ตอนที่ 2 พลังที่ตื่นขึ้น (1)
“พี่โนเอล”
“หืม?”
“พรุ่งนี้ข้าคิดว่าจะไปสำรวจที่ดินของบ้านเราสักหน่อยนะ”
โนเอลขมวดคิ้วเข้าหากันทันที สีหน้าแสดงออกถึงความไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด
“เ้าเพิ่งฟื้น”
“ข้ารู้ ข้าไม่ได้จะไปทำงานหนัก แค่ไปดูเฉย ๆ”
นีร่าตอบอย่างสงบ น้ำเสียงของเธอไม่ได้ดื้อรั้น แต่ก็ไม่ได้เปิดช่องให้ปฏิเสธ จึงทำให้โนเอลเงียบลงไปเล็กน้อย
“เ้าจะไปดูอะไร”
“ข้าอยากรู้ว่า…ที่ดินของบ้านเรา ยังพอทำอะไรเพิ่มได้บ้างหรือเปล่า ข้ามีความรู้สึกว่าพลังที่ข้าปลุกขึ้นมาได้นั้นสามารถทำประโยชน์บนที่ดินของบ้านเราได้”
โนเอลเบิกตากว้างขึ้นทันที ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“หรือเ้าจะปลุกพลังเวทธาตุดินขึ้นมาได้เหมือนกับข้าเช่นนั้นหรือ”
“ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ พรุ่งนี้คิดเอาไว้ว่าจะไปตรวจสอบเวทธาตุที่ศาลาหมู่บ้านแล้วค่อยไปดูที่ดิน”
โดยปกติแล้ว หลังจากปลุกพลังสำเร็จ คนเราจะเริ่มรับรู้ได้ถึงพลังเวทของตนได้เอง เพียงแต่ต้องอาศัยเวลาในการปรับตัวเท่านั้น บางคนเข้าใจพลังของตนได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่บางคนต้องใช้เวลาหลายวันหรือมากกว่านั้น
แต่หาก้าผลลัพธ์ที่รวดเร็วและแน่นอนกว่า วิธีที่นิยมใช้กันส่วนใหญ่ก็คือการตรวจสอบด้วยลูกแก้วตรวจสอบธาตุ ที่สามารถสะท้อนพลังเวทผู้ปลุกพลังออกมาได้ ทำให้ทราบเวทธาตุของตนเองได้ในทันที
เนื่องจากหมู่บ้านกรีนฮอลโลว์เป็หมู่บ้านขนาดใหญ่และมีผู้คนพลุกพล่าน จึงมีลูกแก้วตรวจสอบธาตุตั้งอยู่ที่ศาลาหมู่บ้าน ไม่เพียงแค่ชาวกรีนฮอลโลว์เท่านั้น แม้แต่ผู้คนจากหมู่บ้านใกล้เคียง เมื่อปลุกพลังสำเร็จ ก็มักจะเดินทางมาที่นี่เพื่อตรวจสอบเวทธาตุของตนเองเช่นกัน
“ถ้าอย่างนั้นเ้าก็เอาจักรยานไปเถอะ จะได้ไม่ต้องเดินให้เหนื่อย แต่ก็อย่าไปไกลเกินไปล่ะ”
“ค่ะ” นีร่าตอบรับ
“พี่นีร่าจะทำสวนเพิ่มหรือครับ”
เมื่อได้ยินที่เนลถาม เธอก็หันไปหาก่อนจะยิ้มออกมาบาง ๆ
“ก็อาจจะนะ”
“อาจจะหรือครับ” เนลเอียงคอด้วยความสงสัย
ตอนนี้ในหัวของนีร่ามีความทรงจำจากอีกโลก เป็ภาพของไร่มันที่กว้างสุดลูกหูลูกตา เครื่องจักร สายการผลิต และอาหารมากมายที่เริ่มต้นจากหัวมันธรรมดา
เธอไม่จำเป็ต้องเริ่มจากศูนย์ เพราะสิ่งที่เธอมีอยู่ตอนนี้คือความรู้ที่คนในโลกนี้ไม่มี
มีที่ดินว่างหลายสิบไร่ มีแหล่งน้ำ มีคนใช้พลังเวทธาตุดิน มีตลาดในหมู่บ้าน และเธอมีความทรงจำเกี่ยวกับการปลูกและแปรรูปมัน
หากขายเป็หัวมันธรรมดา ราคาย่อมไม่สูงอย่างแน่นอน แต่ถ้านำมาแปรรูปล่ะ ถ้าทำให้เก็บได้นานขึ้น กินง่ายขึ้น พกพาสะดวกขึ้น และเหมาะกับนักล่าที่ต้องออกเดินทางเข้าป่าเป็เวลาหลายวันล่ะ
มันทอดกรอบ มันแท่งทอด มันอบแห้ง มันหนึบ อาหารง่าย ๆ ที่โลกนี้อาจยังไม่มีใครคิดจะทำ
ในหมู่บ้านแห่งนี้มีนักล่าผ่านไปมาจำนวนไม่น้อย อาหารที่พกพาได้และให้พลังงานย่อมมีความ้าสูงอย่างแน่นอน
ไม่จำเป็ต้องเริ่มจากสิ่งยิ่งใหญ่ ไม่จำเป็ต้องหาเงินก้อนโตในทันที เริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ ขยับขยายให้ใหญ่ขึ้น
...
เช้าวันถัดมา แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาในห้อง
นีร่าค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ ตอนนี้ร่างกายไม่ได้หลงเหลือความอ่อนล้าจากการปลุกพลังอยู่อีกแล้ว เธอลุกขึ้นนั่ง พลางขยับแขนขาเบา ๆ ก่อนจะลุกลงจากเตียง แล้วเดินออกจากห้องเพื่อลงไปยังชั้นหนึ่ง
ภายในบ้านยังคงเงียบสงบเช่นเคย เมื่อนีร่าเดินลงมาถึงห้องโถง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารเช้าก็ลอยมาจากทางห้องครัว
เมื่อเดินตามกลิ่นเข้าไป เธอก็เห็นโนเอลกำลังยืนอยู่หน้าเตา ส่วนเนลนั่งง่วงงุนอยู่ที่โต๊ะภายในห้องรับประทานอาหาร แม้ห้องครัวกับห้องรับประทานอาหารจะแบ่งแยกออกจากกัน แต่ผนังที่กั้นระหว่างสองห้องสูงเพียงครึ่งตัว จึงสามารถมองเห็นและสนทนากันได้อย่างสะดวก
ประตูหลังครัวเปิดแง้มเอาไว้เล็กน้อย ลมเย็นจากด้านนอกพัดเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นสมุนไพรจากแปลงหลังบ้านเข้ามาปะปนกับกลิ่นอาหารเช้า
วันนี้เธอตื่นเป็คนสุดท้ายหรือนี่
“ตื่นแล้วหรือ” โนเอลเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ได้หันมามอง เพราะกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้า
“ค่ะ”
“นั่งก่อน เดี๋ยวข้าจัดอาหารให้”
นีร่าพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเนลที่กำลังมองอยู่ก่อนแล้ว
“พี่นีร่า…วันนี้จะไปดูที่ดินด้านหลังใช่ไหมครับ”
“อืม”
“ข้าไปด้วยได้ไหมครับ”
“วันนี้ข้าแค่ไปดูเฉย ๆ ไปคนเดียวก็พอ เ้าอยู่ที่บ้านเป็เพื่อนท่านแม่ดีกว่านะ”
เนลทำหน้าหงอยลงเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี
จะว่าไปแล้ว โลกเวทมนตร์เช่นนี้ในแง่ของความสะดวกสบาย ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากโลกเดิมของมาริสามากนัก ชีวิตประจำวันของผู้คนดำเนินไปอย่างราบรื่นด้วยการพึ่งพาเวทมนตร์
อย่างเตาไฟในครัวก็ไม่ได้ใช้ฟืนหรือถ่าน แต่ฝังหินเวทไฟเอาไว้เพื่อให้ความร้อนสม่ำเสมอ เพียงวางหม้อหรือกระทะลงไปก็สามารถปรุงอาหารได้ทันที เตาอบก็เช่นกัน ตู้เก็บวัตถุดิบสดเองก็มีหินเวทน้ำแข็งช่วยรักษาอุณหภูมิ ทำให้เนื้อสัตว์และผักไม่เน่าเสียง่าย ๆ
หินเวทเหล่านี้เป็หินเวทมนตร์ที่ผ่านการสลักอักขระลงไป มีวางขายอยู่ตามร้านค้าทั่วไป คนธรรมดาที่ไม่มีเวทมนตร์ก็สามารถหาซื้อมาใช้งานได้ ราคาก็ถือว่าเข้าถึงได้ง่าย หินเวทไฟมีราคาเพียงก้อนละห้าสิบเหรียญทองแดง เหมาะสำหรับครัวเรือนทั่วไป ส่วนหินเวทน้ำแข็งนั้นจะมีราคาสูงกว่าหน่อย อยู่ที่ก้อนละสองเหรียญเงิน
ไม่นานนัก อาหารเช้าง่าย ๆ ก็ถูกยกมาวางตรงหน้า ขนมปังอบใหม่ยังร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ จากเตา คู่กับซุปผักใสหนึ่งถ้วย ดูเป็มื้อเช้าที่เรียบง่ายแต่เพียงพอสำหรับการเริ่มวันใหม่
“กินกันไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ยกอาหารไปให้ท่านแม่ก่อน” กล่าวจบโนเอลก็ยกถาดอาหารที่เตรียมเอาไว้ให้กับท่านแม่ไป
จะว่าไปแล้ว พี่โนเอลก็กลายมาเป็คนที่ต้องแบกรับภาระของบ้านั้แ่ที่ท่านพ่อหายไปและท่านแม่ล้มป่วย ต้องรับหน้าที่ทำอาหารให้กับน้อง ๆ ไหนจะต้องทำงานในไร่สมุนไพรอีก ก่อนหน้านี้เธอกับเนลเองก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก โนเอลอายุเพียงแค่สิบห้าปี แต่ต้องรับภาระหนักขนาดนี้ก็คงเหนื่อยไม่น้อย
อาการป่วยของท่านแม่เองก็ไม่ใช่โรคธรรมดา ใน่แรก เพียงแค่รู้สึกอ่อนเพลีย เหนื่อยง่ายกว่าปกติ ใช้พลังเวทเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกหมดแรง ร่างกายฟื้นตัวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด และไม่นานหลังจากนั้น อาการก็เริ่มหนักขึ้น หายใจติดขัด ริมฝีปากขาดสีเื และสีหน้าซีดเซียวลงเรื่อย ๆ
สิ่งที่น่ากังวลที่สุดไม่ใช่เพียงร่างกายที่อ่อนแอลง แต่เป็พลังเวท
พลังธาตุน้ำที่เคยไหลลื่นและอ่อนโยน กลับเริ่มไม่ตอบสนองต่อการควบคุม จนถึงขั้นที่เรียกพลังเวทออกมาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าพลังในร่างกายกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างกัดกินอย่างช้า ๆ
ใน่หลัง แม้แต่นั่งอยู่เฉย ๆ ท่านแม่ก็ยังหายใจหอบ มือเท้าเย็น และมีเหงื่อออกทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อน ตอนนี้อาการของท่านแม่ทรุดหนักจนลุกจากเตียงแทบไม่ได้แล้ว ต้องอาศัยโอสถเพื่อประคองอาการเอาไว้
หมอเคยบอกเอาไว้เพียงว่า นี่ไม่ใช่โรคธรรมดา แต่เป็อาการของ ‘การเสื่อมของแก่นเวท’ หากไม่ได้รับการรักษาที่เหมาะสม พลังเวทจะค่อย ๆ หายไปจนหมด และร่างกายก็จะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ตามไปด้วย
และในที่สุด ก็อาจจะไม่สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้
โอสถที่ใช้รักษาท่านแม่นั้นมีราคาแพงมาก ต้องใช้ทั้งสมุนไพรหายาก และวัตถุดิบบางอย่างจากสัตว์อสูร ทำให้ค่าใช้จ่ายสูงเกินกว่าที่ครอบครัวทั่วไปจะรับไหว ถึงแม้ครอบครัวเวอร์เดลจะเคยมีเงินเก็บมากมาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เงินเ่าั้ก็ถูกใช้ไปกับการยื้อชีวิตของท่านแม่ทีละน้อย จนตอนนี้ไม่เหลืออยู่แล้ว...
คิดเื่ของท่านแม่ จนกระทั่งกินอาหารเช้าเสร็จ นีร่าก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้
“ข้าไปก่อนนะ”
“จำที่กล่าวได้ใช่ไหม” โนเอลหันมามองแล้วถามขึ้น
“จะไม่ไปไกลเกินไปค่ะ” นีร่าตอบ
“อืม”
++++++++++++++++++++++++++++++++
160
