าหาผนัง
    มือข้างหนึ่งรองที่เอว อีกข้างจับแก่นกายตัวเอง
    ค่อยๆ ถูวนปลายกับร่องที่ยังฉ่ำของเธอเบาๆ
    แค่เสียดสี...เธอก็ครางออกมาแล้ว

    “อื้ม...ภัทร...อย่าทรมาน…”

    เขาดันเข้าไปทีละนิด
    ร่องเธอร้อนจัดและตอดแน่นแบบที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน
    เสียงเนื้อครูดเนื้อ “สวบ…สวบ…” เบาๆ ดังขึ้นในห้อง

    “แน่นขนาดนี้…ผมจะทนไหวเหรอวะ…” เขากัดฟันแน่น

    เธอครางเสียงสูง ร่างสะดุ้ง
    เขาขยับสะโพกช้าๆ ดึงเกือบหลุดแล้วกระแทกกลับแรงขึ้นเรื่อยๆ

    ปั่ก...ปั่ก...ปั่ก...

    เสียงกระแทกกระทั้นชัดในห้องน้ำ
    เสียงน้ำเฉอะแฉะจากความลื่นชุ่มเต็มช่องเธอ ยิ่งเขาดันเข้าไป มันยิ่งฟิต ฟาดกับข้างในรัวๆ

    เธอเกาะผนังแน่น ร้องไม่เป็๞คำ
    “ภัทร...ลึกมาก… ฉันจะไม่ไหวอีกแล้ว…”

    “ยังไม่ให้แตก” เขาตอบเสียงกระซิบ แล้วกระแทกเข้าแรงขึ้น

    ปั่ก...ปั่ก...ปั่ก!

    เขาช้อนตัวเธอขึ้นนั่งบนอ่างล้างหน้า
    รั้งเธอเข้าใกล้จนเนินหนั่นแนบชิดกัน
    จากนั้นยกขาเธอขึ้นพาดแขนเขาทั้งสองข้าง แล้วแทงเข้าไปลึกกว่าเดิมจนเธอร้องลั่น

    “อ๊าาาาา!!! มัน...สุดเลย…”

    เขาจูบเธอหนักแน่น มือขยำหน้าอก บดขยี้ยอดอกทั้งจากปากและปลายนิ้ว
    ข้างล่างยังคงกระแทกเข้าออกไม่หยุด
    ความแน่นของเธอทำให้เขาแทบบ้า

    “มีนา…ผมจะ...แตกแล้ว…!”

    “แตกข้างในเลย!” เธอกรีดร้อง “ฉันอยากได้มัน…”

    เสียงสุดท้ายแทบกลืนในจังหวะกระแทก
    เขาดันเข้าครั้งสุดท้าย
    เธอเกร็ง สั่นไปทั้งตัว
    แล้วน้ำอุ่นร้อนก็พุ่งลึกเข้าไปข้างในเธอ จนเธอรู้สึกถึงมันเต็มโพรง

    ทั้งคู่หอบแรง เหงื่อไหลท่วม
    ภัทรยังคงกอดเธอแน่น ไม่ยอมปล่อย

    ในห้องน้ำเงียบๆ มีเพียงเสียงลมหายใจ และความรู้สึกที่ไม่มีคำเรียกแบบชัดเจนว่า...นี่คืออะไร