The World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก

สวัสดีครับ        ผม นาวิน เทพารักษ์ หรือที่เพื่อนๆมักเรียกผมว่า วิน ผมอายุ 28 ปีบริบูรณ์ ปัจจุบันทำงานในตำแหน่งพนักงานบริษัทเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่ด้วยความสามารถของผมบวกกับความขยันขันแข็งจึงทำให้ผมสามารถสร้างธุรกิจขนาดเล็กเป็นของตนเองได้สำเร็จ
อ่อลืมไปเลย         ผมเป็นคนผิวขาว ตาตี่ สูงประมาณ 185 ซม. วันนี้ผมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นแถบสีน้ำเงิน สวมด้วยกางเกงยีนส์มีรอยขาดดูมีสไตล์ มองรวมๆดูเป็นคนสดใส ร่าเริง กระตือรืนร้นต่อสิ่งใหม่ๆ เอาจริงๆผมก็มั่นใจว่าผมเป็นผู้ชายที่จัดว่าหน้าตาดีคนหนึ่งอะนะ
ที่สำคัญ! วันนี้!เป็นวันหยุด!        ซึ่งนานๆทีผมจะได้โอกาสมีวันหยุดแบบนี้สักที ดังนั้นวันนี้ผมจึงตัดสินใจมาเที่ยวเพื่อพักผ่อนหย่อนใจยังไงละ เอาละงั้นผมขอตัวไปเที่ยวพักผ่อนก่อนที่เวลาอันมีค่าจะหมดละนะครับ

ณ ย่านการค้าตลาดชื่อดังแห่งหนึ่ง....
“โหว ไม่ค่อยได้มา คนยังแน่นเหมือนเดิม”“เอาวะ! ไหนๆมีเวลาพักสักที ขอจัดเต็มเลยละกัน”"ไปไหนก่อนดีหว่า"
“นี่ๆเธอ ผู้ชายคนนั้นน่ารักอะ” “ไหนๆ คนไหน”“คนนั้นไง ผิวขาวๆใส่เสื้อสีขาวแถบน้ำเงิน กางเกงยีนส์สีดำ คนนั้นอะ น่ารักเนอะ”“เออวะ จีบเลย”“บ้าหรอ แต่ก็น่าลองนะ อิอิ”

เอ๊ะ! เหมือนมีคนมองอ่ะ ผู้หญิงสองคนนั้นหรือป่าวหว่า          ที่ใส่เสื้อยืดสีขาวแขนกุด กับใส่เสื้อสีฟ้า น่าจะใช่นะ พอหันไปก็หลบตาเฉยเลย  ลองยิ้มทักทายหน่อยละกัน“ว้าย เค้ายิ้มให้ด้วยละ น่ารักอะ”“เว่อร์แล้ว นั่นเค้าเดินไปแล้ว" สาวเสื้อฟ้าบ่นเพื่อนตัวเองที่แสดงอาการจนออกนอกหน้า

“เฮ้อ เหนื่อยวะ แต่ก็ได้ของมาเยอะ""เอ๊ะดาบเล่มนั้นสวยดี”“พี่ชาย ดาบเล่มนี้สวยดี ราคาเท่าไหร่หรือครับ”“ไหนๆน้อง อ่อ ประมาณ 4800 บาท สนใจป่าวพี่ลดให้เหลือ 4500 เอามั้ย มีเล่มเดียวด้วยนะ”“ลดอีกได้มั้ยพี่ สัก 4000 ถ้าได้ผมซื้อเลย”“โห น้อง 4000 พี่ก็ขาดทุนสิ 4300 สุดตัว เอาป่าวเท่าทุนแล้ว”“อ่าๆ เอาก็ได้พี่ 4300 ก็ 4300 ผมเห็นว่ามันสวยดีอยากซื้อไปเก็บสะสม”“5555 แน่นอนของร้านพี่ สวยๆเท่ๆทั้งนั้นแหละ    ขอบใจมากไอ้น้อง ไว้มาอุดหนุนใหม่นะ”“555 ได้ครับพี่ ขอบคุณครับ”
“ซื้อน้ำดื่มก่อนละกัน คอเริ่มแห้ง ร้านไหนดีวะ” หลังออกจากร้านที่ซื้อดาบมา เขาก็พยายามมองหาร้านขายน้ำ เพื่อดื่มดับกระหายจากการเดินซื้อของมาหลายชั่วโมง ทว่า...

กรี้ดดดดดดดดดดดดด  อ๊ากกกกกกอะไรว่ะไอ้ส...อย่าๆ   กรี้ดดดดด

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงเจ้าของร้านขายน้ำ ตะโกนถามร้านตรงข้าม หลังได้ยินเสียงเอะอะโวยวายที่ดังอยู่ไม่ไกล“ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเกิดอะไรขึ้น” ร้านขายเครปฝั่งตรงข้ามตะโกนตอบกลับมา“น้องๆ รู้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เจ้าของร้านขายน้ำ“ผมก็ไม่รู้ครับพี่ แต่ผมว่ามันแปลกๆนะ” เขาตอบเจ้าของร้านน้ำที่เขากำลังยืนรอซื้ออยู่“เห้ย ไอ้พวกนั้นมันวิ่งมาแล้ว”“อะไรวะนั่น!”“มะ ไม่อยู่แล้วเว้ย”“หนีเร็ว”“มันบ้าอะไรวะเนี่ย”  เขาที่กำลังยืนตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภาพที่เห็นมันน่าตกใจมาก ทำไม? เพราะอะไร? คนถึงไล่กัดกัน!!
“ผู้หญิงคนนั้น มันบ้าไรวะ” เบื้องหน้าเขากับพบผู้หญิงคนหนึ่งหลังจากโดนกัดล้มลงไป กลับลุกขึ้นมาไล่กัดผู้ชายอีกคนที่วิ่งผ่านได้อย่างหน้าตาเฉย
“ไม่อยู่แล้วเว้ย” หลังได้สติเขารีบหันหลังกลับและเตรียมวิ่งหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิต แต่ขณะนั้นเสียงที่ตามมาข้างหลังกลับทำให้เขาต้องหันหน้ากลับไปทางเดิม พร้อมความกลัวที่เข้าถาโถมจิตใจ
แฮร่“เหวอออ อะไรวะ”  สภาพผู้ชายที่หูขวาและแขนซ้ายขาด เลือดท่วมตัว ดวงตาลอยๆ ลักษณะเหมือนติดยา กำลังกระโจนเข้าหาเขาอย่างมิให้ทันตั้งตัว แต่ด้วยความตกใจและการตอบสนองของร่างกายทำให้เขาออกแรงหวดของที่ถือในมือซ้ายฝาดใส่ผู้ชายคนนั้นเต็มๆ ทำให้ต่างคนต่างเสียหลักล้มกันกระแทกพื้นไปคนละทาง
เคร้ง   แฮร่ไม่ทันให้เขาได้ตั้งหลัก เบืั้องหน้ากลับพบผู้หญิงอีกคนที่มีสภาพมิได้แตกต่างจากผู้ชายคนแรกกำลังวิ่งกระโพรกกระเพรกเข้ามาหาเขา แต่ยังถือเป็นความโชคดีที่ความเจ็บดันเรียกสติเขากลับมาได้ทัน ทำให้เขาสามารถขว้าดาบที่หล่นเบื้องหน้าขึ้นมาและสวนกลับได้อย่างทันท่วงที
ย๊ากฉึกแม้จะหวาดกลัว แต่ความกลัวตายกับครอบงำเขายิ่งกว่า ทำให้สัญชาตญาณเอาตัวรอดของเขาทำงาน ส่งผลให้ดาบเสียบทะลุปากออกหัวของผู้หญิงคนนั้นอย่างน่าสยดสยอง หยดเลือดต่างไหลนอง ส่วนหนึ่งไหลลามมาตามแขน อีกส่วนหยดลงพื้น แลดูโหดร้ายเกินบรรยาย
ตึง ตึงอ๊าก"ม่ายยย""อย่าเข้ามา""หลบไป"หลังผ่านไปชั่วอึดใจ เขาจึงดึงสติตนเองกลับคืนมาได้ตามเดิม โดยมิเสียเวลาคิดใดๆอีกเขาทะลันตัวลุกขึ้นยืน และดึงดาบที่เสียบคาปากออกมาอย่างสุดแรง จากนั้นหันหลังดีดตัววิ่งหนีออกไปอย่างมิคิดชีวิต
        ฃ่วงเวลาที่เขาหลบหนีอย่างมิคิดชีวิต เสียงกรีดร้อง เสียงขอความช่วยเหลือ เสียงเอะอะโวยวาย ต่างดังระงมไปทั่วบริเวณ ที่วิ่งหนีมา ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหน ก็เจอแต่เหตุการณ์น่าสลด ขนลุกขนพอง บางคนโดนรุมทึ้ง บางคนโดนกัดจนคอหรือแขนขาด บ้างขาขาดพยายามคลานหนี ทั้งที่ตามตัวโดนรุมทึ้งอย่างน่าสยดสยอง
        ภาพต่างๆนาๆที่พบเจอระหว่างทาง สร้างความสะเทือนใจเป็นอย่างมาก แต่สองขาก็ไม่คิดที่จะหยุดวิ่ง ในใจเขาพล้ำบอกแก่ตนเองเสมอว่าอย่าหยุดวิ่ง ต้องหนี หนีให้ไกล หนีให้พ้น ต้องหนีให้รอด
แฮร่“ไอ้บ้าเอ้ย”ฉัวะเสียงคมดาบตัดผ่านลำคอ ชายแขนขาดที่พยามยามกระโดดเข้ามากัดเขา เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว แต่เจ้าตัวกลับไม่คิดที่จะหยุดวิ่งรอดูผลงาน ยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีสุดชีวิตต่อไป
แฮะ แฮะ"บะ บ้าเอ้ย อย่าหยุดสิ ต้องวิ่งต่อไป" เสียงอันแหบพร่าหลุดออกมาจากปากเขา ด้วยความเหนื่อยหล้าสะสมที่วิ่งมาตลอดหลายชั่วโมง อีกทั้งความตึงเครียดกับสถานการณ์อันเลวร้ายที่รุมเร้า ส่งผลให้เขาไม่รู้ว่าตนเองวิ่งมานานแค่ไหน ทั้งสภาพรอบข้างที่ต่างเต็มไปด้วยโศกนาฏกรรม ไม่ว่าจะรอยเลือด เสียงกรีดร้อง กลับเป็นตัวผลักดันทั้งกายและใจให้เขาฝืนวิ่งต่อไป อีกทั้งเขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่ที่เริ่มวิ่งหนีมา ได้ฆ่าเหล่าผู้คนที่เหมือนเป็นบ้า ทั้งที่เดินโซเซขวางทางหรือคิดจะเข้ามากัดทำร้ายเขาไปกี่คนแล้ว
แฮร่แฮร่เกือบ 100 เมตร เบื้องหน้าทางที่เขากำลังวิ่งไป กลับพบเข้ากับคน 2 คนที่ดูยังไงก็น่าจะไม่เหลือความเป็นคนแล้วกำลังพุ่งสวนเข้ามาหาเขา ด้วยสภาพแขนขาด เลือดท่วมตัวและอ้าปากจนน้ำลายไหลเยิ้ม สภาพพร้อมที่จะกัดกระฉากตัวเขาออกเป็นชิ้นๆ
พวกมันพุ่งตัวมาด้วยความเร็ว จากระยะ 100 เมตรหดสั้นเหลือ 50 เมตร เพียงแค่ไม่กี่วินาที ก่อนการปะทะ เขาตัดสินใจพุ่งตัวหลบออกไปทางขวา เพื่อหวังจัดการคนที่พุ่งนำมาก่อน ด้วยการเอียงตัวหลบเล็กน้อยเมื่อถึงระยะพร้อมกับวาดคมดาบเข้าหาคอของเป้าหมายอย่างมิออมแรง
แต่เหตุไม่คาดฝันดันเกิดขึ้น เมื่อความเหนื่อยหล้าและความเครียดที่สะสมมานาน เริ่มออกฤทธิ์ ส่งผลให้ร่างกายของเขาเริ่มไร้เรี่ยวแรง ยังผลต่อการตอบสนองของร่างกายที่ช้าลงและติดขัด จนทำให้เกิดความผิดพลาดขณะเข้าปะทะ เมื่อเล็บของเป้าหมายดันกรีดผ่านแขนข้างซ้ายของเขาอย่างพอดี พร้อมกับคอของเป้าหมายที่พุ่งเข้ามาหลุดกระเด็นออกจากร่าง
โครมอั๊กหลังความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ส่งผลให้เขาพุ่งตัวออกไปชนเข้ากับร้านข้างทาง แต่ด้วยความเจ็บทำให้เขารีบลุกขึ้นมาทันที พร้อมฟันดาบไปยังแขนของผู้หญิงอีกคนที่ตอนแรกกำลังนั่งกัดคอชายหนุ่มคนหนึ่งบนพื้น เนื่องจากเขาพุ่งไปชนกับร้านค้าซึ่งอยู่บริเวณใกล้ๆ ส่งผลให้ผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เขาทันที
ฉัวะฟู่ๆๆๆๆ“ไอ้สัสเอ้ย”ฉัวะด้วยความเจ็บจากบาดแผลและความตื่นตกใจทำให้เขาฟันดาบออกไปอย่างมิคิดชีวิต เข้าใส่ลำตัวของผู้หญิงคนนั้น ส่งผลให้เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเต็มใส่ใบหน้า ปากและตามตัวของเขาจนแยกแยะไม่ออก แต่ด้วยความตกใจอีกครั้งยังผลให้เขาออกแรงฟันดาบเข้าใส่คอของผู้หญิงคนนั้นจนหลุดออกจากบ่า พร้อมกับออกตัววิ่งทันทีด้วยสภาพสะบักสะบอม
ทางนั้น ร้านนั้นเอาวะด้วยร่างกายที่สะบักสะบอมและอาการเหนื่อยหล้าแทบขาดใจเขาจึงตัดสินใจมองหาที่หลบภัยแทนก่อนเป็นอันดับแรก หลังจากที่วิ่งหนีพวกบ้าเหล่านั้นมาได้เกือบ 10 นาที และด้วยความที่สถานการณ์รอบข้างต่างมีเสียงเอะอะโวยวาย และพลุ่งพล่านไปด้วยฝูงคนกับพวกไม่ใช่คน เขาก็พบกับร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่งที่หน้าร้านเหมือนจะปลอดคน ด้วยความที่เหนื่อยจนแทบขาดใจ เขาจึงตัดสินใจพุ่งเข้าไปทางร้านนั้นทันที
เมื่อเห็นประตูเปิดอยู่ก็ตัดสินใจวิ่งเข้าไปสุดแรง
ทว่าความตายกลับย่างกายมาถึงเขาอีกครั้ง อย่างมิยอมหยุดพัก ถ้าไม่ใช่เพราะเขายังประคองสติเหลืออยู่เขาคงโดนกัดคอขาดแน่ๆ เพราะขณะที่วิ่งไปใกล้จะถึงปะตู ปรากฏร่างผู้หญิงคนหนึ่งสภาพเละ พุ่งเข้ามาหาเขาทางด้านขวา ทำให้เขาเบี่ยงตัวหลบได้ทันพร้อมกับที่ปลายดาบที่ไร้การควบคุมสะบัดตามแรงเหวี่ยงของแขนฟันที่สมองของผู้หญิงคนนั้นขาด พร้อมเจ้าตัวที่พุ่งเข้าประตูไปอย่างทุลักทุเล
โครมหลังจากพุ่งเข้าประตูไปชนกับโต๊ะที่วางอยู่ห่างออกไปพอสมควร เขาพยายามข่มความเจ็บพุ่งตัวไปปิดประตูและพยายามลากของต่างๆนาๆที่พอจะลากได้มากันทางเข้าที่ประตูอีกชั้น เมื่อทำจนแน่ใจแล้ว เขาจึงกวาดสายตาเข้าไปในห้อง จนแน่ใจว่ามีทางเข้าแค่ทางเดียวคือทางที่เขาเข้ามา เขาจึงตัดสินใจเดินไปนั่งพักเอาหลังพิงกำแพงอย่างอ่อนล้า ทว่า...
อ๊ากหลังจากนั่งไปได้ไม่นานความรู้สึกเจ็บปวดและแสบๆคันๆก็แล่นเข้าสู่สมอง สายตาของเขาหันไปมองบริเวณแขนซ้ายที่มีรอยกรีด แม้แผลจะไม่ลึกมากในตอนแรก แต่ทว่าตอนนี้แผลกลับเริ่มบวมและเลือดไหลไม่หยุด มันน่ากลัวมากว่าสุดท้ายแล้วเขาเองอาจจะเป็นแบบพวกนั้น เพราะจากที่เห็นหลังจากคนที่โดนทำร้าย พวกนั้นจะลุกขึ้นมาแล้วกลายสภาพเหมือนพวกก่อนหน้าที่ทำร้ายพวกตนอย่างกับพวกไร้สมองดีแต่กำลัง
สักพักเหมือนเขาจะเบลอ เนื่องจากภาพตรงหน้ามันเริ่มไม่ชัด ซึ่งเจ้าตัวคิดว่าน่าจะเป็นเพราะการเสียเลือดและความเหนื่อยหล้าสะสม หรือไม่ก็เพราะเขาเริ่มจะกลายเป็นแบบพวกนั้น และเมื่อเขาได้หยุดคิด จึงพอคาดเดาได้ว่าพวกนั้นมีลักษณะคล้ายซอมบี้ ส่วนคนที่โดนพวกนั้นกัดแล้วกลายไปเป็นแบบนั้น อาจจะเกิดจากการติดเชื้ออะไรสักอย่างจากปากแผลที่โดนทำร้าย
เพราะฉะนั้นเขาก็คิดว่าอีกไม่นานตัวเองก็คงจะกลายเป็นแบบนั้นเหมือนกัน ด้วยความสลดใจเลยหันไปมองที่บาดแผลอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป เพราะหลังจากที่เขาหันไปมองบาดแผล ก็ได้ยินเสียงใสๆ เหมือนเสียงของผู้หญิงดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโปร่งใสเล็กผุดขึ้นมาเบื้องหน้า
ปัจจุบันการติดเชื้ออยู่ที่ 5%คุณมีพ้อยอยู่ 16 พ้อย ต้องการอัพพ้อยเพิ่มความสามารถต่อต้านเชื้อหรือไม่

End

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

นิยายแนะนำ

The World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้