ตอนที่10 สี่คนต่อหนึ่งกลุ่ม
ตู่ิยังคงะโด่าไม่หยุดหย่อนซ่งเจิงคิดว่าเขาความจำสั้นจึงขมวดคิ้วแน่นพร้อมเดินเข้าหา
คิดไม่ถึงเพียงแค่ขยับตัวก้าวไปด้านหน้าตู่ิถอยกรูดไปสามก้าวอย่างรวดเร็ว สายตาเผยแววอาฆาตแต่จิตใจกลับสั่นไหว… เขาได้แต่พึมพำในใจ ‘เกิดอะไรขึ้นกับไอ้เด็กเวรนี่ปกติไม่ใช่แบบนี้นี่… มันไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เหอะฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เวร ฉันเอาคืนแน่!’
“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละไอ้เด็กแซ่ซ่ง! ฉันจะบอกอะไรให้นะว่าหัวหน้าเฉินตั้งกฎสำหรับที่นี่ไว้แล้วถ้าแกคิดจะทำร้ายฉัน แกโดนดีแน่!”
ตู่ิเรียกร้องความชอบธรรม
ทั้งหมดเป็สิ่งที่หลี่ว่านหลูกล่าวออกเมื่อครู่นี้แต่ตอนนี้เขากลับพูดมันอย่างหน้าตาเฉยเห็นได้ชัดว่าตู่ิเริ่มหวาดกลัวแต่ยังไม่คิดยอมรับความพ่ายแพ้
ก่อนหน้านี้หลี่ว่านหลูเป็ห่วงซ่งเจิงมากแต่เหตุการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาใบหน้าเดิมที่งดงามอยู่แล้วยิ่งบวกกับรอยยิ้มมีเสน่ห์ก็ยิ่งน่าหลงใหลมากขึ้นไปอีกซ่งเจิงได้เห็นอย่างนั้นถึงกับสติหลุดไปทันที
ก่อนที่จะทะลุมิติมา เขาได้พบเจอกับผู้หญิงอย่างเช่นหลี่ว่านหลูไม่มากนัก… ส่วนใหญ่ผู้หญิงมักจะชื่นชอบการฉีดโบท็อกซ์เข้าใบหน้ามันจะมีสักกี่คนที่งดงามโดยธรรมชาติ?
ซ่งเจิงไม่สนใจพร้อมตอบกลับอย่างเ็า“ตู่ิ… คุณไม่อายบ้างหรือไงเป็คุณที่วิ่งเข้ามาในห้องของผมและยังลงมือก่อน แต่กลับบอกว่าไม่ให้ผมสู้เนี่ยนะ?ถ้าอย่างนั้นเราไปหาหัวหน้าเฉินให้ตัดสินเื่นี้ไหมจะได้รู้ว่าทั้งหมดมันความผิดใครกันแน่!”
ตู่ิได้ยินอย่างนั้นจึงมองไปที่ทั้งสองคนอย่างเย้ยหยัน
จากการต่อสู้เมื่อครู่นี้เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่สามารถจัดการกับชายหนุ่มตรงหน้าได้แต่ก็ยังไม่อาจยอมรับความจริงจึงพูดออกไปอย่างไม่ยอมแพ้ “เอาสิ!ถ้าแกมีความสามารถให้หัวหน้าเฉินออกมาตัดสินได้ก็เอาเลยฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะอยู่ข้างทีมสำรวจหรือจะออกหน้าแทนพวกขยะอย่างแกสองคน!”
เมื่อพูดถึงสถานะทีมสำรวจน้ำเสียงของตู่ิก็ยิ่งดังขึ้นอย่างข่มขวัญ
ในเมื่อผู้รอดชีวิตหลายร้อยคนในโรงแรมนี้มีคุณสมบัติสามารถเข้าร่วมทีมสำรวจได้ มีเพียงแค่ยี่สิบกว่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดดังนั้นในฐานะสมาชิกทีมสำรวจ ตู่ิจึงรู้สึกว่าตนเองอยู่เหนือผู้อื่น
แต่ความรู้สึกนี้กลับถูกซ่งเจิงทำลายลงอย่างรวดเร็ว
“เอาตำแหน่งสมาชิกทีมสำรวจมากดให้คนอื่นต่ำลงงั้นเหรอ? ขอโทษด้วยนะครับ ผมเองก็อยู่ในทีมสำรวจเหมือนกัน” ซ่งเจิงตอบเสียงเรียบ
ดวงตาของตู่ิเบิกกว้างพร้อมตอบกลับเสียงสั่น“เป็ไปได้ยังไง! แกใช้อะไรถึงผ่านเกณฑ์?เหอะ แกก็แค่โกหกให้ฉันใสินะ”
แต่ในใจของเขากลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาดูเหมือนครั้งนี้เขาจะเจอตอเหล็กเข้าแล้ว เ้าเด็กคนนี้มีเส้นสายอะไรกันนะ?
ซ่งเจิงหมดความอดทนเขากัดกรามแน่นพร้อมพูดออก “จะโกหกหรือไม่ก็ลองไปถามหัวหน้าเฉินด้วยตัวเองแล้วกัน… อีกอย่างทำไมผมจะเข้าทีมสำรวจไม่ได้? เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว ออกไปซะ! ห้องผมไม่ต้อนรับคนอย่างคุณ!”
ตู่ิอยากออกจากห้องนี้ใจจะขาดจึงรีบตอบกลับ“ได้! ฉันจะไปถามเขาเอง ถ้าแกโกหก… ฉันกลับมายำแกแน่!”
พูดจบตู่ิก็แทบจะวิ่งออกจากห้องไปทันที
เมื่อครู่ที่ได้ัักับสายตาเ็าของซ่งเจิงตู่ิรู้สึกว่าสันหลังของตัวเองแทบจะกลายเป็น้ำแข็งเหมือนกับว่ามีสัตว์ร้ายกำลังจับจ้องเขาอยู่อย่างไรอย่างนั้น
เขาเคยออกไปล่าซอมบี้อยู่สองสามครั้งแต่ก็ไม่เคยรู้สึกถึงอันตรายเช่นนี้มาก่อนเขารู้สึกว่าซ่งเจิงอาจจะสามารถกระชากิญญาออกจากร่างเขาได้เพียงดีดนิ้ว!
แล้วถ้าซ่งเจิงคิดจะลงมือจริง ๆสักร้อยชีวิตที่เขามีก็คงไม่พอ!
หลังจากตู่ิออกไปแล้วซ่งเจิงหันไปหาหลี่ว่านหลูพร้อมถามเสียงอ่อน “เธอไม่เป็ไรใช่ไหม?”
หลี่ว่านหลูกะพริบตาพร้อมกับจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจก่อนจะรีบตอบกลับ“ไม่เลย ฉันไม่เป็ไร…”
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็อธิบายเื่ราวให้เขาฟัง“ก่อนหน้านี้ตู่ิมาเคาะประตูฉันคิดว่าเขาคงมีธุระอะไรเลยเปิด…ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเื่อย่างนี้โชคดีจังที่นายกลับมาทันเวลาและสามารถไล่เขาออกไปได้ซ่งเจิงนายเรียนมาจากที่ไหนเหรอ? เก่งมากเลย!”
ความจริงแล้วถึงหลี่ว่านหลูไม่อธิบายอะไรเขาก็พอจะเข้าใจเื่ราวได้คนอย่างตู่ิเป็พวกบ้ากามคิดใช้แต่กำลังในโลกก่อนหน้าเขาเคยเจอคนแบบนี้มาไม่น้อย
ส่วนคำถามของหลี่ว่านหลูเขาไม่คิดจะตอบมันอยู่แล้ว
ซ่งเจิงไม่พูดอะไรพร้อมกับก้าวขาเข้าห้อง
หลี่ว่านหลูมุ่ยปากก่อนจะถามต่อ “อ้อ เมื่อกี้นายบอกว่าได้เข้าทีมสำรวจเหรอ?”
“อืมหัวหน้าเฉินตอบรับด้วยตัวเองเลยล่ะ พรุ่งนี้ฉันต้องออกไปทำงานแล้ว” ซ่งเจิงพยักหน้ารับ
หลี่ว่านหลูใก่อนจะกล่าวออกด้วยน้ำเสียงติดขัด“งั้น… พรุ่งนี้นายก็ไม่อยู่น่ะสิ… แล้วฉันล่ะ…”
ซ่งเจิงมึนงงไปชั่วขณะพร้อมกับคิดว่าอีกฝ่าย้าให้เขารับผิดชอบงั้นเหรอ?แต่เมื่อคืนนี้ทั้งสองก็ได้นอนร่วมเตียงเดียวกันแล้วถึงซ่งเจิงจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังบริสุทธิ์และเขาก็ไม่ได้รุกล้ำเขตแดนแต่ยังไงซะเมื่อได้ยินหญิงสาวถามอย่างนี้เขาก็รู้สึกผิดไม่น้อย
เขาคิดอยู่สักครู่ก่อนจะกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเคอะเขิน“เอ่อ… งั้นเธออยู่ในห้องนี้ก็ได้นะเดี๋ยวฉันเอากุญแจไว้ให้”
ในห้องนี้ไม่มีของมีค่าอะไรเลยนอกจากกระทะเหล็กใบนั้นซ่งเจิงจึงไม่ได้สนใจอะไรและไม่กังวลเลยสักนิด
ตอนเที่ยงทั้งซ่งเจิงและหลี่ว่านหลูเดินลงไปรับอาหารด้านล่าง
ระหว่างทางกลับเขาเจอกับพี่ใหญ่กุ้ยอีกฝ่ายแนะนำเื่ทีมสำรวจให้เขาฟังคร่าว ๆ
คนที่จะออกไปล่าซอมบี้มีอยู่ประมาณยี่สิบคนนอกนั้นเป็คนที่ต้องอยู่ดูแลทุกคนในโรงแรม
นอกจากหัวหน้าเฉินแล้วทีมสำรวจยังมีรองหัวหน้าอีกสามคนทุกคนจะมีกลุ่มเล็ก ๆ เป็ของตัวเอง หนึ่งกลุ่มมีสี่คน
ใน่เวลาที่ออกล่าซอมบี้พวกเขาจะยืนอยู่ในถนนที่ค่อนข้างแคบหากรวมกลุ่มอยู่ด้วยกันทั้งหมดอาจเกิดความวุ่นวายได้แยกกันไปกลุ่มละสี่เป็เื่ที่ดีกว่าและสามารถดูแลกันได้อย่างทั่วถึงอีกทั้งถ้าดวงไม่ดีไปเจอซอมบี้ทั้งฝูงล้อมรอบ ก็จะมีเพียงสี่คนที่ตายตกไม่ใช่ยี่สิบคน
ไม่ใช่แค่โรงแรมฟู่คังที่ทำอย่างนี้กลุ่มอื่น ๆ ก็ปฏิบัติในแนวทางนี้เช่นเดียวกัน
ในทุกต้นเดือนทีมสำรวจทุกกลุ่มจะไปรับอาหารที่ถูกแจกจากในตัวเมืองแล้วหลังจากนั้นจึงออกเดินทางไปล่าซอมบี้พร้อมกันเช่นเคย
627
